Count Down

What is the difference between rest day and day-off?

The blatherskite shepherd wannabe, whom I've had the liberty to call the three-year-younger version of me, told me over our EB beer session that day-off is for house maids so I should be using rest day instead - because I'm some Third World corpo creature earning double-digit bucks. Whatever. Typical stereotyping, if you ask me. A rose by any other name would still smell sweet, to quote the great English bastard bard.

So yeah, I'm using the "supposedly maid's term" to mean today's my day-off and I think I'm off to a good start. The weather is pretty gloomy and oddly, I'm sort of liking it. I've always felt at ease with cold, freezing weathers than hot, intimidating sunny days if you ask me. There's a strange thing about humid sunless skies that pulls the attraction in me. Maybe because I can so relate with its loneliness and isolation. Or perchance because it allows me to be closer to my comfort zone - being lost in book realms and being fuckin' inebriatedly philosophical over cold beer bottles.

I've left the hellish dorm yesterday and now I'm a transient over one friend's apartment in Pasig. This was basically where I lived for some time prior to moving to the murky floodwaters of Espana, Manila because of the sudden decision, or lack thereof, to pursue my freakin' CPA dream.

Next week's going to be my last week at the equally hellish call whoring job and I can't say I'm not thrilled at the idea of becoming a slaved yuppie no more. Gawd, the thought of waking up whatever time you want sans the scene of dragging your balls to work to talk in fake American accent gives me that peculiar surge of energy. Imagine a life without calls upon stupid calls of Occidental non-techies who have unfairly deemed it a habit to vent out their frustrations to hapless call center agents over not being able to connect to the Internet.

Fuckin' inglourious basterds (has anyone watched Tarantino's film yet and was it any good?). Like it was our fault they couldn't download their Maria Ozawa porn torrent.

I quit the review as well and that's exactly the reason I've been very productive in churning out shits upon tons of shits in this blog. I've checked the August idiosyncrasy and it pleases-slash-amazes me to no end how I've come to manage a whopping 13 posts in one month. By Lio Loco standards of posting only sensible shitnitz, not merely posting nonsensical what-I-fuckin'-did-today yadda yadda just so I could fit the "productive blogger" description, that's already an understatement.

So I resigned from work and quit the review. What gives?

I can't explain everything in a nutshell but if you're the reader who have religiously followed the fuckin' sentemotional Lio Loco drama over the last couple of posts, you'd surely discern why I quit both. I am, of course, talking to my alter-ago and to the two or three random readers who have come to regard this blog as their three-o'clock habit. Let me just say I've had yet another bout of those infamous quarter-life clusterfucks that suck the fight attitude in you.

That time sucked big time, if you want to know the truth.

Suddenly you feel the isolation, you feel like straying away from the normal course of the crowd and begin to realize there are a lot of things about yourself you find pathetic. You become insecure and worry about what exactly is going to happen five, ten, fifteen years hence but you look at a black, faceless canvas because you don't know what the future holds for you. You live in the now, that familiar territory you've known like the back of your hand but the distant future is vague like some hoax clairvoyant's crystal ball in Quiapo Church.

You look at your job and find yourself in utter dismay for breathing such a fuckin' corpo tag you didn't imagine yourself to work into in the first place. You look at people around you and you become crabby and catty. You tell yourself they can't be trusted and how they are all the same, all freakin' dolled up selfish marionettes in strings, like that kindergarten kid you knew back then who won't even share his lunch box goodies with you.

Fuckin' potpourri memories.

You begin to realize the people you've considered friends all along aren't exactly the greatest people on earth you've ever met in your two-decade existence and you begin to miss those you've willingly lost contact with. You miss high school and college and the familiar sense of security and comfort they bring you and you wish to turn back the hands of time to experience the easy-go-lucky bummer life you've reluctantly parted with.

But then again, you think it's not okay to be lulled up in such false security.

I've once read a very good article in a newspaper back then how we can be at our best and worst times at the same time, about how we try our gawddamn best to figure everything out and discern what life really is all about. There will be cliches and useless figures of speech spewed out by people claiming to be philosophers and those claiming they know a lot about life but I'd like to think there's one idea that could very well fit the bill for all of us.

That while we all want to be winners in the race of our lives, and in the process being shoved with fucked up problems and clusterfuck dilemmas up our gawddamn asses, we feel secure to be good contenders, at the very least, in the here and now.

So yeah, seven days to go before I finally get that well-deserved one-month break from all of these hellish shitnitz. One week to get over and done with before I bid goodbye to this fuckin' polluted Manila brick road. I'm going back to the stress-free, good ol' home in the province and there, in the cold mountain breeze, I will pamper my pollution-soaked penis.

Who's missing me now, eh?

And yes, if you're quite keen to notice, digressions pepper my posts. Too much ideas, too little time. There goes the Holden Caulfield in me again. Tsk.

Of Leaving and Living, Disciple Secrets, and Close Encounters with the Third Kind

The sentemotional shroud is slowly lifting it's veil off me. Good. I've been feeling too much crap for gawd knows how long now and I ought to deserve some much better emotion, I think.

I've filed my resignation letter last week and I'm looking forward to finally leaving a dumb-and-dumber call-dominated existence. Of course, as per the company's absurd protocol, kelangan kong lumage sa putahan ng isa pang buwan starting from the date of my resignation. So that means I'll stay with the company 'till September 10.

Absurd because you are not allowed to just leave the company when you really feel like going. I mean heck, what if the person is really on the verge of breaking down or really needs to get out of the toxic life fuckin' A-S-A-P lest he becomes a full-fledged psychosis patient? You can't tell a close-to-crazy agent to postpone his depression and insanity until after a month, right? Anyhow, that's a done deal. It's part of our society's conforming to fucked up protocols and irrational rules. Bottomline: magiging malaya na ko a few weeks from now.

While I Intended to go out of the call whoring system unnoticed, a lot of peeps apparently knew my intention to leave. I didn't know why and how that happened. Pati 'yung dati kong team na hindi ko naman sinabihang magreresign ako eh alam na palang aalis na ko for good. Not that I don't want them to know. Heck, sila pa ba ang pagdadamutan ko ng pamamaalam ko eh sila 'yung mga taong nagpagaang ng pukenginang trabaho ko sa higit na isang taong pagpapakaputa ko sa Makati? It's just that I've never been the person who'd like to draw much attention. If I could slip away from the crowd silently, I'd rather would than create a megalomaniac fuss. That's just not me, really.

I've decided to quit the review as well and just focus on the "second and real" CPA Board review by November. I haven't attended the gawddamn class since I had the emoish tantrum and I intend to keep it that way. As expected, pinutakte ako ng text from my fellow reviewees ba't bigla raw akong nawala. Being the SSDDish that I am, I didn't respond. Again, I don't put too much fuss on my absence. I am, after all, but a mere speck in this hollow celluloid universe.

I think I need a break and I'm putting a premium on some breather. Uuwi ako ng probinsiya and I'll live like the world and all it's fuck-me-Freddy expectations do not matter for a month or so. Yay, wala nang putanginang Maynila at ang kung anu-ano pang shit nito. I've lowered down my own outlook and accepted the possibility of me not clinching that much-coveted topnotcher spot. It was just me putting too much pressure on myself apparently. Perfectionist kasi ako. Maybe I'll just focus on the accounting handouts we've studied from June to August. Right, that could be possible. Para pagdating ng November, 'yung last quarter-review na lang ang pagtutuunan ko ng pansin.

Notice how I used the word maybe. Walang certainty kasi ayoko na namang magplano. Sa lahat ng mga planong ginawa ko sa buhay ko, halos lahat nun nadiskaril lang. Takte. You know what, these things intertwining and conniving to weave the circumstances in my life right now are all spur-of-the-moment occurrences. I didn't plan to resign but I eventually did. I didn't plan to abandon my review class but I eventually quit. Which leads me to hypothesizing Somebody Up There (if, indeed, there is one) is throwing you some pre-set stimulus for you to react with, the outcome still depending on how you react to that certain stimulus. There goes the philosophical geek in me. Haha.

Speaking of philosophical shitnitz, I'm meeting up with a very gifted blogger by the end of the month over some cold beer bottles. Nope, this one's devoid of possible emotional attraction (which, unfortunately, happened during my first formal EB with some other blogger before) as we are both of Adam's descent. Tamang basagan lang ng trip at palitan ng kung anu-anong shit tungkol sa mundong punumpuno ng kung anu-anong shit.

I have been calling him the three-year-younger version of Lio Loco primarily because his write-ups pretty much sum up and queerly mirror my clusterfuck idiosyncrasies. Plus we share a lot in common - hooked up with Conrado De Quiros' and Patricia Evangelista's columns, being one. Hindi siya sikat tulad ng ibang naglipanang bloggers diyan ngayon but at least he does not write shit. I'm sure maraming mga naligaw ng landas ang matatamaan nito but what the heck, erveryone's entitled to his own opinion so I'm boldly saying it just the same.

This young writer does not pen pathetic I-am-the-fuckin'-apple-of-the-fuckin'-universe's eye shindigs. Halos lahat naman kasi ng mga sikat na blog ngayon maski na walang kakwenta-kwentang pangyayari sa buhay nila pinopost nila may maisulat lang. What could be shittier than that? Which makes him all the more admirable to me. Tulad nga ng sabi ko sa Blogroll page ko, I'd rather read some random blog na konti lang ang nagbabasa basta may sense naman ang binabasa. Again it's the substance, not the form. At pinairal ko na naman ang accounting shit ko.

I think I made a new online comrade and I'd like to think this won't be ephemeral like in the case of the previous ones I made. We'll see that come August 28. Haha. "Ser" pa ang turing sakin ng gago sa tuwing nag-uusap kami. Ser my ass. Hindi ako diyos para sambahin. Pero kung isa siyang pans ng Lio Loco Pans Klab, malugod kong ibibigay ang autograph ko pag nagkita kami. Huhlolz! Joke lang, Father.

Gusto ko ngang bawiin 'yung sinabi kong mag-inuman kami sa katapusan. Pano ba naman, I've been too shaggy and lanky nowadays that I've been all the more allergic to people than ever before. So sobrang preoccupied ko sa lahat ng nangyayari sa buhay ko, nagmistula na talaga kong lampayatot. I haven't had a proper hair trim for more than a month now. Haven't shaved my full-grown stubbles and moustache. Haven't lifted weights to at least gain some well-deserved poundage. Haven't shaved my balls for some time now as well. Haha! Yeah, serious about the last bit. Baka mapahiya ako sa gago pag nagkita kami nung sabihin ko sa kaniya noon na mas cute ako sa kaniya (totoo naman! Lol!).

