Hindi Ito Isang Blog Entry

I write like
J. D. Salinger

I Write Like by Mémoires, Mac journal software. Analyze your writing!

Nawawalan na naman ako ng gana sa pagsusulat ng kung anu-anong shit sa datkom na 'to.

Hindi dahil sa ayokong magsulat. Sa katunayan, ang pagsusulat ang isa sa mga gawaing hindi ko ipagpapalit kahit pa sa mamula-mulang utong ng gelpren mo dahil binibigyan ako ng libangang ito ng kakaibang ligayang di kayang ibigay ng kalaguyo ng iba. Kapag nagsusulat ako, para akong durugistang naka-high sa pinagbabawal na gamot, narerelaks ako habang nangingiting mag-isa sa di malamang kadahilanan. Ang pagtipa ng mga salita eh nagbibigay sakin ng kalayaan para ibulalas ang sinasaloob ko. Walang limitasyon. Walang sinumang talipandas ang magdidikta ng lalamanin ng mga salita.

Nawawalan ako ng ganang magsulat ngayon dahil wala akong okey na shit na pwedeng isulat. Kung hindi okey ang shit, walang magbabasa. Kung walang magbabasa, bat ka pa magsusulat? Wag kang magpakaangas at pagkatapos eh sasabihin saking hindi ka nagsusulat para basahin ng iba. Dahil kung ipagpipilitan mo ang baluktot na katwirang 'yan, isa lang ang tanong ko:

Ba't hindi ka na lang nag-diary kung ganun?

Naniniwala akong walang saysay ang pagsusulat ng isang blogger kung hindi rin lang ito babasahin ng mambabasa. Bukod sa inaaksaya niya lang ang bandwidth niya, dumadagdag pa siya sa milyun-milyong basurang nakakalat lang sa Intarnetz. Hindi ko na isasama ang oras at pagod na nasayang dahil sarili naman niyang oras at pagod ang inaksaya niya; desisyon niya 'yun, hindi akin. Wala dapat akong pakialam kung pinili niyang maging masokista.

Meron akong isang panuntunang sinusunod sa pagba-blog:

Kung sa tingin ko eh walang kwentang shit ang isinulat ko, kahit na pinaghirapan ko pang isulat 'yun, hindi dapat pwedeng ilathala ang walang kwentang shit na 'yun. Mas gugustuhin ko pang matengga nang isang buwang walang blog post ang datkom kesa araw-araw na may laman pero puro walang kwentang satsat naman.

Huwag mong lilinlangin ang sarili mong pagkakahumindig na may matinong taong magbabasa ng gawa mo kung tungkol lang 'yan sa walang kwentang nangyari sa buhay mo sa araw na 'to o tungkol sa paglalaslas mo dahil tingin mo eh pasan mo ang mundo. Hindi lahat ng kwento kapupulutan ng aral, hindi lahat ng tao gustong matuto. Kung gugustuhin ko lang humikab at matulog, sapat na siguro ang maupo ako buong gabi kakapanood ng teleserye shit sa TV. Kaya maniwala ka sana kung sasabihin ko sa'yong sukang suka na ang lahat sa mga ganyang klase ng kwento.

Na hindi ko naman isinisisi sa kahit kanino dahil sa totoo lang, paulit-ulit lang naman talaga ang nilalaman ng mga blog. Paikut-ikot, walang katapusan, iyon at iyon pa rin ang nilalaman. Kaya nga nakakatamad ding mag-bloghop kung minsan. Kasi alam mo na ang kahihinatnan.

Pero naniniwala akong walang orihinal na ideya. Maaaring nasabi ko na noon pa ang gusto mong sabihin sa susunod na linggo o pwede ring ang nailahad ko rito eh nabanggit mo na noon pa. Pero wala pa rin akong karapatan na angkinin ang puntong iyon sa parehong dahilan na hindi mo rin pwedeng sabihing plinagiarize lang kita. Dahil naniniwala akong maaaring nauna lang ako o ikaw lang ang nahuli sa paglalahad ng punto.

At kung gusto mo talaga ng mambabasa, matuto kang magsulat. Iba ang pagsusulat sa pagdudugtung-dugtong lang ng mga walang kwentang salita. Nasa pagdadala lang kasi ng kwento 'yan. Kumbaga sa karinderya eh pare-parehong putahe ang inihahain pero magkakaiba ang lasa dahil sa ginamit na sangkap at pampalasa.

Kaya nga bilib na bilib ako sa mga blogger na kayang gawing kaabang-abang ang isang simple at walang kwentang kwento tungkol sa shit ng buhay nila. 'Yung tipong mapapabulalas ako ng "Nabasa ko na 'to!" pero babasahin ko pa rin hanggang sa pinakahuling talata dahil iba ang atake ng pagkakasulat at hindi nakakaumay ang daloy ng salita. Sa kasamaang palad, sa libu-libong blog na naglipana ngayon sa Intarnetz eh ito ang mga blog na lihis imbes na panuntunan.

Tatlong text ang natanggap ko kaninang nag-aayang makipag-inuman sakin. Wala sa kanila ang nireplyan ko dahil bawal pala sakin ang uminom ng alak ngayon. Sa kung ano ang dahilan, hindi mo na kelangang malaman. Sa labas ng apartment, puro putok ng tansan at putak ng mga lasing na kapitbahay ang naririnig ko. Naglalaway ang lalamunan ko.

Apat na handbook na pag pinagpatung-patong eh kasingkapal ng hollow blocks ang kelangan kong basahin bago matapos ang linggong 'to. Tapos na ang petiks mode training namin at sa tingin ko eh hindi ko pa kayang sumabak sa totoong pagkwenta. Heksayted ang mga kasama kong mag-audit sa ABS-CBN, Meralco, at PLDT; gusto ko na atang mag-resign. Paubos na ang allowance ko, isang linggo pa ang hihintayin bago ang sweldo. Tae lang talaga.

Marami akong gustong isulat pero hindi ko isusulat dahil puro sila walang kwentang shit.