Which leads me to thinking meron pa naman siguro akong natatagong kakyutan maski na buto't balat na ko if I have to base it from what happened awhile ago:

While alighting from the PVP bus earlier today and thereafter trudging the busy street towards the hellish dormitory, somebody I didn't honest-to-goodness know kept smiling at me. Hindi ako sure kung ako nga 'yung nginingitian niya at ayoko namang magpaka-feeling gwapo so I tried to look at my back just to be certain there's somebody else who could be the recipient of his creepy grin. Turned out ako lang talaga ang naglalakad that time. So I looked at that person again and gave a fucked up don't-stare-at-me-because-I-don't-fuckin-'know-you look but he continued to give me that creepy smile. Alam mo na kung ano ibig sabihin nun.

What I did, I walked much faster and pretended I didn't see him in the first place. Heck, mabuti sana kung chikas 'yun. Pero kapareho kong may adam's apol? No way, Jose! That person really killed me, if you must know. Hellishly creepy, I tell you.

Like how I'm becoming used to using both English and the Tagalog vernacular without reservations in my blog posts, this very narrative lending solid proof. Odd.

Hellishly creepy, I tell you.

Team Poonam No More (Alternatively Titled Bagong Simula ng Isang Dayshifter Puta)

There's a cliche that tells us about how nothing is ever permanent in this ephemeral world except change itself.

I beg to disagree. What about death? Or taxes? Or how narcissistically cute the bastard author of this one heckuva wicked bandwidth blog spot is? Semi-kidding on the last bit.

For people who have been religiously following this blog for some time now – folks who have nothing better to do in their lives than consider perusing the content of this bandwidth blogspot as a form of escapism from the fucked up doldrums of shitty yuppie swivel chairs and life’s redundancies – the past few weeks have seen swerving changes poised to curb the path of my current call boy existence.

Leche. Lalangawin na naman ‘tong post ko malamang. Nosebleed Inglesan na naman eh. Kelan ba ko nagkaron ng English post na tumabo sa takilya? Wala, lahat ng bestsellers dito puro Tagalog. Maski nga nakakatawa na hindi pa rin pag-aaksayang basahin kapag nag-nosebleed diatribe na ko. Which goes to show either makabayan ang mga naliligaw ng landas dito o sadya lang talagang mahirap maarok ang mga pinagsasabi ko kapag nag-ala Miriam Defensor na 'ko sa bokabularyo ko. Anakngtitengmaugat talaga o! Hmmkei payn. Kantospeak na kung kantospeak. May araw ring ako naman ang masusunod at English ang gagamitin kong medium. Bukas, luluhod ang mga buwakanginang Tagalog posts na 'yan.

Bukod sa night differential pay na tuluyan nang naikaltas sa salaping nakukuha ko tuwing kinsenas at katapusan ng buwan bilang isang kolboy ng Makati, marami pa pala kong mamimiss sa desisyon kong mag-review bilang paghahanda sa pangarap kong maging full-fledged Certified Pekpek Arouser. Whoops! Point of erratum. Certified Public Accountant pala dapat 'yan. Pasensiya na. Nakapasok kasi si Boy Bastos sa kutang 'to eh.

Big changes. Panibagong adjustments sa takbo at paraan ng pagpuputa. Kung dati-rati eh ngarag na ngarag akong makikipaghabulan sa diyes oras ng gabi sa pagpasok, ngayon naman eh gigising akong naghuhumindig pa ang pototoy tuwing umaga bago pumasok sa banyo at sapilitang maligo ng malamig na tubig. Upside down bigla ang lifestyle at balik ule sa pamumuhay ng isang normal na nilalang na humihilik sa gabi at nagtitikol umiihi pagsapit ng umaga. Isang mabilisang pihit sa wasak na wasak nang biological clock.

Pero higit pa sa pinalalang pagkakakalas-kalas ng turnilyo ng aking circadian rhythm, mas importante sakin ang pagkawala ko na nang tuluyan sa team ng mga malulupet na call boys and call girls at call gays na di ko aakalaing bogaloids at magiging ka-wavelength ko rin pala. Ito ang grupo ng mga taong naging kapamilya ko ng ilang buwan, kasalo sa pagsagot ng mga puta calls from outer space - queueing man o hindi (madalas naman talagang kyuwing sa gabi), katagayan ng serbesa pagkatapos ng nakakauyam na pagpasok sa putahan.

Bukod sa malaking suweldo (oo, hindi ako ipokrito; ito talaga ang rason bat ko napagtiya-tiyagaang magpaka-call center pokpok), sila ang dahilan kung bakit nakakaya kong kaladkarin ang tite kong sukang suka na sa paulit-ulit na labas-masok sa [fill in the blank] putahan, ang rason kung bakit kahit gustung-gusto mo nang umabsent eh hindi mo makakayang magbigay ng pekeng medical certificate galing sa Recto.

Mamimiss ko ang team building naming hindi naman talaga team building dahil mas akmang tinatawag 'yung inuman session after a hard day's call whoring work. Ang pagkabangenge namin ni Pareng Binchee na naging buddy-buddy ko na dahil malupet ding magsulat tulad ko at may sense kausap at mahilig ding mang-spot ng chick sa putahan.

Ang kulitan naming tatlo ni Essie at Binchee sa PVP bus kapag umuuwi na maski dehado ako sa bulto ng mga katawan eh magpupumilit pa rin kaming tatlong magkasya sa iisang upuan. Ang paghiram ko ng libro kay Rai na pareho ko palang kumakain ng libro at inlab ngayon sa isang lead guitar player ng isang banda (Yihee!) at magbibertdei na sa susunod na Martes (Pibertdei Rai-chee!).

Mamimiss ko ang mga kalabtim ko sa grupo. Si Lala na muntik ko nang ligawan pero hindi natuloy dahil masyadong kumplikado ang mga pangyayari sa buhay ko nung taym na 'yun at baka hindi ko lang mabigyan ng oras ang kung saka-sakaling relasyon namin. Nyahahaha! Si Emi na malalim ang dimples at seksing seksi pa rin at kapag nagtataray eh lageng nakataas ang kilay with matching manlalapang "Hoy!" sa muka pero oozing with sex appeal pa rin.

Ang paghingi ko ng madalas kay Vick ng pagkain dahil napakatagal pa ng lunch. Ang mapang-akit na paghimas ni Jules na kung itutuluy-tuloy pa niya eh baka may mag-rally na sa kaibuturan ng aking pusod paibaba. Ang pustahan namin ni Mark sa mga laban ni Manny Paquiao. Ang pag-bluetooth ko ng mga seks bidyo kay Manong Joe. Ang pag-approve ng tier3 ticket escalation kay Liza. Ang ever reliable pagpapapaybsiks ni Rache. At sa iba pang mga kateammate na hindi ko nabanggit, mabuhay kayo!

Honga pala, sa bisor kong maganda sana kung naging babae lang at naging kasing seksi ni Sushmita Sen, mamimiss ko ang pagiging lenient niya sa pagbibigay ng suspension at pagbibigay niya ng consideration maski na pumasok kang tatlong oras na lang ang ilalage mo sa putahan dahil nabangag ka sa alak kagabi.

Sa ilang buwang pagiging miyembro ko ng team na 'to, masasabi kong sila ang nagsilbing pantanggal umay sa nakakasulasok at ubod ng toxic na trabaho kong 'to sa putahan. Da best, wala na kong hahanapin pa. Andito na kasi lahat. Kumpletos rekados. Patawa. Bogaloids. Intellectual. Bangag. Lashenggo. Emo. Malupet. Cute. Say it, you got it! Parang dinidiskrayb ko nga lang sarili ko eh. Huhlolz!

Pero ganun talaga. Kelangang umayon sa takbo ng mga pagbabago kung gusto mong may maabot ka. Kung ayaw mong manatili sa palubog na kumunoy na kinatitirikan mo, dapat handa kang magsakripisyo. Sa kaso ko? Kelangan kong iwan ang komportableng samahan at mag-adjust ule sa panibagong pakikisalamuha sa lilipatang team dahil kelangan.

Naalala ko tuloy 'yung sinabi kong sagot sa kanila minsang tinanong nila ko netong huli lang kung bat ako lilipat ng team at kung bat daw iiwan ko na sila: "I need to chase my dream...before I forget it." Lupet ba? Isang kampay na lang para sa astig na Team Poonam!

P.S.

Nakalimutan ko palang sabihin. Sa bagong team na nilipatan ko, may bago akong kateammate na nakyu-kyutan ako. Hindi ko alam kung bakit. Cayin ang pangalan niya. Mukang magkakalablayp na ule si Lio Loco. Yebah!


*Kuha mula sa huling team building sa San Juan, Batangas

Pokpok in the Run

Alam mo kung pano ko binabawasan ang unti-unting pagkabobo ko rito? Nagbabasa ako 'pag alang tawag at mahaba ang avail.

Kyuwing ngayong araw na 'to.

Queuing. From the word queue. In layman's term, pila. Ibig sabihin, pila-balde ang mga naghihintay na calls from the Obama nation. Maraming mga inutil na customer ang tumawag para sabihing hindi raw sila makakonek sa Internet o di kaya naman eh hindi raw maka-send o -receive ng emails sa Outlook Express nila. Pak dat shit!

Wag mong sabihing minamaliit ko ang kukote mo sa pamamagitan ng pag-eeksplika kung ano ang ibig sabihin ng taragis na unang salitang binanggit ko. Gusto ko lang magkaliwanagan tayo habang maaga pa lang at ipakilala sa'yo ang mga call whoring jargons na palasak nang ginagamit sa aming mga puta ng Makati. Mas pareho ng wavelength, mas magkakaintindihan. Mas mananamnam mo ang bawat titik na natitipa rito 'pag nagkataon.

And besides, isipin mo na lang na puhunan mo na yan sakali mang magbalak kang pumasok na rin sa ganitong linya ng trabaho dahil wala ka nang ibang choice para kumita ng malaking pera. Inuulit ko maski redundant na ang dating sa'yo. Last. option. lang. dapat. ang. pagpuputa. Kung pwede ka pang maghanap ng ibang matinu-tinong trabaho, sinususugan kita, sampu ng patubong bulbol kong pangati na nang pangati -- sundan mo ang pangarap mo't 'wag kang papalansi sa malaking pera sa pagpuputa.

Hindi ito trabaho ng mga pa-demure at faint-hearted. Kumakain kami ng malulutong na Fuck you at Sonuvabitch sa pang-araw-araw naming pananghaliang hindi ko alam kung ba't tinawag na lunch eh alas-sais naman ng umaga (sa kasalukuyang iskedyul). Hindi ito nababagay sa mga bobo't nag-aasta-astang matalino lang. Kelangan mong gumawa ng tatlo hanggang limang magkakaibang bagay nang sabay-sabay habang kausap mo sa fake American accent si nuknukan ng mamatay ka na sanang putanginang customer ka. Higi't sa lahat, wag mong kalilimutang hindi pwede rito ang panget at kamuka ni Zorayda. Sa papalit-palit na sched niyo at tuluyan nang pagkasira ng mga turnilyo ng body clock mo, tatanggapin mo ang mga eye bags at wrinkles at crow's feet nang di bukal sa loob. Mabuti na lang talaga at cute ako.

Hindi ko alam kung ilang customer ang gumamit sakin kanina sa kasa pero sa totoo lang, habang tinitipa ko ang kabalahuraang 'to, dama ko pa rin ang pananakit ng panga ko sa sobrang kakangawa ng kung anu-anong troubleshooting. Ganito siguro ang feeling ng baklang pinagpasa-pasahan at binackdoor ng di mabilang na inmates sa preso. Oops... callspeak na naman. Isipin mo na lang na ang troubleshooting eh katumbas ng pagsasalaksak mo ng de gomang bomba sa baradong kasilyas niyo na puno ng di lumubug-lubog na echas tuwing tag-ulan. Ganun. Ganun ang ikinabubuhay naming mga call center pokpok.

Mantakin mo: Mahigit dalawampung customer ang sunud-sunod mong kakausapin sa loob ng walong oras para idulog ang halos pare-parehong problema: Di makapag-surf ng porn websites. Di pwedeng makipaglandian sa gee ep na nakahubo't hubad na't tayung-tayo na ang mga utong sa kabilang webcam. Di makapag-reply sa email ng malanding kalaguyo. Mabagal ang pagdownload ng Maria Ozawa porn.

Wag niyo kong husgahan. Hindi porke't ginawa ko 'tong mga eksampol na 'to eh ginagawa ko ang mga yan sa teleserye ng totoong buhay. Eksyusme, may breeding po ako. Okey payn. Paminsan-minsan, nagdadownload ako ng Maria Ozawa porn. 'Yun lang. At once in a blue moon lang 'yun. Pero 'wag niyo kong iligaw. Sa pormal na pananalita, katumbas ang mga 'yan ng can't connect to the Internet, can't send or receive emails, at experiencing slow speed connections ni Ispokening Dollar Customer. Mga problemang madalas sa madalas eh gumugugol sa walong oras kong pagpasok sa buwakanginang kasa ng Makati. Paulit-paulit. Pare-pareho. Araw-araw. Gabi-gabi. Nakakarindi. Nakakabobo pa kamo.

Mahirap talagang magpakaputa. Maski na ayaw mo eh kelangan mong ihanda ang mura mong katawan sa mga parokyanong Kanong hayok sa laman. Maski na mahapdi na eh kelangan mo pa ring gamitin. Maski na hindi mo na kaya eh sasairin nila ang natitira mong lakas. Mumurahin ka nang makailang ulet para lang masunod ang gusto nila. Ipagduduldulan sa’yong isa kang puta at sila ang customer. Sila ang masusunod at kung gusto nilang sairin ang katas mo magdamag eh pilit nilang ipapagawa sa’yo yun, sa ayaw mo man o sa gusto. Maski na nakaratay ka na sa kama dahil sa sakit eh kelangan mo pa ring kaladkarin ang pototoy at betlogs mo para pumasok sa putanginang kasa. Walang palusot. Walang sinasayang na oras. Walang kawala.

O, akala mo naman talagang nagbebenta na ko ng sarili kong laman? Sowska! Wag kang ma-carried away dahil hindi pa ko ganun ka-desperado para ibalandra ko ang naghuhumindig kong pototoy sa makamundong teleserye ng totoong buhay. Liban na lang kung pumayag na si Mommy Divine na maging kami ni Sarah Geronimo.

Siguro kapagka alang ala na talaga ko. ‘Yung tipong isang tuyo na lang ang nakahain sa hapag-kainan tapos hindi pa pwedeng ulamin dahil isang buong linggo pang ulam ‘yun. ‘Yung tipong makukuntento ka na lang na langhapin ang mapang-akit na aroma ng tuyong sakto ang pagkakaprito at pumuputuk-putok pa ang kaliskis pagkahango sa kawali sabay subo sa buwakanginang kanin para magkaroon ng laman ang tiyan mo. Tapos biglang entra naman ‘yung tulisang kuting ng kapitbahay sabay takbo sa kaisa-isang tuyong pagsasaluhan niyo pa sanang mag-anak. Taragis. Kapagka nangyari sakin ‘yun, maski na pinaghalong kakapalan na ng labi ni Diego at kagaspangang hindi kayang daanin sa papel de lihang pisngi ni Chokoleit ang umubos ng lakas ko, kakayanin ko alang-alang sa pamilya ko.

Badtrip lang talaga 'ko sa pagpapakaputa kanina dahil napakarami na namang mga istupidong Amerikanong walang ginawa kundi umatungal sa hindi nila pagkakaroon ng Internet connection. Mga Ingleserong matatawag pero dinaig pa ang mga karabaw Inglis ni Manny Pacquiao Bentong sa kainutilan. Dito talaga ako nabibilib nang sobra-sobra sa ‘ting mga Pinoy eh. Madiskarte. Kapag tayo ang nawalan ng Internet, hangga’t maaari eh nireresolve nating hindi umaasa sa iba. Dahil wala tayong bilib sa tech suport ng mga oh-so-suppeeeeeeerr slow net koneks ng Globe, Bayantel, at Smart Bro, tayo na mismo ang nagiging tech support. Mas matalino tayo. Mas may kakayanan. Mas madiskarte. At uulitin ko, wala tayong bilib sa iba kundi sa sarili lang natin. Heck, ano ba ang lamang ng mga English-accent pipol na yan? Wala naman bukod sa mas madulas ang dila nila at mas mahaba ng two inches ang mga pototoy. Bukod pa run, ala na silang pwedeng ipagmalaki pa.

Ang karamihan sa mga hinayupak na Kanong ‘to, diyos kong mahabagin, laging spoon-feeding ang hanap. Kulang na lang punasan ang mga pakingshet na tumbong after mag-jebs dahil sa sobrang katamaran. Kaya nga nauso ang caregiver sa Tate. Siyempre meron ding mangilang-ngilang Ispokening Dollar Customer na masarap pakitunguhan, yung mga tipong napakalambing ng boses sa telepono at nagtetenkyu talaga ng sinsero dahil natulungan mo sila. Yung mga tipong makikiliti ang bulbol mo dahil sa sobrang sweet at kung pwede lang kunin ang cellphone number para i-unlimited text overseas eh gagawin mo. Pero ‘eto yung mga sad to say eh exception to the rule. In general, mga hinayupak ang mga akala mo kung sinong Blonde Bopol na nakakausap namin sa araw-araw.

Kaya nga, iniisip ko, ang sarap sigurong isipin kung tayo ang naging superpower ng sangkalawakan at ang Amerika naman ang naging pipitsuging Ikatlong Mundong bansang nuknukan ng dami sa call center. Ganito siguro ang magiging kalalabasan:

Call center puta: Muh-gan-dang ow-mey-guh pow! Uh-kow pow si Pey-drow, uh-now pow eng muh-i-puhg-lee-leeng-kowd kow?

Customer: Tangina naman o. Obyus na di mo pangalan yang Pedro't gumagamit ka lang ng alyas. Kakaiba 'yang punto mo eh. Hindi ka Pinoy? I-transfer mo nga 'ko sa Pinoy agent. Ayoko ng Kano. Ambobobo. Di marunong mag-troubleshoot.

Call center puta: Ah-yaw nio pow bang choo-loo-ngan kow kayow, sir? Muh-aaree kow puh rin pow key-yowng choo-loo-ngan.

Customer: (astang maiinip) Sige na, sige na. Gahol na ko sa oras. Hindi ako makakonek sa Internet. Pinowercycle ko na 'yung modem ko. Ayaw pa rin.

Call center puta: Muh-aaree pow buhng muh-le-men anow ang mga ee-lew sa modem box niyow sir?

Customer: (pabalang) Tiningnan ko na nga. Okey lahat 'yung ilaw run sa modem. Di ka ba nakikinig? Pinowercycle ko na nga pero ganun pa rin. Page cannot be displayed lumalabas sa Mozilla Firefox ko.

Call center puta: Guh-nown pow be? Muh-aaree niyow pow buhng i-click uhng start button niyow?

Customer: (malapit nang maubos ang pasensiya) Tapos?

Call center puta: Puh-kee-click pow sa Run.

Customer: Wala akong Run. Vista ang gamit ko. (alanganing ibubulong sa sarili, alanganing ipaparinig sa Kanong agent) Sows naman o. Sobrang bopol.

Call center puta: See-gee pow. Puh-kee-click nuh leng pow sa Start Search.

Customer: Ano bang gusto mong malaman? 'Yung IP address ko? Na-check ko na yan kanina. 124.6.187.162.

Call center puta: Puh-wey-de pow bung muh-le-men kung mey router pow kayow sir?

Customer: (galit na) Ang kulit naman ng lahi mong talipandas ka o! Di ba nga sabi ko sa'yo kanina, pinowercycle ko na 'yung modem? May binanggit ba kong router dun? Ha?!

Call center puta: (tameme sa kabilang linya; malamang sa malamang eh nagmumura na ng ilang Fuck You't Sonuvabitch habang naka-mute)

Customer: Ibigay mo nga sakin ang bisor mong buwakangina ka! Pinapaikut-ikot mo lang ako eh.

Call center puta: Sun-duh-lee leng pow...

Astig di ba? San ka pa?

I Shall Not Drink Booze Anymore

Ngayon ko lang nalaman na hindi pala pwede ang password-protected post dito sa Bulagspot. Taragis. Sensitibo pa naman ang lalamanin ng post na 'to ngayo't hindi pwedeng basahin ng mga nilalang sa pinagkakaputahan ko. Special mention si Bisor dahil hindi ko binanggit ang tunay na dahilan ng nyetang pangyayari kanina.

Pero dahil andito na ko't nakapag-sign in na sa datkom na 'to, bahala na si Batman kung mabasa nila to't basag ang pagmumuka ko bukas sa kabalbalang ginawa ko ngayong araw. Teka. Kelangan ko ng mabilisang usal ng sampung Susmaryosep, isang dosenang Ama Namin, tatlumpung Aba Ginoong Maria, at limang ulit ng My Toes My Knees My Shoulder My Head bilang pampakalma bago simulan ang pagsasalaysay sa kasalanan kong ito. Buntung-hininga. Heto na...