Hindi ito isang blog entry. O isang pagtatangka sa pagsusulat ng blog entry. Ang lahat ng mga pinagdugtung-dugtong na salita eh isa lamang pagpipilit na tanggalin ang kung anumang latak na namumuo sa utak ng isang walang kwentang tagakwenta.

Hindi ito isang blog entry. Wag mong pilitin ang sarili mong magbasa.

*Tae lang. Matapos kong gamitin ang ilang talata sa maikling kwento kong "Whore," lumabas sa pagsusuring hawig ko ang istilo ng isang tanyag na manunulat. Ako, hawig ang panulat-kamay ng idolong si J.D. Salinger? Weh! Ang "I Write  Like"widget eh nakuha ko sa isang blog na madalas kong tinatambayan. At nakuha mo, hindi dapat siniseryoso ang resulta ng "I Write Like" widget.

T-H-E-S-A-U-R-U-S ang Tamang Ispeling ng Thesaurus

From: "lio loco"
Sent: Thursday, July 01, 2010 11:08 PM
To: salbehe
Subject: email insomnia
  
pakisabi kay mami kaye ang puso niya. wag papaapekto sa blog entry ni ____ na feeling gwapo (?) at matalino (?). teka lang, hindi kaya ako 'to? lols!

at kay ginoong jakuli, na baka nagtatampo sakin dahil hindi ako nakasama sa kamalayang malaya, pakisabi pibertdei ule. pakantot...este, pakanton siya. 'yung may kasamang serbesa.

ayun lang naman. back to my porn download. hmmmkeibye.

From: salbehe

To: lio loco

Date:  Fri, Jul 2, 2010 at 11:18 AM

Subject: Re: email insomnia

Lio,

Napapunta sa Spam ang email mo, bakit kaya? Makakarating ang mga sinabi mo kina Kaye at J.Kulisap. Hindi ikaw yung feelingero at gwapo at matalino na pinag-uusapan namin ni Kaye (hindi ka pa yata nabubuhay uli nito) pero ang kapal ng peys mo. =)

PERO pinag-uusapan ka namin ni Jakul, minsan may tanong-sagot portion kami.

salbehe:        Sino naman sa blogger ang pinakamatalino sa iyo? (maliban sa akin)
Jakul:  ahahah
Jakul:  si lio
salbehe:        oo si Lio din sagot ko.
Jakul:  maanghang
Jakul:  kahit bata pa
Jakul:  much more kapag tumanda sia
salbehe:        Pero hindi ko yata sya gugustuhin na bf. Nakakatakot. Hahaha
Jakul:  oo
Jakul:  parang lahat may rason/dahilan
Jakul:  wala kang ikakatwiran bobo ka pa man din
salbehe:        Honga, eh hidni naman lahat ay rason o dahilan. Magaling sya pero hindi ko sya ikakama
Jakul:  lalo na kao
Jakul:  ako
Jakul:  pang divisoria lang utak ko
Jakul:  pero am not insecured naman
Jakul:  nakaka-inspire nga eh
salbehe:        minsan nagbackread kami sabay ni Eloiski ng blogpost ni lio sa i.ph nya. Tae lang! Nahiya kami bigla sa balat namin.
Jakul:  talaga
Jakul:  di ko napuntahan yon
salbehe:        as in nakaka insecure
Jakul:  ang tindi niang mag-english
Jakul:  lagi akong naka thesaurus
Jakul:  mali pa ata spelling ko ng tesurus
salbehe:        mali nga yan, alam ko lang na mali ispeling mo pero di ko din alam ang ispeling nyan
Jakul:  basta ganyan na yan
Jakul:  alam mo na ibig kong sabihin

BWAHAHAHHA! Aminin mo naaliw ka din. Huwag mo na din sabihin kay Jakul na tinago ko ang conversation namin, mahaba pa yan para pang-blackmail ko sa kanya kung sakali. Oo! Salbahe ako! =)

Salbehe

From: Lio Loco

To: salbehe

Date: Mon, Jul 5, 2010 at 1:33 AM

Subject:  Re: email insomnia

dear salbehe,

inasmuch as i feel it is only appropriate to feel exultantly proud and in high spirits with your spontaneous correspondence with dear sir jakuli labeling me as intellectually-gifted without caution or prudence, i am inclined to behave rather apprehensively as i deem all online scribes who maintain blogs over the internet are put into such unwitting banter of yours.

nonetheless, i take it you only mean how impressively diverse my vocabulary is and how nauseatingly high-faluting my command of the english language is. as it is today, there may well be various methods devised to measure one's intelligence and this is not only confined in one's ease with language usage. be that as it may, i am considering this repartee a form of flattery.

having previously browsed through my i.ph blog, whose contents, i have to tell you,have been conveniently transferred to my current blog thus sparing you opening another browser tab perchance, you may be very well aware that english was and will always be the tongue that i sincerely adore. i just had to shift to the use of vernacular as a medium for ease of thought dissemination as i am cognizant of the fact that a large population of blogs today are written in the vernacular.

i have said this before in my blog and i am telling you once again that i do not deem myself worthy to be called intelligent, or smart, or well-reasoned, or whatever adjective there may be to describe one's astute mind. and no, i do not even consider myself gifted with adonis looks who can be stalked by any willing aphrodite and persephone. i would like to think i am the guy whose interest and admiration solicited from the opposite sex is directly proportional to how long she has perused my aesthetical appearance. time and again, i tell people that i belong to the "above-average" file - both physically and more so intellectually.

i gather you get the point but just for the purpose of reiteration, i have to stress the words in quotes.

hoping you are well,
lio loco

postscript: yes, written such verbose prose just to screw with you. lols! and yes, i do think you're smart and funny. it's a formidable combination that even makes one a very qualified candidate to propagate another's genes. oh yes, smart is sexy to me!

From:  salbehe

To:  Lio Loco

Date:  Mon, Jul 5, 2010 at 8:25 AM

Subject:  Re: email insomnia

Potangena hindi ko binasa.