Undertime ako ng anim na oras kanina sa pinagkakaputahan ko. Ibig sabihin ang shift kong pang-alas-singko ng madaling araw eh pinasukan ko ng alanganing alas-onse ng umaga. Kumusta naman 'yun? Alam kong mararamdaman ko ang hagupit ng pagpasok ko nang nuknukan ng late kanina pagsapit ng akinse ng susunod na buwan. Kaltas ang tumataginting na anim na raang piso sa susunod na payslip. On the spot. Maddapakingshet na buhay 'to, oo!

Papano nangyari 'yun?


Simple lang. Lumaklak ako nang lumaklak ng ilang litro ng Pulang Kabayo kagabi hanggang sa mabangenge ako't magpakain sa mga pato ng Kapitolyo, Pasig. Habang tinitipa ko ang mga katagang 'to ngayon, dama ko pa rin ang hangover ng inumang wala sa plano kagabi. Gusto kong iuntog ang putris na ulo ko sa pader dahil sa sakit at feeling ko eh kelangan kong kalikutin ang bituka ko dahil may natitira pang patuka sa mga pato.

Hindi dapat ako iinom kagabi dahil meron nga akong pasok kinaumagahan at hindi ko day-off ang araw ng Sabado't Linggo. Isang malaking disadvantage ng pagiging puta - madalas sa madalas eh may pasok ka sa weekends at weekdays ang day-off mo. Heck, meron pa nga 'kong utang na beer session kay Pareng Binchee na hanggang ngayon eh pending pa rin dahil sa sobrang dami ng pinagkakaabalahan ko. (Next week bro, next week! Pramis!) Pero dahil ito ang pinakaunang paghagod ng alak sa uhaw na lalamunan ko sa bagong kuta ko rito sa Kapitolyo, at dahil walang patid din sa pangangantiyaw ang mga lecheng housemates (ang lalakas ng loob dahil obyus na walang pasok kinabukasan), napasalampak ako nang di oras sa beer session kagabi. Laklak kung sa laklak mode ang taragis na puta.

Suma tutal, hindi ko nakagisingan ang alarm clock ko't nagising na lang na walang saplot sa katawan, halatang pinagnakawan ng puri ng kung sino mong pedophile sa neighborhood. Jokeness. Hehehe. Pero seryoso, nagising na lang akong alas diyes na ng umaga't limang oras na palang late sa pinagkakaputahan. Tatlong missed call mula sa Bisor ang nakarehistro sa cellphone at sandamukal na text mula sa mga kateammate ang binasa ko. Tsk tsk tsk! Basag na naman ako nito.

Lulan na ko ng taxi papuntang Makati nung tumawag ako sa ubod ng bait kong Bisor (ahem!) at hindi magkandaugaga sa paghingi ng pasensiya maski na alam kong hindi naman siya tinapay. Sinabi kong nakatulugan ko ang alarm clock, na nagising na lang ako't alas diyes na pala at tinanong kung pwede pa ba 'kong pumasok. Malinis ang litanya ko. Wala ang dahilan kung bakit ngayon lang ako nagising. Wala ang pagbanggit sa kahalayang inumang naganap kagabi.

Mabuti na lang at hindi na nag-usisa pa si Bisor. Sinabihan akong 'wag na lang pumasok at kontakin ko na lang daw ang Operations Manager para abisuhan siya, na gagawin na lang daw niyang Sick Leave ang pagkawala ko sa putahan ngayon para hindi ako ma-No Call, No Show. Kabait talaga ng bisor ko, oo! (Hindi obyus na nagpapakalinta ako dahil alam kong siyento porsiyentong mababasa niya 'to).

"Teka TL, anong alibi ang sasabihin ko?" kako sa kaniya. Sabihin ko raw na nilagnat ako kagabi't uminom ng Bio Flu. Tapos biglang knock out daw dahil sa pagkalulong sa droga kaya alas-diyes na nagising. Ala eh, kagaling palang magburda ng kuwento 'tong TL ko eh no? Dinaig pa si JK Rowling at JRR Tolkien. Gusto ko sanang sumalungat sa kaniya't sabihing hindi po ako sinungaling na bata (nyahahaha!) pero dahil kapos na 'ko sa oras, kinagat ko ang ready-made alibi at tinext si Operations Manager.

Sa kadahilanan ngang text lang ang lahat, hindi halatang nagjojoke lang ako sa mga pinagsasabi ko't mabili kay OM ang rason ng napakaagang pagpasok ko for tomorrow's shift. Alanganin na raw kung papasok pa ko pero kung malapit lang daw ako sa putahan, mas maigeng pumasok na lang. Anakngtinapa! U-turn ule si Manong Taxi Drayber dahil sa puntong iyon, nasa loob na kami ng subdivision. Nadale ang tumataginting na two hundred pesosesoses dahil sa mini-field trip ko sa Kapitolyo't Makati. Nyemes!

Kung tutuusin, wala akong karapatang magreklamo dahil kasalanan ko lahat ang kabalbalang nangyari. Mentras mawalan man ako ng pera't sumakit ang ulo dahil sa hangover, walang dapat sisihin kundi ako lang. Meron akong pagpipilian at nagdesisyon akong magpakabangenge kagabi. Kung ano man ang kinahinatnan nun, wala akong karapatang mag-angas-angasan dahil ginusto ko ang lahat. Dahil mas pinili ko ang diskarteng major fail from hell kagabi at hindi ang safe diskarteng pupwedeng mabansagang walang pakikisama.

Kaya nga sa puntong ito, ipinapanata ko nang hindi na 'ko iinom ng alak. Wala rin lang akong makukuhang mabuti sa paglaklak ng alak na 'yan. Itaga niyo yan sa mga pekpek at betlogs niyo bato!

Joke lang. 'Tsura niyo. Basag na kung basag. Ma-late na kung ma-late. Mamulubi na kung mamulubi. Mawala na sakin ang lahat pero tuloy pa rin ang ligaya. Hindi pwedeng walang alak. Ito ang nagpapasarap sa araw-araw na pakikipagtaguan pung ko sa tadhanang gusto kong mataya.

Isang tagay naman diyan mga parekoy! *Kampay kampay*

Abiso:

Dahil hindi habambuhay eh may pera akong makukuha tuwing akinse't katapusan sa pinagkakaputahan ko (lalo na ngayon at puro late ang inaabot ko sa kasa), kelangan kong mag-isip ng raket na pwedeng mapagkakitaan. Uunahan na kita Maldito Amputanes: 'yung sideline na legal at hindi tulad ng bisyo mong pagtutulak ng epektos o pagbebenta ng laman. Nyahahaha!

Makinig ang lahat. Simula bukas, ipinababatid kong magbabakasyon muna si Lio Loko Loko at ang kaniyang malufeet na kanto-speak. Etong Abril eh magbabalik na si Lio Loco and his nosebleed American-accented diatribe bilang paghahanda sa raket na 'to. Oo, hindi masyadong obyus na plano kong maglagay ng AdSense sa datkom na 'to. Eh kasi naman. Ayaw raw ni Pareng Google ng Tagalog. Pasosyal ang puta. Sows!

Kaya para sa mga naligaw at maliligaw pa ng landas sa kutang 'to, mag-Inglesan muna tayo sa susunod na buwan, hmmmkei? Apir!

Isa Pang Abiso:

Dahil magbabakasyon ang may-ari ng kutang 'to ng isang linggo sa Baguio simula April 1, isang linggo rin sigurong walang update ang bulagspot na 'to. Magkaganunpaman, sana eh patuloy pa rin ang pagkaligaw niyo ng landas dito. Will keep you posted pagbalik ko. Kasama ang tone-toneladang strawberry wine para sa mga loyal certified adeekamputas ng bulagspot na 'to. Hehehehe. Pano? Comment comment na lang. *Ala-John Lloyd Mongoloid* Ingat!

Party at The Embassy: Putting Lio Loco's Anti-Social Skills To The Test

Uunahan ko na kayo. Medyo nakainom ako ng konting serbesa kaya ngayon pa lang, humihingi ako ng paumanhin kung walang kwenta at walang kalatuy-latoy ang blog post ko ngayong gabing ito. Pero kung wala ka rin namang magawang makabuluhan at inaamag na rin lang ang kukote mong namumutiktik sa gagambang sapot, iminumungkahi kong makibasa ka na lang sa blog post na 'tong dulot ng kawalan ng tulog at pagkabitin sa malamig na alak.

Kagagaling ko lang sa aming 1st Anniversary Party sa kutang pinagkakaputahan ko at medyo nabitin ako. Bitin ako sa tulog dahil humigi't kumulang dalawang oras pa lang ang naiipon kong pahinga para baunin sa muli na namang pakikipagsapalaran sa pagpapakaputa sa bobo calls sa Makati mamaya. Bitin din ang alak na ipinamudmod sa Embassy kaninang sumaid lang sa bituka kong nanunuyo na sa lasa ng Pulang Kabayo at kung anumang nilalaklak na alak diyan dahil isang linggo na kong tigang sa mga beer sessions at kwentong barbero ng mga lashing na bangkero.

Redundant pero uulitin ko pa rin alang-alang sa kapakanan ng mga taong gusto akong makilala sa teleserye ng totoong buhay at nananabik sa makatas na adam's apol ko: Allergic ako sa tao kaya hindi talaga ako nagpupupunta sa kung ano mang mga bars at gigs na pinamumugaran ng mga coño-speak from outer space. Hindi ako mahilig sa mga socializing ekek na yan at kung gusto mo akong makasalamuha nang masinsinan, ipinapayo ko sa'yong pumunta ka sa bahay ko kasama ang dalawang case ng beer at isang supot ng yelo. Partida ko na 'to para sa'yo: sagot ko na ang pulutan at chitchat.


Pero ano nga kaya ang pumasok sa kukote ko at napapayag akong pumirma ng bisor naming pumunta sa Embassy, ang lugar kung saan makikita mong siksik-liglig ang mga yuppie coñong sumasayaw sa saliw ng Itaktak mo ng Eat Bulaga at Igiling-giling ng Wowowee, ang lunan kung saan madalas sa madalas, makikita mo ang mga personalidad na malimit nakikipag-isang gabing tayuan matapos ang palitan ng laway at epektos nakabalandra sa society pages ng kung ano mang walang kwentang magazine sa pinakamalapit na news stand?

Simple lang. Kinausap niya ko, sampu ng mga kateammates ko, nang masinsinan at may matching saksak puso, tulo ang dugo epek pa. Sino ba namang agent ang hindi makokonsensiya kapag sinabihan kang once a year lang ang event na 'to, na mabuti nga't napagbigyan pa nga ang account mong mag-celebrate ng anniversary, na exclusive ang party para lang mismo sa mga agents ng account na 'yun, at tumataginting lang namang 400,000 pesosesos ang ginastos ng kutang kumpanya para lang mairaos ang once-in-a-lifetime pagdiriwang na 'to para sa'yo?

Gusto ko sanang sabihin sa bisor kong "Ahm...mawalang galang na TL pero hindi kaya mas makabuluhan ang pagkakatatag ng account na 'to isang taon na ang nakakaraan kung ang perang ipambabayad kay Tim Yap eh ipinamudmod na lang nang bonggang bongga sa mga agents sa production floor? Who needs a party when even Barack Obama, the universal president of this freakin' whole wide world, is adhering to strict belt tightening due to the aftermaths of this global recession? Heck, these call whores would even feel the celebration if they get extra bonus during the pay-day instead of spending it on a one-night affair like this!" Pero kung ikaw eh isa lamang rank-and-file employeeng may sentido kumon na sapilitang pinapapunta pinapakiusapan ng bisor mong mas nakakataas sa'yo, natural menteng hindi mo ibubulalas ang opinyon mo at papayag kang pumirma sa attendance sheet alang-alang sa iyong matiwasay na pananahan sa pagpapakaputa mo sa Makati.

Kaya ako napapayag na pumunta sa taragis na annual event maski tinutukuran na ng tutpik ang mga talukap ng mata ko. Kaya ako napunta sa Embassy kanina nang wala sa plano. Kaya ako medyo tipsy habang tinitipa ko ang mga katagang 'to ngayon. Ikaw ba naman ang humingi ng beer stubs ng mga kateammate mong ayaw uminom, ewan ko lang kung hindi ka ma-bangenge nang slight. Hehe.

Ayun. Habang patuloy sa paggiling ang mga kateammate ko sa mga kantang pinasikat ni Pink at Rihanna, andun naman ako sa sulok humihitit ng yosi at umiinom ng alak. Ang jologs no? Kaya ka nga nagpunta sa bar para magwala at sumayaw na para ka lang nagpopole-dancing sa banyo niyo nang mag-isa di ba? Pero Ibahin niyo ko. Jologs na kung jologs pero kuntento na kong umispot ng mga bhebot na naka-plunging neckline at kita na ang kaluluwa. Okey na saking nagmamasid sa mga chicks na sa sobrang kakapusan ng tela eh halatang pupulmunyahin sa suot na damit isang oras mula ngayon at luluwa na ang mga dyoga dahil nagkulang ng tela sa pinatahing bestida. Anak ng pating, sa dami ba naman ng mga quality babes kanina, alin pa ba ang pipiliin mo: ang tigasan o pagpawisan? Sagot ko: Pwedeng both na lang? Wahehehe.

Kamanyakan aside, sa kalakaran ng mga nagsulputang call center putahan diyan, nakatutuwang isipin na magpasahanggang ngayon eh buhay pa rin ang account namin. Hindi naman sa pagmamayabang pero ang kuta namin ang number wan center sa buong Pinas sa account na hawak namin at nung magsimula ako sa kutang 'to eh tinatalo pa nga ang on-shore site ng Internet Service Provider account na 'yun. Hindi ko alam kung kumpirmado na nga pero may bulung-bulungan pa ngang mula sa apat na off-shore sites nila rito sa Pinas eh mementinahin na lang ang isa. Ibig sabihin, dahil sa epekto pa rin ng hagupit ng nyetang global recession na yan eh ipu=pull out na ang account sa Cebu, Ayala, at Bacolod. At ang matitira? Tinatanong pa ba 'yan? Siyempre 'yung kuta namin walang duda. Hakhak!

Habang pending pa rin ang plano kong maging Certified Pekpek Arouser (CPA), sana nga eh magtuluy-tuloy ang pamamayagpag ng account naming ito. Sa hirap ba namang maghanap ng trabaho ngayon, mas mabuti na ngang huwag muna kong mag-resign sa pagpapakaputa. Steady lang muna habang di pa nakakapirmi sa trabaho ang utol ko. No bounce, no play. Bear with the freakin' SSDD.

Alam ko na kung saan na naman patungo 'tong post na 'to: unlimited ka-emo-han na naman. Sensitibo ako't alam kong wala kayong pakialam sa pagka-emo ko dahil meron din kayong mga sariling emo moments. 'Yung tipong ginawang lipstick ang eyeliner sa ilalim ng mata sa sobrang kapal at with matching Gilette blade ready to laslas pa ang drama. Kaya bago pa 'ko matuyuan ng brain cells ngayong gabing 'to, heto na ang pruweba ng walang kakwenta-kwentang dahilan ng pagkaantala ng pagtulog ko kanina. Higop muna 'kong kape mga kabagang. I need to get rid of this slight inebriation.

Powskrip:
Ahm...nagpagupit na pala 'ko. Ayun. Back to being an anime Zack Of Final Fantasy VII clone ule. Pagpasensiyahan.

Taragis. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ang pagsasabi ko ng "Trim lang po..." para sa buhok kong kasinghaba na ng locks ni John Lennon eh nangangahulugan na palang "new Korean-slash-Anime-slash-Emo haircut from awter ispeys" sa bokabularyo ng mga hair stylists sa Bench Hair Fix Salon. Ewan ko sa inyo. Pag di ako nakapagpigil, kayo ang mapagdidiskitahan ko ng saksak puso, tulo ang dugo. Gagamitin ko pa ang matalim na gunting na ipinanggupit niyo sakin. Pramis!

*Photo credits courtesy of my teammate-slash-blogger friend, Messynuthead

E for Ecstacy...er, I meant Embassy.

Piktyuran bago kumuha ng Visa.

Certified Adeekamputa!

Party Animals! Kung blurry ang tingin mo sa pic na 'to, malamang sa malamang, nakatira ka na ng Ecstacy. Ding, ang bato! Lolz!

Partida pa 'yan - alang matinong tulog! Hehehe.

Kasama si Rob Thomas, este...ang bisor naming ubod nang bait! Pwede raw umabsent mamaya. Ahem Ahem!

My teammates and me...at the Ecstacy, er...Embassy!


Utol ko nagtext. Nasa daan na raw paluwas ng Maynila.

One Crispy "Putangina Mo!" To Go, Please!

Mahirap magpakaputa. Maski na ayaw mo eh kelangan mong ihanda ang mura mong katawan sa mga parokyanong Kanong hayok sa laman. Maski na hindi mo na kaya eh sasairin nila ang natitira mong lakas. Mumurahin ka nang makailang ulet para lang masunod ang gusto nila. Ipagduduldulan sa’yong isa kang puta at sila ang kustomer. Sila ang masusunod at kung gusto nilang sairin ang katas mo magdamag eh pilit nilang ipapagawa sa’yo yun, sa ayaw mo man o sa gusto. Maski na nakaratay ka na sa kama dahil sa sakit eh kelangan mo pa ring kaladkarin ang pototoy at betlogs mo para pumasok sa putanginang kasa. Walang palusot. Walang sinasayang na oras. Walang kawala.

O, akala mo naman talagang nagbebenta na ko ng sarili kong laman? Ahehehe. Hindi pa ko ganun ka-desperado para ibalandra ko ang naghuhumindig kong pototoy sa makamundong teleserye ng totoong buhay. Siguro kapagka alang ala na talaga ko. ‘Yung tipong isang tuyo na lang ang nakahain sa hapag-kainan tapos hindi pa pwedeng ulamin dahil isang buong linggo pang ulam ‘yun. ‘Yung tipong makukuntento ka na lang na langhapin ang mapang-akit na aroma ng tuyong sakto ang pagkakaprito at pumuputuk-putok pa ang kaliskis pagkahango sa kawali sabay subo sa buwakanginang kanin para magkaroon ng laman ang tiyan mo. Tapos biglang entra naman ‘yung tulisang kuting ng kapitbahay sabay takbo sa kaisa-isang tuyong pagsasaluhan niyo pa sanang mag-anak. Taragis. Kapagka nangyari sakin ‘yun, maski na pinaghalong kakapalan na ng labi ni Diego at kagaspangang hindi kayang daanin sa papel de lihang pisngi ni Chokoleit ang umubos ng lakas ko, kakayanin ko alang-alang sa pamilya ko.

Pero kung tutuusin, isa naman talaga akong puta. Isa ako sa libu-libong yuppie ng Third world kawntring ‘tong nauwi sa trabahong hindi akma sa tinapos na kurso. Hindi ko alam kung maihuhulma ba ako sa kuwadradong depinisyon ng underemployment pero sa takbo ng ekonomiya ngayong kaliwa’t kanan ang tanggalan sa trabaho, ako pa ba ang magrereklamo? Sa mga panahong tulad nitong walang puknat ang layoff at worldwide recession, ako pa ba ang mamimili ng trabaho?

Isa ako sa libu-libong mga kolboys at kolgels na naglipana sa lansangan kapagka diyes oras ng gabi para kumayod nang bonggang bongga. Hindi alintana ang nakaambang panganib. Di bale nang mareyp sa daan ng matronang kasingganda ni Sarah Geronimo basta wag lang umabsent sa trabaho. Mga makabagong Magdalena at Adonis na hitit buga ang usok mula sa yosi para labanan ang antok. Di bale nang mapuyat magdamag kakasagot ng dumb and dumber calls from hell basta may maiuwi lang na pera pagsapit ng kinsenas at katapusan.

Hindi ko ginusto ang trabahong ‘to. Simula’t sapol, pangarap ko nang itapon sa kung saan-saang lupalop para makipagbembangan sa kung sinu-sinong chick mag-audit ng mga kumpanyang akala mo eh kung sinong bait-baitan sa paggawa ng social reachout aktibidades ekek pero sa totoo’y dinaig pa si Maldito sa paggawa ng kasamaan’t pagpa-pad ng revenues para maliit lang ang dapat kaltasing tax. Kunsabagay. Kung ganitong klase ba naman ng gobyerno ang magpapakasasa sa katas ng cum juice pinagpaguran mo eh mas gugustuhin mo pa ngang unahan na lang sila sa pangungurakot.

Nakakatawa dahil sinabi ko na sa sarili kong pansamantala lang ang pagpapakaputa ko sa ganitong linya ng trabaho. Tinaningan ko ang sarili ko ng anim na buwan hanggang sa matapos ang utol ko sa pagka-inhinyera niya kako. Patalastas: Kung sino man sa inyo ang may alam na kumpanyang nagha-hire ng licensed ECE graduate, mangyari pong pakisabi sakin. Kasalukuyan pa ring nakikipagpatintero ang utol ko sa mga taragis ng burgis na kumpanya at patuloy pa rin ang pagsubaybay niya sa “Talk to Papa” tuwing hapon sa radyo dahil sa sobrang pagkaburyong sa apartment.