Dahil Gusto Kong Mag-Post Ngayon Pero Wala Akong Okey na Shit na Pwedeng Ikwento Sa 'Yo

45. nasabi mo kasi ikaw ay isang agnostic, bakit ba nagkakaroon ng taong gustong patunayan na toto ba ang diyos o wala?

dati 'yun. ngayon naniniwala na kong may diyos. pero wala pa rin akong relihiyon. sa tingin ko relihiyon ang dahilan kung bakit nagkakaron ng alitan at di pagkakaunawaan ang mga tao. na isang napakalaking kabalintunaan kasi iisang diyos lang naman ang pinaniniwalaan nila. nagkakatalo lang sa pangalan.

46. If insects are so obsessed with bright lights, why don’t they fly off to the sun?

ever seen insects fly during daytime? moths, to be exact?

47. Ano kumuha ka na ng pagsusulit sa abogasya?

hindi 'bar' ang kukunin kong pagsusulit. eksaminasyong pang-CPA 'yun. at bagama't maaari kong ituloy sa abogasya, ayoko pa ring maging abugado. tama na ang sakit ng ulo sa buwakanginang CPA review.

48. Miss you?

rhetorical?

49. ...

fuck. this. shit.

i'm at it again. losing focus. becoming like the effin' immature lackadaisical bastard that i once was. throwing precious seconds out of the glass-splintered window. like i can ask time how much she is just to abide by my fuckin' whims and caprices.

get a fuckin' grip. time is not a bitch that you can grab by the mane to give you a mind blowin' orgasm.

last three letters: C. P. A.

50. you

me

51. ano na balita boy?

malapit nang bitayin. dalawa't kalahating buwan na lang. last happy meal? french fries. 'yung large size ng mcdo.

52. If you were a genie and a person asked you this wish, "I wish you would not grant me this wish", what would you do?

take your pick: stupid, moron, imbecile.

53. There are 24 hours in a day, and 24 beers in a case. Coincidence?

no. a 1:1 hour-beer ratio is completely incommensurate. consult a statistician.

54. If a person with multiple personalities threatens suicide, is that considered a hostage situation?

if he has a beautiful mind like john nash's, possibly. otherwise, he can proceed with his dreary theatrics.

55. The Celestial Gates Of Beyond have opened, much to your surprise because you didn't think such a thing existed. Death appears. As it turns out, Death is actually a pretty cool entity, and happens to be in a fantastic mood. Death offers to return the frien

funny how your questions seem to inadvertently relate to my answers. i was just talking about death and edgar allan poe and here you are speaking some death omen of sorts. i think i'll write a flash fiction about death. soon. by soon i mean after my deathly board. *groan*

56. The constant absorption of magical moonbeams mixed with the radioactive vegetables you consumed earlier have given you the ability to resurrect the dead famous-person of your choice. So which late celebrity will you bring back to life?

edgar allan poe. his morbid tales amuse me to no end. i'll ask him to read his "stories of death" while we cherish inebriation amidst a backdrop of howling canines, restless tree silhouettes, and all things supernatural up above a mystic pregnant moon.

57. You accidentally eat some radioactive vegetables. They were good, and what's even cooler is that they endow you with the super-power of your choice! What's it gonna be?

the power to extend my orgasmic dexterity until my paramour's juices have all gone dry. kidding, of course...not.

58. Anong tanong ang kinatatakutan mong itanong ko sa iyo?

'yung tanong na sa sobrang personal at sensitibo eh mas gugustuhin ko pang makipag-isang gabing tayuan kay vice ganda at chokoleit nang sabay kesa sagutin 'yung tanong na kinatatakutan ko.

59. baket po ba madaming nagmamaal kay bob ong? ...at isa ko sa mga yun? hahahha. ^_^

dahil si bob ong ay repleksiyon ng kolektibong boses ng ordinaryong pinoy na hitik sa imahinasyon at natatanging idyosinkrasiya't sariling gawi sa lipunang puno ng kabalbalan at kabalahuraan. ang mga akda niya ay sumasalamin sa kakaibang kaugalian at tradisyon nating mga pinoy, bagaman at inilalahad niya ang mga ito sa paraang nakakakiliti ng tumbong at hindi nakakaumay.

60. ako may tanong, seryoso 'to, ano po pagkakaiba ng orgy sa group sex? seryosong sagot ha. :D 18+ naman mambabasa mo maliban sakin :D

alam mo parekoi, ngayon lang ako nahirapang sumagot ng tanong dito. kelangan ko pa talagang kalkalin ung lumang kama sutrang pinamana sakin ng kalolo-lolohan ko. nyahahaha!

sa kadahilanang napakaselan ng tanong mo, gagamit tayo ng pananalitang katanggap tanggap sa pandinig ni aling laguardia bagaman at andun pa rin ang ubod ng paliwanag mula sa talentadong class S na kukote ni lio loco.

eto na...

sa makabagong talasalitaan, walang pinagkaiba ang orgy sa group sex. palasak ang paggamit ng dalawang salitang 'yan sa usapan ng mga lahing mapusyaw ang kulay at malaya nilang naipagpapalitan ang dalawang nabanggit na salita. parehong kelangan ng higit sa dalawang nilalang. parehong pagtikim sa luto ni aling bebang ang pakay. parehong walang kasing-sarap na kaligayahan ang rurok pagkatapos.

pero kung sa pinong pagkakaiba ang nais mong malaman, eto ang maliit na detalyeng nakalkal ko sa lumang baul ng aking mga ninunong malilibog.

ang group sex eh nangangahulugang pagtikim ng higit sa dalawang tao sa isa't isang putahe lamang. maaring umikut-ikot ang putahe pero dapat lahat eh kasama pa rin sa tikiman.

ngunit kapag ang tikimang naganap eh hindi lang napirmi sa isang putahe lang at biglang nagkaroon ng isa pang ulam na kelangang tikman, na di malaon eh magdudulot na ng kaniya-kaniyang tikiman, orgy na ang tawag dun.

61. naks! ang lalim! kung naging estudaynte kita, pasado ka na sa intro to psych... e yung balahurang eksplaneyshun?