Lumipas na ang anim na buwan at ang buwan eh naging taon pero heto ako ngayon, basang basa sa ulan. Walang masisilungan, walang malalapitan. Tae. Kakorni ng puta. Paumanhin. Kagagaling ko lang sa pagpapakaputa at wala pa ‘kong matinong tulog. Sa puntong ito eh labingwalong oras, tatlumpong minuto, at labing-anim na segundo na ‘kong gising. And counting… Kung malabnaw na ang pagkakasatitik ko sa mga kataga rito eh mangyari pong pakibigyan ako ng walang kasing sakit na kutos sa ulo at walang kasing hapding kurot sa kaliwang singit para bumalik ang matinong kabalahuraan ni Lio Loco. Kung hindi epektib, pakidagdag na rin ang matinding sabunot sa aking kinky bulbol habang iwinawasiwas niyo ang sagabal na pototoy ko at nang bumalik ang diwa ko sa makamundong sangkablogosperyohan.

Ayun. Sabi ko nga sa inyo this job is only ephemeral. In fact, I don’t consider call whoring as a profession at all. Tipong pamatid uhaw lang. Kumbaga sa seks, isa lang ‘tong quickie sa library kung saan nagbaunan nang bonggang bongga sina Albert Martinez at Joyce Jimenez sa Scorpio Nights (kung bakit ko nasabi ‘to, iyon eh dahil kakabasa ko lang ule sa last post ng malibog na si Gasti). Dahil wala nang ibang trabahong magbibigay sa’yo ng above-average suweldo nang hindi ka gumagapang nang pabackflip pauwi ng bahay niyo, kinagat ko ang offer ng may-ari ng kasa at isinantabi ang pangarap kong maging isang CPA (Certified Pekpek Arouser). Jokeness ang mga salita sa mga panaklong.

Pero seryoso, ang pagiging CPA ko eh isa sa mga pangarap kong magpasahanggang ngayon eh nananatili pa ring pangarap. Napagtapos ko na ang utol ko. Nakapagreview na siya’t nanumpa bilang certified Electronics and Communications Engineer. Kung tutuusin, tapos na ang responsilidad kong ibinigay sakin nang sapilitan ng taragis na daddy kong ni ha ni ho eh wala kaming narinig matapos mag-stow away at magpakasasa sa mga gatas sa dibdib ng kaaway (Teka, di ba pelikula yun? Hindi naman siguro yun R18 no?). Ibang klase, matapos chumever sa mommy ko nang dalawang beses, bigla biglang maliligaw ng landas at makakahanap ng ibang babaeng makakaharutan nang bonggang bongga. Sarap pag-umpugin ng betlogs ng sperm donor ko eh no?

Kaya ako nandirito sa kinalalagyan ko ngayon. Kaya ako nagpapakaputa at patuloy na pinuput on hold ang mga plano sa buhay. Nasabi ko na sa walang kuwentang kuta kong ‘to ang diskarte ko sanang magretire na by April sa oldest profession na ‘to according to the Baybol. Tas diretso rebyu for the CPA Board. Pero sa takbo ng mga pangyayari sa makamundong landas na tinatahak ko ngayon, mukang malabo na namang matupad ang lahat. Aaminin ko sa inyong kinarir ko na ang pagka-tatay sa utol ko at mommy ko ever since chumeverloo na sa iba ang taragis na daddy ko kaya hindi ko maaaring asikasuhin ang sarili ko hangga’t hindi ko nakikitang kaya na nilang tumayo sa sarili nilang mga paa. Kaya malamang sa malamang, I’ll be putting this one dream in the backseat. Again. And again. And again.

Maddapakingshet! Sinasabi ko na nga ba’t mauuwi na naman sa ka-emo-han ‘to eh. Sabi ko magpapatawa ako ngayon dahil malungkot ako. ‘Yun pala puro kaangasan na naman sa katawan ang ibabalandra ko sa walang kwentang kutang ‘to. Tsk tsk tsk! Sa mga naligaw ng landas, pasensiya na. Bumisita na naman kasi ‘tong taenang empty void sa kukote ko. Biglang naramdaman ko na naman ‘tong pagkakanawa ko sa araw-araw na pagtanggap ng tawag mula sa mga puke ng inang bobo customer from outer space. Siguro naman naramdaman niyo na rin ‘to. At oo, ayokong magpaka-Kurt Cobain dahil hindi ako loser yaya! Kayo, kapagka ganitong nagsisink in na ‘yung pinaghalu-halong stress, fatigue, angas, chicharong bulaklak, pinaupong manok, maning hubad, at inihaw na buto ng kasoy, ano ang ginagawa niyo pangdistract? Dumidiretso rin ba agad kayo sa kasilyas para ilabas ang sama ng loob? Pashare naman baka sakaling epektib at tumalab sa kaangasan ko.

Haays…Makatulog na nga lang. At nang mapanaginipan ko pa si Sarah G. at ang kanyang super lufeet powerhugz! Goodnight peepz! (Good afternoon para sa mga normal na nilalang).

How to Fail a Panel Interview for a Probable B-Grade Salary Job Promotion in 53 Minutes

Gawd, I miss this talented tongue. And I’m leaving it up to you if you want to deal with the first sentence figuratively or literally. I’d prefer the second, if you ask me. It sort of reminds me of the youthful, naughty brashness that I originally displayed in this good-for-nothing blog site.

So yes, devirginized Virginia, the signature nosebleed, supercalifragilisticexpialidocious English-speak of this narcissistic, angst-ridden bastard is back from semi-hibernation and it’s back with reinvigorated raves and rants yet again.

Folks who’ve gotten used to the wicked vernacular diatribe of Lio Loco, fret not. I am not leaving my bastardly kanto-speak for good. Heck, I owe a good deal of my current readership to the plain Tagalog dishings that I wrote last month. Why would I bite the hand that feeds this blog, right? Let’s just say I need to get a good grip of the yin and the yang, of the universal lingua franca and the nationalistic tongue. I need to savor the best of both worlds. And so yes, I will be leaping from the resident, American English-accented bastard bard to the widely popular, in-your-face Kanto Boy in this blog site every now and then.

The friggin’ panel interview for the Comms Coach position is over. Now I get to finally belch one big sigh of relief. It happened yesterday and up until today, I still find myself dazed and dumbfounded by the sheer stupidity I exhibited for the panel interviewers to dissect and examine. I was freakin’ tensed when I went in the board room for the grilling but for a self-confessed introvert, that’s a given. My mug of water was with me and it served as my refuge in the barren dessert that is my dry mouth, my oxygen for breathing difficulties at that time.

It did not help that I entered the four-walled hell reeking of SMB booze, which was only camouflaged by Julia’s (a teammate) Bench cologne sprayed bathed all over my body. Yep, you read that right. I went to the interview half-inebriated to suppress the stress and tension creeping up my system. Our shift ended at 12 noon but my turn for the interview was scheduled at 3pm. How do you kill the time and alleviate the pressure in one go? You swig some beer with your TL and some of your teammates, I’d tell you.

I always had this notion that drinking unleashes the innermost potential in you. You become the farthest quirky person you imagine yourself to be when you get drunk and when you’re about to pass out, you realize you are Clark Kent, only your underwear’s inside. Heck, people who are about to puke out the contents of the night’s merry-making even find themselves in awkward situations, perchance kissing the very person who accompanied them in the CR — nevermind if you’re a guy and the person who dragged your ass in the bowl is also of Adam’s descent. Ever wondered why after a dozen bottles, the guy friend next to you suddenly waxes poetic lines and philosophical shits? Or heck, why even you, yourself, become giddy and ranting in perfect English like a pig’s vagina all of a sudden? That’s the blatant power of alcohol, man.

Which got me perplexed up until now for in spite of my rosy cheeks and droopy eye slits, aftermaths of the after-shift drinking I had with Bisor and the rest of the gang, the power of alcohol apparently did nothing except have me talk nonsense. I was Ed, Edd, and Eddy blendered and I have only myself to blame. Lio Loco was Stupidity personified at that most unfortunate event, a major fail from Third World hell.

What made the interview a lot more difficult is the fact that one of the interviewers was my krasness in that whoring center in Makati. She is one of the higher ups, one of the Greek demigods descended from Mt. Olympus so to speak and I could not help reminding myself that I am just a mere mortal. Picture a petite Winona Ryder in her hottest prime, minus the klepto scandal and plus an oozing cranial juice to boot. That is her, only a whole lot better.

So there I was in front of the scrutinizers, meek as a lamb upfront but horny as a bee inside. In between my pseudo-attentive front and my erotic imaginings of Winona Ryder whipping my naked, Equus body, the panel asked me boring, perfunctory questions related to the job position and I answered halfheartedly I guess. Nay, make that badly. Every once in a while, I would wake up from my fantasy of dear hot Miss Ryder horseback-riding me to look at them straight in the eyes (a tip I got from my dearest TL; yes, we’re in good terms again) and blabber a pick-me-because-I-fit-the-job-to-a-T yadda yadda.

What upsets me is that the interview was easier than Rai and I expected and that I could have done better had I psyched myself about it prior to the date with the panelists. It was really no sweat to start with, more like just having a “Wala ka sa lolo ko” chichacorn marathon with your gang over some round table with Red Horse booze and slender GSM bottle necks. Yes, there were no traces of audible pauses if at all, no hesitating uhm’s and jittery ah’s, but what I blabbered about talked no sense.

One particular instance saw me being asked about my plans if ever I get the job and the loony Lovegood that I was at that time (I should have avoided the provocative stares of smart Winona Ryder…tsk tsk!), I groped for concrete goals and just cited two examples. Now, however, I can think of gazillion ideas on how the Comms Coach job could be instrumental in spiking up the agent stats. Please tell me I was a moron, for crying out loud.

Or was I? Would the definition of someone with imbecilic tendencies include dishing out a statement that include the words braggadocio, idiosyncrasy, exasperation, and albeit all at the same time? The problem with being a bibliophile is you tend to incorporate highfaluting words even when it’s not called for. And that’s exactly what I did during the interview. I mean I was not speaking to impress and to give the impression that I know vocabularies a lot of people would not even use in their entire lifetime. It just so happened I know those pompous words and my brain picked them at that exact instance for me to utter and to get my message across.

So now I am not expecting to bag the post. I backflipped and backflipped hard apparently. What a shame for such a narcissistic, angst-ridden bastard claiming to hold the seat of perfection. If there’s one thing I found insatiably good during the interview, it’s the subconscious sexual explorations I had with dear petite Madam Winona Ryder. Kidding, of course. If it’s not me, though, I wish it was either Rai or my other teammate, Liza, who gets the promotion. Rai, for her to stay in this call-whoring job and share with us the agony of assisting Occidental idiots connect to the Internet (she admits contemplating resignation) and Liza, for her to move forward faster and hopefully realize that there’s a giant opportunity in her midst to recuperate from the heartbreak.