'yung balahura? simple lang. recession ngayon. sa ganitong marami ba naman ang nagugutom, pipiliin pa ba namin 'yung kupap at alang laman? 'yun na.

62. eto question: bakit ba mga lalake mahilig sa malalaking boobs?

ano ang gusto mong sagot: 'yung balahura o sayantipik?

kilala mo ba si pareng sigmund freud? hinde? hmmkei. siya 'yung austrian psychiatrist na super sikat kasi balahura at ibang klase ring mag-isip tulad ni lio loco. okei, joke lang. hehe.

anyway highway, isa sa mga teorya niya kung bat daw mahilig ang lalake sa gatas, este...sa knockout knockers eh dahil nag-ugat daw ito ever since iniluwal kami rito sa mundong ibabaw. i am referring op kors sa mahiwagang gatas ng ina.

in short, simula pa pagkabata eh sinanay na kami sa close affinity sa malulusog na boobs at mala-rosas na utong ng aming mga inahin. ang close affinity na 'to ang dahilan kung bat hanggang sa pagkatanda eh laway na laway pa rin ang mga manyakis sa hubog ng dalawang buko ng opowsit seks.

subconsciously, ipinapaalala kasi sa kanila 'yung kakaibang bond nila with their mothers, simula nung sila eh pinapadede pa sa dibdib ng kanilang mommies.

walang halong malisya 'to. this is based from the theoretical perspective of freud. 'yun lang naman.

63. may tanong ako: ang manila paper ba pag binili mo sa cavite, manila paper pa rin?

manila paper pa rin ang tawag dun sa papel maski na sa cavite mo binili yun. dahil ang salitang manila sa "manila paper" eh tumutukoy sa "manila hemp," ang halaman kung saan yari ang papel, at hindi ang lugar ng maynila.

64. Solusyon ba ito sa kasalukuyang problema ng buong mundo, isama mo na rin ang kalawakan, ang lalim mula pa sa kailalaliman?

maaari. maaari ring hindi. ito eh depende sa kung saang perspektibo mo titingnan. ngunit sa ganang akin, mas nanaisin kong magkaroon ng iba't ibang pisikal na kaanyuan ang bawat nilalang na mundo. isipin mo kung gaano kabilis ang pagkabano kung ang taong kasalamuha mo eh pareho't pareho ng iba pang tao sa mundo, bagaman at magkakaiba pa rin ang nilalaman ng kalahating kilong karne sa ulo.

65. Kung magkakamukha ang pisikal na kaanyuan ng tao, ano ang kalagayan ng mundo?

maaaring malilito tayo kung sino ang pwedeng ligawan o pwedeng anakan, kung sino ang pwedeng kaibiganin at kung sino ang kupal lang, kung sino ang may puke at kung sino ang nagkukunwaring may puke talaga. pero iisipin kong maganda rin ito maski papano dahil walang magsasabing mataba ka at maalindog siya, seksi si Aling Nena at payatot si Palito, anak-nognog ka at maputi sila. higit sa lahat, pantay-pantay ang tite nating lahat. walang magsasabing mas malaki ang tite niya ng dalawang pulgada!

pero dahil "pisikal" lamang ang pagkakahawig nating lahat, gusto kong isiping magkakaron pa rin ng indibidwalistikong pananaw at kaniya-kaniyang punto-por-punto ang bawat isa bagaman at magkakatulad tayong lahat sa panlabas na anyo. naroon pa rin ang hindi pag-sang-ayon sa tinuran ng isa at pagpapahalaga sa sariling prinsipyo na sa tingin ko'y isa sa pinakapambihirang kakayanan meron ang tao.

sa madaling salita, tulad pa rin ng kasalukuyan nating realmo. ang pagkakaiba lang, magkakamuka lang tayong lahat.

66. Hi, Just stumbled on yr blog. Gleng. You have a bright future ahead kid! Ewan nga lang kung pang-CPA...mukhang dapat creative-field pinasok mo. TC!

thanks for the ego-boosting flattery. the blog's currently in hiatus mode and yes, that's because i'm focusing on getting the three-letter title at the moment.

not that i'm full of braggadocio but i think i know what i'm capable of achieving and the three-letter title is part of the assessment of my self-worth. still, thanks for the two-cents'.

p.s. i'm seriously considering enrolling in creative writing sometime soon. of course, that's after getting past my current number crunching dream. good times!

67. what's this?

a pronoun. demonstrative to be exact.

68. hahah eh kung mag kantutan nalang tayo ha mga pare ngayon lang nmn eh

magpalagay ka muna ng puke, pre!

69. Asan ka ngayon?

isa ka bang tagahanga o stalker? palagay ko ikaw rin 'yung nilalang na nagtanong ng parehong tanong na mas nauna pa rito.

palagay ko rin parehong sagot pa rin ang makukuha mo. [see previous question and answer]

70. What's the nicest thing someone's ever done for you?

sex, no strings attached.

71.What celebrity would play you in a movie about your life?

haven't thought of that yet. but definitely NOT john lloyd friggin' cruz. the celebrity must be someone cantankerous and generally apathetic. ely buendia, perhaps?

72. Asan ka ngayon?

sa kahabaan ng españa, kapiling ang pinakamamahal kong casio s-v.p.a.m. fx-991MS at ng mga tone-toneladang accounting shitnitz.

*Halaw mula sa samu't-saring shit na sinagutan ko sa formspring. May shit ka bang nais sabihin sakin pero hindi mo masabi nang personal kasi di naman talaga tayo magkakilala nang personal? Itanong na!

*Mas mainam siguro kung binasa mo ang mga tanong mula ibaba pataas. Alphabetically arranged From most to least recent kasi ang pagkakasunod ng mga shit.

Buy One, Take One

Walang kinalaman sa post ang litrato. Gusto ko lang ipaalam sa lahat ng mga nanlalait sa kaha ko noon na malapit nang mawala ang wankata kong walking gitara. Payat pa rin pero medyo nagkakalaman na. Kumbaga sa kanta, eto 'yung mga type ni DJ Alvaro.

Wala na rin ang John Lennon locks kong pinagtiyagaan kong pahabain nang ilang malibog na buwan. Muka ule akong hilaw na Koreanong Jjampong. Pukenginang ineeeeeeet talaga!

At wag mong isiping katatapos ko lang magjakol sa piktyur na 'yan. Kasagsagan ng taragis na rebyu-rebyuhan ko katanghaliang tapat kaya ako nakahubad at tumatagaktak sa pawis ang nanlilimahid na katawan. Sa kung bakit astang ready to fight si manoy, nataong nasuot ko ang shorts kong sira ang zipper. Peksman, itaga mo pa sa pekpek/yagbols mo!

Pili: SHIT o TAE?

Buy One, Take One

Alam mo ang pakiramdam ng high na high sa marijuana? Lampas pa sa rurok ng walangyang kaligayahan ng pagtira ng pukenginang pinagbabawal na gamot ang nararamdaman ko ngayon. Walang pagsidlan ng tuwa. Eto siguro ‘yung sinasabi nilang nasa mapanuksong alapaap ang taragis na yagbols mo.

Sa nakalipas na humigi’t kumulang anim na buwang paglisan ko sa makulit na pakikipagharutan sa blogosperyo, hindi ko lubos maisip na tapos na pala ang panahong tinaningan ko ang sarili kong kagaguhan para maabot ang isang bagay na matagal ko ring pinakaaasam-asam. 

Tinalikuran ko ang mga bagay na naging bahagi na ng sarili kong pagkakahumindig. Iniwanan ang pakikipaglandiang walang patid sa masalimuot na mundo ng Intarnetz. Nilimitahan ang pagjajakol pakikipag-ugnayan sa mga taong kakilala. Inilayo ang presensiya sa alak at kabarkada. Pinatay ang blog na naging tampulan ko ng samu't saring kwentong walang kwenta sa mga panahong gusto kong magpaka-emo at murahin ang mundo.

Pansamantalang iniwan ang sex life social life dahil ang pangarap na matagal ding nakipag-taguan pung sakin eh masyadong maselan at papansin. Sa sobrang selosa ng huling pagtutuos na 'to, kinailangan kong ulit-ulitin sa balintataw kong siya lang ang natatangi kong mahal at sa kaniya lang maaaring makipagtalik ang maugat na isang kilong laman sa ulo ko.

Anim na buwan.

Parang kelan lang eh araw-araw akong binabalinguyngoy sa loob ng masalimuot na kahong ginawa kong tirahan ng kalahating taon sa kahabaan ng Espana dahil sa mga kumplikadong termino at konsepto ng lower between the value in use and fair value less cost to sell, ng intrinsic value and time value of a hedging instrument, ng financial ratios of liquidity and solvency, ng pagkakaiba ng culpa aquilinia sa culpa contractual sa culpa criminal, ng pagkakabisa ng napakaraming percentage taxes, presumptive input tax, transitional input tax, at VAT-exempt sales transactions, ng pagkakalkula ng forex gain or loss, ng pag-aanalisa ng sali-saliwang financial statement assertions, ng sapilitang pag-intindi ng mga corporate transactions na nangangailangan ng 2/3 votes of the outstanding capital stock o ng majority vote lang ng board of directors.

Kinailangan kong ibigay ang higit pa sa isandaang porsyentong lakas ko tulad ni Eugene dahil (1) alam kong napakalupet ng sasagupain kong pagsusulit, (2) marami-rami ang bilang ng mga taong taun-taong nagtatangka pero umuuwing luhaan pagkatapos, at (3) matindi ang markang iiwan nito sa sarili kong pagkakahumindig sakali mang sumemplang ako sa eksaminasyong 'to.

Hindi ko siguro kakayanin ang posibilidad na lumagapak ako mula sa tugatog ng mithiing binuo ko ayon sa tantiya ko sa kung hanggang saan ang sarili kong kakayahan at malamang sa malamang, lilisanin ko ang blogosperyo nang walang pamamaalam at pagkatapos eh kukuha ng matibay na lubid upang ibigti ang lahat ng naunsyaming pangarap na naibulalas ko na rito noon.

Pero nagbalik ako at sa tingin ko eh magandang balita ito para sa isang libong isandaang sampung limang dalawang isang masugid na mambabasang pabalik-balik sa walang kwentang kuta 'to para magtanggal ng agiw at tingnan kung meron na bang paskil-kabulastugan ang narsisistiko't maangas na may-ari ng datkom na 'to.

Nakatutuwang isiping maski na sapilitan kong inabanduna ang bahaging ito ng Intarnetz bilang paghahanda sa pagkamit ng pangarap ko eh meron pa rin palang mga lagalag na kaluluwang dumadalaw-sumisilip sa bulagspot na 'to habang wala ako't nagpapakasarap kaka-finger ng puke nagpapakahirap kakapindot ng fx-991ms s-vpam Casio calculator. Sa mga tambay na 'tong walang kapaki-pakinabang na ginagawa sa buhay kundi magpalaki ng puke/tite at mas pinili pa talagang maglage sa datkom na 'to, tagos sa kulubot kong bayag ang aking pasasalamat.

Gusto kong isiping sa pagtatapos ng pagsusulit na 'tong pinaghandaan ko ng isandaa't walumpung araw, magsisimula ang panibagong yugto ng buhay ni Lio Loco at ang unti-unti niyang pagkamulat sa reyalidad ng lipunang ginagalawan ng mga taong hindi na lang beer, babae, at bembangan ang nasa isip kundi ang pangmatagalang hinaharap kung saan kayod-kalabaw na sa umaga at titeng kabayo naman sa gabi ang iskedyul alang-alang sa taong makakasama mo na habang buhay. Wala pa ko sa huling bilang ng mga bulas-bente pero sa mga edad na ganto, nararapat na sigurong magseryoso ako at paghandaan ang pagpapakasal at pagbuntis kay Sarah Geronimo pang-hinaharap na paglagay sa tahimik kasama ang taong minamahal. Hindi na 'ko bata para patuloy lang na mag-angas-angasan at pintasan ang kasalaulaan ng mundo, sampu ng mga inutil na nilalang nito.