Oh well, it does not do well to dwell in the past. What’s important is the present and how you use the present time to get yourself prepared for the future. The freakin’ interview’s over and I have other things to attend to. Gawd knows I have piles upon piles of backlogs to dust through. If I get the post, well and good – that means taking some time to review for the CPA Board would be finally feasible as the job, I am aware, is not as toxic as taking calls itself. If I don’t, just the same – this offer was something I did not ask in the first place so I might as well just charge it to experience. Geez. I’m becoming a tad deep! Is this really me talking?

And has anybody noticed? There’s a conspicuous absence of MTRCB-loathed, R18 expletives in this post. Where have all the clusterfuck, double douchebag bitches gone?

Off-topic:

I just tuned in to TV today and was shocked to find out that Francis M., the prime Pinoy rapper, is dead. Deceased. Lifeless. Departed. Gone. I am no music artist but this one, talented guy surely helped in defining the OPM consciousness among all of us. Kaleidoscope World is one song I’ve always awed at for the sheer vibrancy of the music and the stark message about life that it conveyed. This music man will definitely be missed. We all owe the master rapper some appreciation.

Update:

At nagkaalaman na nga. Hahaha! Tulad ng inaasahan ko, hindi ako pumasok sa Top 2 Showdown. Sabi sa comment, “spontaneous, fluent at may concrete plan” daw ako pero sa chichacorn chat na naganap, namumutiktik daw ako sa “shallow ideas”. Wehehehe. Kasi naman eh, kung nag-lap dance sana si Miss Winona Ryder with matching ikot sa sliding pole eh di sana, ginanahan ako’t lumabas ang orgasmic juices creative juices ko. Ayos lang, at least di naman ako nangulelat. Base sa average na pinakita samin kanina ni TL, nasa pangatlong puwesto ako sa anim na natira. I know, I’m rationalizing. Hakhak! Bottomline: back to puta calls ule. Lolz!

Pero ikinagagalak kong ipamalita sa inyo na pasok si Rai sa final showdown. Sa puntong ito, hinihingi ko ule ang prayers at powerhugz niyo para sa kateammate kong ‘to na napakabait at hiraman ko ng libro. Wehehe. Nyeta, kung hindi rin lang kami ni Liza, mas mabuting siya na lang. Sa kasalukuyang oras eh sinisimulan ko na ang pag-cast ng magic spell sa kakumpetensiya ni Rai. Sana epektib! Simulan niyo na rin ang pangungulam niyo. ‘Yun na.

I’m in Heat! I Need A Chillax Blast from the AC (Or At the Very Least, Any Cheap, Third World Electric Fan)

Dapat eh matutulog na ‘ko ngayon. Bukas pa ang iskedyul ng regular post ko sa walang kwentang kutang ‘to. Pero dahil kelangan ko lang talagang ilabas ‘to nang mabilisan para maski papano eh maging mahimbing ang pagkakadapla ko sa kama mamaya, heto ako ngayo’t nagpupuyos ang kalooban at maalab ang mga daliring tumitipa ng bawat letra.

Mainit ang ulo ko ngayon. Kasing-init ng maalinsangang hangin usok dito sa puke ng inang Maynila. Kaya ko nagawa ang ginawa ko sa opis kanina. Hindi ko sinasadya. Kahit kelan, wala sa bokabularyo ko ang magpapansin. Simula’t sapol, mas gusto ko pa ang nasa isang sulok lang. Kung meron mang mga taong gustung gustong maging center of the solar system, ‘yung mga lecheng nilalang na laging feeling bida, ‘yung gusto eh laging pinag-uusapan, ‘yung tipong artistahing kontrabida ang dating sa taragis na telenobela, hindi ako ‘yun. Dahil isa akong self-confessed introvert. Kuntentong nasa side lines at nagmamasid lang. Pero biglang nagpanting ang tenga ko kanina. Biglang nagbaga, uminit nang bonggang bongga. Hindi ko sinasadya.

Sa lahat ng ayoko eh ‘yung pinagduduldulan sakin ang pagkakamali ko. Tatanggapin ko naman kasi ‘yun nang kusa eh. Sasabihin kong nagkamali ako. Wag mo nang ipagdiinan, higi’t lalong ibalandra sa buong mundo na gumawa ako ng taragis na kapalpakan na ikakapahiya ng sarili kong narsisistiko’t perpeksiyonistang katauhan.

Aaminin ko na. Ayokong napapahiya ako, lalo na kung maraming tao ang nakasaksi ng lecheng pagkakapahiya ko. Ganun ako ka-sensitibo. Pero hindi naman ito nangangahulugang balat-sibuyas ako. Sa katunayan, kaya kong makipagharutan at makipag-asaran sa’yo hanggang sa maglupasay ka na at magmakaawang tantanan na kita. Sampol:

Ikaw: Payatot!
Ako: Eh mano, cute naman. At mahaba pa! Eh ikaw, ampanget mo na nga, ang ikli pa ng iyo! You’re such a loser yaya! Nyahahaha!
Ikaw: (tulo-uhog, laglag-salawal) Waaah! Isusumbong kita sa nanay ko!
Ako: Go ahead, bozo! I fucked your mom last night and she begged to be screwed again…and again…and again! Nyahahaha!

Joke lang. Hindi naman ako ganiyan kabrutal sa teleserye ng totoong buhay. Pero kung masugid kang tagasubaybay ng walang kwentang kutang ‘to, malapit-lapit na siguro run ‘yung asaran session namin ni Maldito sa mga comments ng walang kwentang kuta kong ‘to at sa mas walang kwentang kuta niya.

Kanina lang, napagalitan ako ng bisor namin. Sa chatroom kung saan kinseng mga kolgels en kolboys ang nagcoconference chat. Sa mga birhen pa sa pagpapakaputa sa Makati, ang chatroom ang means of communication ng Team Leader (bisor) at ng kaniyang team na binubuo humigi’t kumulang ng 15 agents (kung saan ako nabibilang). Ito ang virtual space kung saan kinukumusta ng TL ang lagay ng mga calls mo, stats mo, metrics mo. Ito rin ang lunan para makipag-chika ka sa mga kateammates mo tungkol sa kung anu-anong walang kabuluhang bagay na walang kinalaman sa pagpuputa mo - lablayp, pamili layp, sekslayp. Name it, you’ve got it. Parang YM lang — pero orgy ang setup niyo, hindi one-on-one.

Hindi ko alam kung normal lang ‘yun sa bisor ko pero para sakin, mukang iba kasi ang dating ng tinuran niya eh. Oo, aaminin kong naisilid ko sa kung saang putanginang lupalop ang nyetang kukote ko nang mga oras na ‘yun siguro dahil wala pa ‘ko sa sarili kong katinuan at bangag-bangagan pa rin ako sa tulog kagabi. Lunch break na namin. Dapat kapag lunch break, ilogout mo ang telepono mo (AVAYA) nang isang oras. Pero sa hindi ko malamang kadahilanan, instead na Logout button ang mapindot ko eh ‘yung lecheng Aux-Break ang nakadaupang-palad ng daliri ko. Suma tutal, isang oras akong naka-Aux Break na obyus fail from hell dahil dalawang magkahiwalay na 15-minute breaks lang ang allowed samin.

Hindi ko ikinakatuwang nagkamali ako. At hindi rin tama ang rasong bangag-bangagan ako sa tulog dahil tinapos ko nang basahin kagabi ang Smoke and Mirrors ni Neil Gaiman na ipinahiram sakin ni Rai sampung libong siglo na ang nakakaraan (hindi halatang marami akong backlogs). Nagpakatarantado ako, aakuin ko ‘yun - no strings attached. Kaya nga ako nag-sorry. Ilang beses na pasensiya. Sa tulad kong perpeksiyonista, ang tanggapin ang pagkakamali eh malaking bagay na, higi’t lalo’t sa harap pa ng maraming tao ako humingi ng paumanhin.

Pero sa mga katagang binitawan ng bisor ko sa chatroom, parang dinuro ako ng sampung libong beses. Palalampasin ko na sana kung hindi niya sinabi ‘yung mga salitang ‘yun. Masakit sa pandinig eh. Nakakarindi. Alam mo ‘yung pagkatapos mong sumisid sa kepyas dagat eh biglang may umaalingawngaw sa tenga mong kung ano pagka-ahon? Ganun na ganun ang naramdaman ko kanina. Para kasing sa araw-araw na lang na ginawa ng Diyos at sa araw-araw na lang na pagkakamaling nagagawa ng buong team namin eh ‘yung akin ang pinakamabigat. Nyeta! Ikaw ba naman ang pagsabihan with matching CAPS LOCK AT TATLONG EXCLAMATION POINT PA SA DULO, ewan ko lang kung hindi magpanting ang tenga mo. Dumagdag pa ‘tong mga hinayupak na kateammate kong walang ginawa sa buhay kundi magpasaring nang magpasaring para pababain ang mini-team stats namin (dahil ang mini-team na hawak ko eh ang kasalukuyang lamang at ang lumamang noong nakaraang buwan) sa pamamaraang kasuka-suka at di patas na labanan. Desperate measures. Tsk tsk tsk!

Ang resulta: Nag-walkout ako sa chatroom namin at tinapos ang dalawang oras na natitira sa shift sa pagsagot sa mga calls nang walang support galing sa bisor ko o sa kung sino mang maalam na kateammate ko. Hindi ako nag-inarte. Ang sa akin lang, may tamang paraan sa tamang oras at tamang lugar para itama ang pagkakamali ng isang tao. Respeto lang di ba? Pucha, ‘etong bisor ko ngang ‘to eh sobra ang pagrespeto ko dahil bukod sa ubod na ng galing, napakabait pa. Heck, siya nga ang dahilan di ba kaya ako nasama sa shortlist ng mga Comms Coach ekek? At dahil dun, taos-puso pa rin akong nagpapasalamat maski na sapilitan ang lahat.

Pero hindi naman siguro tama ‘yung ibalandra mo sa labinlimang nilalang ang pagkakamali ng isang taong tipong ‘yun na ‘yung dahilan kung bakit bababa ang metrics ng buong team. Higit lalong hindi tama na gawin mo pang ALL CAPS WITH MATCHING EXCLAMATION POINTS ang instant message mo to stress the point. First offense ko pa lang naman ‘yun eh. Kung tutuusin, may mas marami pa sa team namin ang mas foul ang kabalahuraan kesa sakin. And besides, hindi ko sinandya ‘yun. It was only an honest mistake. Ba’t naman ganun ang naging trato sakin? Ah, ewan! Ayoko nang manumbat. Basta ang sa akin lang, ginagawa ko sa abot ng aking makakaya ang trabaho ko. Kung magkaminsang pumalpak man ako, mapapalampas naman siguro ‘yun ng mga plus pogi points ko noon sa pagshare ng best practices ko sa team.