At ang dami ko na palang sinabi. Ang gusto ko lang namang sabihin eh Certified Pekpek Arouser Certified Public Accountant na 'ko at ang lisensyang 'to ang simula ng pagbabagong bulas ni Lio Loco.

Itsnaystubibak!

[But wait...there's more!]

Kerengkeng

Nasusuka na ko sa tone-toneladang reviewer handouts kong magdamag na dinasalan bilang pagtatangkang gawing kapaki-pakinabang ang pagiging buhay-tambay ko.

Kelangan ko munang mag-unwind.

Magbobloghop ako ngayon.

Uppercut sa Buwan...You Know?

Wala talaga kong balak mag-Intarnetz ngayon.

Sa kasalukuyang takbo ng mga pangyayaring maysa-delubyo ang hanging amihan at habagat sa kutang pinagtataguan ko, ang pagba-bloghop at pagkakaligaw ng landas sa bulagspot ko eh huli sa mahabang listahan ng mga dapat gawin ngunit ipinagpaliban dahil may mga dumagdag sa listahang dapat kong gawin pero nagawa ko pa ring ipagpaliban kasi isa akong nilalang na mahilig gumawa ng listahang dapat gawin pero hindi pa rin magawang hindi ipagpaliban.

Okey. Naguluhan ka na.

Ang ibig ko lang namang sabihin eh magpasahanggang ngayon, hindi ko pa rin talaga kayang itakwil ang abilidad kong magmulti-task na namana ko pa sa araw-araw na pagpuputa ko dati sa Makati. Hindi ako ang taong mahilig umamin ng kahinaan higit lalo sa taong kaharap ko pero pero dahil hindi naman kita kaharap ngayon, inaamin ko sa'yong habang isinasalaksak ng utak kong unahin ang taragis na pagrerebyu para sa nalalapit na pakikipagbuno ko sa CPA Board sa susunod na taon, madalas pa rin akong masidetrack ng kung anu-anong shit na wala namang kabuluhan at katuturan at hindi makakatulong sa paglinang ng kung anumang hinaharap meron ako sa, er...hinaharap.

Redundant.

Wag mo na kong sumbatan. Bago mo pa ko pangaralan sa kung gaano ako ka-lousy at ka-pathetic (at umiral na naman ang pagka-bias ko sa wikang Ingles; ano na nga ba ang Tagalog ng "lousy" at "pathetic," Ginoong Kulisap?), sinisigurado ko sa'yong makailang ulet na kong minura ng sarili kong subconscious dahil sa tanginang sakit ko sa procrastination na 'to. Old habits die hard sabi ng mga taong nagmamarunong. May punto. Paano mo nga naman mapapatay ang isang bagay na nakasanayan mo nang gawin tulad halimbawa ng pagmumura, pag-utot, o di kaya eh pagjajakol? Halimbawa being the operative word.

Pwede ba kong magpaka-defensive at mag-rationalize nang kaunti?

Oo, inaamin kong wala ako sa focus ngayon dahil andami kong kung anu-anong shit na pinagkakaabalahan. Mahirap hawakan ang buhay-bum sa leeg kung nakapaligid sa'yo ang napakaraming distractions at pinanghahawakan mo ang maling kaisipang meron ka pang dalawang buwan bago tuluyang bumalik sa Maynila upang magpakasal sa kwartong claustrophobic na punumpuno ng Accounting books at review materials kaya okey lang magpapetiks-petiks ngayon.

Ilang ulet na ba kong gumawa ng sarili kong review schedule sa susunod na araw at nag-alarm sa cellphone nang napakaaga para lang mauwi sa maghapong panonood ng TV, paglalaro ng PSP, paglamon ng Marty Cracklin's Vegetarian Chicharon habang tinatapos ang sangkaterbang pirated DVD series sa laptop?

Sa humigit kumulang dalawampung araw na pamamalage ko sa dakong ito ng Pilipinas, ano nga ba ang nalaman kong maaari kong pakinabangan sa pagtupad ng mga buwakanginang pangarap ko?

Namangha ako sa graphics at story line ng Final Fantasy: Crisis Core. Nakipagkumpetensiya sa insan kong adik din kina Cloud, Zack, Angeal, Sephiroth, at Genesis. Nakipagpuyatan kay Dr. House hanggang sa mabangenge na siya sa hallucination at tuluyang lamunin ng isang psychiatric hospital. Nalungkot sa pagkamatay ni Lauren Smith Warrick at pamamaalam ni Gil Grissom sa CSI forensics team. Naki-epal sa kawirduhan ng mga Different Seasons character ng nakakaadik na si Stephen King. Nabitin sa pasulyap na pagkakadaupang palad (?) ni Gon Freaks at ng tatay niya sa Greed Island OVA. Inulit-ulit ang mga karumal-dumal at karimarimarim na eksena sa Saw mula una hanggang sa ikalimang pelikula (Hindi kaya senyales ang pagkahilig ko sa gross, shocking, and bizarre sa pagkakaron ko ng serial killer tendencies?).

Meron bang kapakinabangan sa mga shit na nabanggit ko?

Kung mamimilosopo ako't pangangatuwiranan ang kawalang kwentahan ng kasalakukuyang buhay-tambay ko, marami akong maaaring idahilan sa'yo pero sa konteksto ng totoong kalagayan ko ngayon at sa kung ano ang nais kong abutin sa hinaharap, isang napakalutong na tampal ang inaasahan kong matanggap.

Kaya nga wala talaga akong balak mag-Intarnetz ngayon. Dahil napakarami ko pang mga bagay sa listahang kelangang gawin pero pikit-matang ipinagpapaliban.

On second thought, dahil sa di-sinasadyang pagbisita ko sa datkom na 'tong punumpuno ng kung anu-anong shit, nalaman kong nominado pala 'ko sa Top Ten Posts of the Year ng Philippine Blog Awards. (Salamat kay Pareng Kosa para sa mainit-init na balita.) Haha! Isang napakalaking joke na nga ang pagkakapindot ko sa Visayan Blogger category noon (dahil wala talagang Humor Blog o Personal Blog sa pagpipilian nung pinundot ko 'yung link noon, pramis!), heto nama't nakikipagtaguan pung na naman ang mga bathaluma ng buladasphere sa pagkakasalimpusa ko sa Oscars ng mga bloggers dahil sa July post ko tungkol sa kung paanong ang blog eh sobrang nakakaadik gaya ng seks.

Para kay Deejay at XG na sigurado kong makikipaglandian sa iba pang blogero't blogera sa a-nuwebe ng Oktubre, isang good luck charm mula kay Lio Loco. Pakikuha na lang ang award ko sa entablado. Haha! Suntok sa buwan.

Si Deejay rin pala ang manok ko sa Blogger's Choice ng PBA. Wala nang dapat irason pa kundi pantanggal umay sa amag ng pang-araw-araw na buhay ang kung anu-anong satire shit na pinagsususulat niya.


P.S.

Huwag mo kong masyadong gisahin sa pagiging Great Procrastinator ko. Nakakadalawampung pahina na ko sa libro ko sa Law of Obligations and Contract. Paglalamayan ko 'to nang ilang linggo. At pagkatapos eh ang ibang reviewer naman ang isasalang ko. Pramis!

Of Books, Blogs, Booze, and Blatherskite Cleric Wannabes

Time and again, I have always professed my extreme loathing on people. Not people per se but people who more than deserve to be annihilated because of breathing the stereotypical shit. People who emanate toxic stupidity and whose dreams are as dead as their ragged testicles. I become easily annoyed with people around me, more so when they wallow in imbecilic pleasantries and dimwit conversations.

Yeah, I can be a fuckin’ smartass if I want to. And yes, I am hard to please.

Granted, I am an introvert oozing with braggadocio but that does not mean I was born one. I have this theory that people are born good and they still grow up with that boxed up moral ascendancy in them. However, society shitnitz and the travails you encounter in life will change this ideal perspective in the long run.

Which is what seems to have happened to me, if you want to know the truth.

Perhaps this is the reason I grew up being icky socializing with others. Don’t get me wrong though. I do engage in meaningful discourses with other people albeit only with those who are within my wavelength and this we do over cold beer bottles. Nothing beats throwing philosophical shit and thought-provoking bubbles over this hot Manila pollution-inhaled flair while submerging yourself in extra-strong malt inebriation.

If I don’t get this amazing liquor banters, then I’d rather settle for a sweet feast of crisp paper scribbles and paperback stories. I’d rather be lost in the land of make-believe with these “real people” – every word they penned being judiciously devoured, every sentence, paragraph being breathed without haste. I’ve always loved the odd scent of printed papers, whose every page lays the children of letters and words and sentences dancing madly in the wind, orgasmically moaning my escape from stagnancy and oh-so-sickeningly-fucked-up social incarceration.

It is in this light then that I threw my allergic stance to people off the window for a night – never mind if I was not in my best Lio Loco coy what with all the shitty unfortunate events that occurred just recently in my yuppie existence, and never mind as well if I had to hide my crappy half-baked Jjampong hair trim under a sweaty Bench cap – just to meet up with a certain blogger I’ve straightforwardly called the three-year younger version of myself.

Funny how far blog-hopping can do. A link. A comment. A perusal of one’s mind. And then a forged connection.

In a world where almost seven billion people are in limbo – earning a living instead of earning a life, performing perfunctory steps instead of meaningful strides – it is a wonder to find someone close, if not exactly identical, to your guarded idiosyncrasies. It is even more remarkable if that person happens to come across your idiosyncrasy in print without you knowing it.

And so it was that in a swirling maelstrom of quenched thirsts and fuckin’ loud music, of flirting girls in tight mini’s and hapless boys mistaken for M2M pop culture chains, of deeply heated religion debates and shallow LOL tirades, of Marlboro smoke circles and two buckets of beer bottles, two young men – one struggling to chase a fuckin’ CPA dream, the other fraught with the ambition of becoming a boom-box shepherd of lost faith; both burdened by a filial responsibility to their families – shared the dream to be the best people that they could be, to reach their personal ambitions without compromises, to live young lives that won’t conform to a shitty society’s entanglement, to dance under stardust sprinkles.

I used to say I am unique and in a society full of neurotic tendencies and scumbag morons, I’ve claimed since time immemorial that there can only be one Me, that there can only be one Lio Loco idiosyncrasy. That at the risk of sounding too self-absorbed, my thoughts are king and the others' paupers. I thought wrong, of course. That night proved it. That night saw all of it. It was like Holden Caulfield meeting The Little Prince. Well, sort of.

If this is the kind of blogger meet-ups that awaits me over and beyond the blogosphere realm, then let me tell you this: I’d be more than willing to accept the invitation, with or without the RSVP.

Just be wary about my tendency to be a fucked up egotistical bastard. I’m telling you so.

Of course, there has to be cold beer bottles.

*First -ber month, first English post after a very long time. Fresh start.

Kupal

Ito ay isang mabilisang post na alay ko para sa lahat ng mga bagitong blogger na wala man lang ka-blogging blogging etiquette at punumpuno ng kawalanghiyaan sa katawan para magpapansin sa sibaks ng may sibaks:

Unang-una, tulad ng nauna ko nang sinabi, ang makamundong Pinoy sangkablogosperyohan eh para sa lahat ng gustong magsulat ng kung anu-anong shit para magpapansin, pumansin, o pansinin ng iba pang blogger na may kaniya-kaniyang angas at yabang para maghari-harian sa sarili nilang datkom.

Subalit, at ito ang napakalaking subalit na hinding hindi mo dapat makalimutan, huwag mo sanang gamiting rason ang pagiging free-flowing ng buladasphere para mangalap ng mga mambabasa ng mga itinuturing mong obrang sa totoo lang eh wala naman talagang kwenta. Kung minsan, masaklap tanggapin ang katotohanang ang pinag-jakolan mo ng ilang gabing malagkit ang buwang blog post mo eh basura lang pala para sa iba, higi't lalo kapag Tagalog na nga ang ginamit mong medium eh puro epic phail pa rin ang tudling at balarila.