Magbubuntung-hininga na lang muna ‘ko. Breathe in, breathe out. Ayokong magmura dahil maliit na bagay lang ‘to. At dahil ang taong kinamumuhian ko eh isang taong nirerespeto ko pa rin naman magpasahanggang ngayon. Sana lang hindi umabot sa puntong mawala na ‘yung respetong ipinundar niya noong bagito pa lang ako sa linyang ito ng pagpapakaputa. Sana lang hindi umabot sa puntong mapapamura na ‘ko nang bonggang bongga. Dahil ‘pag nangyari ‘yun, lintek lang ang walang ganti. HELL HATH NO FURY!!! Oo, I’m stressing the point kaya all caps din ako with matching triple exclamation points.

Ayun. Naihinga ko na rin. Wala na ‘tong inis na ‘to bukas. Isa pa palang katangiang kelangan niyong malaman kung gusto niyo kong makasundo nang bonggang bongga — hindi ako nagtatanim ng galit. Maaaring galit ako sa’yo ngayon pero bukas makalawa, prens na ule tayo. Bukas, panibagong araw na naman sa pagkagumon ko sa lintek na boplaks calls sa pinagkakaputahan ko sa Makati. Bukas, panibagong SSDD na naman.

Speaking of which, bukas na rin pala ‘yung final interview namin nina Rai para sa Comms Coach ekek. From 14 shortlisted, ikinagagalak kong sabihin sa inyong pasok si Rai at ang narsisistikong, nyetang perpeksiyonistang ‘to sa Final 6 showdown. Oha oha! Parang American Idol lang eh no? Lolz! Sa mga kabagang kong madalas pumapasada sa walang kuwentang kutang ‘to, isang matinding powerhugz ang kelangan ko dahil bukas, magkakaalaman na. Anu’t ano pa man ang kahinatnan nito, masaya akong andiyan kayo para suportahan ako sa pagkakagawi ko sa direksiyong ito na ni minsan eh hindi sumagi sa hinagap ko.

Pray for us! Wish us luck! Give us some love! :D

Dear Mr. Motherfuckin’ IT from Friggin’ Third World Hell

Masaya ka na ba? Masaya ka na ba ngayon at meron ka na namang panibagong website na natuklasang kumukunsumo ng limpak-limpak na bandwidth at madalas palang binabasa sa loob ng production floor? Masaya ka na ba at nagawa mo nang tuluyang putulin ang kaligayan ng walang kwenta kong kuta? Masaya ka na ba sa pag-block sa Breathing the SSDD Mantra?

Hindi ko talaga lubos-maisip kung bakit sa dinami-dami naman ng pwedeng paghari-harian ng kukote mong sing-purol ng kutsilyong ginamit sa pagtuli sa ga-kukong pototoy ni Dagul eh ‘yung blog site ko pa ang napagdiskitahan mo.

Inaano ka ba ng kuta ko? Inaano ba kita? Wala naman akong ginagawang masama di ba?

Ni minsan hindi ka nakatikim sa ‘kin ng mura at panlalait sa kuta kong ito sa kasaysayan ng pagtuntong ko bilang puta sa parteng ito ng Makati, maski na naging kasuklam-suklam na ang presensiya mo — sampu ng mga kampon mong umaapaw rin sa kamangmangan at katarantaduhan. Ni minsan hindi kita sinabihan na nuknukan ka ng bobo sa blog site na ‘to maski na obyus namang semplang ka sa mga troubleshooting na dapat sana’y maalam ka dahil job description mo ‘yun. Kelan ko ba sinabing napakawalang kwenta mong IT sa rason mong nauubusan ng IP address ang network sa pinagkakaputahan nating dalawa sa kadahilanang hindi mo lang maikonek ang kompyuter ni Ginoong Operations Manager sa Internet?

Magnilay-nilay ka at tanungin ang sarili mo, sa kabila ng pagkasakim mo sa pagba-block ng mga social sites para gawing miserable ang mga buhay namin sa production floor, pinutangina ba kita ni minsan nang napakalutong? Madalas kaming nagkakaproblema sa mga computer logins namin. Ilang beses na ba kaming hindi makalogin dahil sa kabalbalan mo — isang rason para mabawasan ang productive hours naming kasama sa sukatan ng aming buwanang grado bilang mga puyatang puta? Pero nakarinig ka ba ng mga maaanghang na salita mula sakin, mga salitang nakasisiguro akong isusuka mo at di malao’y kakainin ule na parang mga ulol na aso sa kalye?

Nagsimula ako sa pagpapakaputa nang walang reklamo sa’yo. Akala ko mabait ka, hindi tulad ng ibang mga IT ng ibang kumpanya na laging kaaway ng mga empleyado dahil sa kaliwa’t kanang pagba-block ng mga kung anu-anong websites. Nung una, lahat halos ng de-kalidad na sapot-pook eh okey pa sa’yo, hindi mo pa sinasala. Kaya kong ma-access ang Gmail at Yahoo Mail ko. Kaya ko pang gumamit ng instant messenger bagaman at patago ang lahat. Kaya pa naming ma-access ang Redtube at Iyottube Youtube nang di mo nahahalata. Masaya nga tayo noon, di ba? Walang pakialamanan — masaya ka sa pagmamariang palad mo dahil wala ka naman halos ginagawa bukod sa panonood ng porn ni Maria Ozawa sa kung saan mang cubicle naroon ka habang kami eh pagod na sa kakangawa sa lintek na mga bopol customer. Okey lang na tambak ang calls ng mga porendyers na tulad mong nuknukan din ng boplaks dahil may pang-tanggal stress kami, dahil kaya pa naming makakilos nang maayos at makapagfinger (dahil daliri ang ginagamit sa pagse-search) sa Internet ng kumpanyang pinagkakaputahan namin.

Pero unti-unti kang nagsawa sa kakajakol mo. Nakatunog kang dapat pala eh nakikita ng mga amo nating produktibo kang nilalang at sulit ang binabayad sa’yo. Nagsimula kang kumilos. Tinanggal mo ang Gmail. Ang Yahoo Mail. Blinock mo rin ang website kung saan kami pwedeng makapag-chat nang patago. Nilimitahan mo ang pagkilos namin sa makamundong malawak na sapot. Pinagbawalan mo kaming mag-surf sa porn sites social sites.

Na hindi namin ininda dahil may alas pa kaming natitira. Meron kaming proxy website na pwedeng daanan at nang di mo mabisto ang paglabas-masok namin sa kepyas mga ipinagbabawal na sapot-pook ayon sa’yo. Nagbalik ka sa pagiging porn manyak mo. Bumalik din ang mga ngiti namin maski na tambak pa rin ang pagpasok ng mga tawag dahil maski papano’y may makamundong malawak na sapot ule kaming pwedeng pagbalingan ng mga angas namin, ng stress at frustration sa mga bobong customers na akala mo kung sinong manlait sa tulad naming technical support puta’s. Wala uleng pakialamanan. Tuloy ang ligaya. Ilang buwan ding hindi ka nagpaka-epal sa magulo na naming buhay.

Pero maysapusa rin kasi ang pang-amoy mo eh. Kung kelan napapasarap na kami kakapanood ng porn kaka-access sa mga social site ekek, tsaka ka na naman magpapakakupal at babalandra ang mga mensahe mong “You are accessing a prohibited site. This serves as an official warning ekek” sa mga computer screen namin. Nyeta! Okey payn. Panalo ka na. Iyo na ang proxy server namin. End of story. Pero dahil diyan, hindi mo kami masisisi kung lagi na lang kaming pabalang kung sumagot sa mga taragis na kustomer.

So ganun nga ang nangyari. Pinabayaan na kitang maghari-harian sa taragis na Intarnet. Pinalampas ko na ang pagbabawal mo ng paggamit namin ng proxy dahil naroon at naroon pa rin ang kuta kong sa awa ng mahabaging santo rosaryo eh hindi mo pa rin napapansin. Okey na sakin maski na hindi na ‘ko mapakapanood ng bold mubis makapag-Friendster o makapagYM o makapgsend ng email. Basta ang mahalaga buhay ang website ko. Ang mahalaga nakikita ko pa rin ang mga nagcocomment sakin nang bonggang-bongga nang real-time.

Pero malupet ka. Napansin mong dumami ang hits ko. Napansin mong marami ang natuwa, ang natawa. Marami ang naligaw ng landas. Marami ang nakiusyoso’t nagbasa. And the anonymous, nonsensical website became anonymous no more. Isinara mo na nang tuluyan ang lagusan patungo sa walang kwentang kuta kong ‘to.

Wala kang utang na loob.

Matapos mo ‘kong pagkasasaan, eto pa ngayon ang igaganti mo sa’kin? Wala kang kasing-sama. Papano na si Kuting at si Sikipsikipan? Papano na ang mga nilalang na putang naligaw ng landas? Papano ko na maaaprub nang real time ang mga nagcomment nang napakaaga? Ang mga sumigaw sa shoutbox?

Ngayon bigyan mo ‘ko ng isang balidong dahilan kung bakit kelangang iblock ang kuta ko sa production floor? Dahilan ba ‘to para bumaba ang metrics namin bilang mga puta sa parteng ito ng Makati? Sabihin mo sakin ngayon, ang pagbabasa ba ng walang kwentang kuta kong ‘to eh may correlation sa pagkatuliro ng mga putang nagkukuta sa pinagtatrabahuhan mo-slash-ko, higi’t lalo sa pagkakaroon ng labis na angas nila sa katawan habang nasa call? Wala. Walang matibay na ebidensya.

Tulad ng malimit kong sabihin noon, ang pag-access sa Friendster o Facebook o kung ano mang social site meron ang isang empleyado eh hindi nangangahulugang pagbaba ng production niya, bagkus isa pa nga itong tiyak na stimulus upang ganahan ang alipin ng among korporasyon sa pagtatrabaho at pagtapos ng kung ano mang mahalagang gawain sa araw na ‘yon. Sa pareho ring dahilan na natutuwa akong magcalls sa tuwing nakikita ko ang mga komento at sigaw sa blog site ko.

Pero yaman din lang na tinuldukan mo na talaga ang pamamayagpag ng walang kwentang kuta kong ‘to sa opis, hayaan mong ipagkaloob ko sa’yo ang natatanging emosyon ko hinggil sa pagbabalahura mo — tanggapin mo ang napakalutong na pagbati ko sa’yo:

Putangina mong maddapakingshet na IT ka!!! Putangina mo times two!!!

May araw ka rin sakin. Salvage. Tuhog. Gang-rape. Cranial Bullet. Arson. MRT Kaladkarin. You bring out the creative juices in me.