Okey. Sabihin na nating Intarnetz ito at ang mga salitang bantas, tudling, o balarila eh hindi dapat binibigyan ng masyadong diin dahil hindi naman talaga sulating pormal ang mga nililikha mong blog post di tulad nung nasa elementary at high school ka pa lang. Point taken. Pero hindi ba kalabisan nang maituturing ang palampasin na nga ang pulpol mong paggamit ng wikang Pinoy eh puro walang kakwenta-kwenta pang shit ang sinusulat mo sa iyong sariling bulagspot?

Walang masama sa hangad mong sumikat.

Naiintindihan kita. Kahit sinong blogger, kapag nabasa na ang comment ng kung sinumang talipandas na naligaw ng landas sa kuta niya, maski na kasing kupal mo ring "Nice post, ex-link" comment ang ibinigay sa post mo eh matutuwa't matutuwa ka pa rin dahil maski papano may nagbabasa pala ng likha mo. Dahil maski papano eh may kung sinumang nag-effort para isantabi niya ang pagka-batugan niya't tumipa ng half-meant papuri sa blog post mong wala namang kakwenta-kwenta.

Ang sa akin lang naman, huwag mong pangunahan ang ibang tao sa kung ano ang dapat nilang gawin at kung ano ang hindi dapat nilang gawin. Sa ginagawa mong 'yan, inilalapit mo lang ang sarili mong bulagspot sa kapahamakan. Imbes na umani ka ng papuri, mas lalo ka lang babalewalain ng mga posibleng panauhing maaari sanang pagtiyagaan ang nilalaman ng kuta mo. Worst case scenario? Baka nga putaktihin ka pa ng panlilibak sa kabastusang ginagawa mo.

Gusto mo talagang umani ng mambabasa?

Okey, makinig kang mabuti. Mataimtim mong isalaksak sa kukote mo ang napakasimpleng payong 'to: Matuto kang magbasa ng post ng iba.

Papano ka nga naman babasahin ng iba kung ikaw mismo eh hindi nagbabasa sa likha nila? Okey, mahaba ang post nila at hindi ka naman talaga interesado at ang gusto mo lang talaga eh pumunta sila sa bulagspot mo para basahin ang kung anu-anong shit na isinulat mo? Walang kaso 'yan. Magpakaplastik ka maski konting-konti lang. Basahin mo maski na huling talata lang ng post nila para naman may matino kang masabi sa sibaks nila at hindi na lang puro kabobohang "Pumunta ka sa bulagspot ko may bago akong post tungkol sa shit na 'to maganda ang walang kakwenta-kwentang post na 'to sige na dali na basahin mo ang post ko hindi ka magsisisi ipinapangako ko 'yan" shitnitz.

Makikita mo, kapag sinunod mo ang payo kong 'to maski na talagang walang kalatuy-latoy ang mga pinagsusulat mong shit eh may mahahabag para i-click ang link mo maski na labag sa kalooban nila.

Kaya naman sa puntong ito, walang halong buladas kong sinasabi sa 'yong habang maaga pa eh tabasan mo na ang kakapalan ng pagmumuka mo. Payong ka-blogger lang, brad. Utang na loob, tigilan mo na ang kabastusan-kawalangyaan mo sa pagroronda sa kung kani-kaninong blog para lang ibalitang may bagong post ka na at kung pwede eh pakibisita naman para mabasa nila.

Nakakaawang nilalang. Walang ipinagkaiba, kung hindi man higit pa, ang kakapalan ng muka mo sa apog ng de-nunal na nilalang na nakaupo ngayon sa trono.

Patawarin niyo ako pero mapangahas kong sinasabing kung minsan, may mga blogger lang talagang hindi na dapat sinisikatan ng araw sa ibabaw ng makamundong Pinoy sangkablogosperyohan.

Nakakadagdag lang sila sa tone-tonelada nang basura sa Intarnetz.

*Isang spur-of-the-moment post matapos mabasa ang nilalaman ng sibaks ng isang manunulat-blogger na sinusubaybayan ko.

**sibaks - balbal na pagsasalin sa Filipino ng salitang c-box (o chatbox)

Datkom!

Naisip ko lang.

Hindi ko dapat hinahayaan ang sarili kong magpasaklaw sa kung ano ang pwede kong gawin at kung ano ang hindi. Sa kung ano ang maaari kong pagsabayin at kung ano ang hindi.

Tulad ng iba pang libu-libong nilalang na naghahanap ng mga tagong kaluluwang ka-wavelength o hindi naman kaya eh talaga lamang walang ibang pinagkakaabalahan kundi makipaglandian sa kuwadradong monitor ng makamundong Pinoy sangkablogosperyohan, nagba-blog ako ng kung anu-anong shit para ibulalas ang pananaw ko sa kung anu-anong shit. At tulad din ng nasabi ko na noon, karamihan sa mga shit na sinasabi ko eh ako rin mismo ang tumututol. Sabi ni Jessica Zafra, rebuttal to one's self ang tawag dun.

Kaya oo na. I am rebutting myself yet again. Hahabulin ko ang buwakanginang CPA pangarap na 'to AT patuloy na magiging jakolero datkomero NANG SABAY.

Tuloy ang ligaya. Tuloy ang pagtipa ng kung anu-anong shit.

Dahil mahirap itakwil ang pakikipaglandiang nakasanayan mo nang gawin sa buladasphere.

Salamas kay Poging Poging Kosa para sa muling pagkupkop sa kutang 'to mula sa hampas-lupang paninirahan bilang squatter ng Bulagspot.

Pre, walang halong malisya. Pa-kiss nga. Chup!

Datkom?

Tangina! Nilalapa na naman ako ng pagkaganid ko sa pagba-blog.

Nabigyan lang ako ng konting break (kasi nga hindi na ko nagrereview), bigla na namang umiral 'tong pagkamalikot ng mga daliri ko sa pagtitipa ng kung anu-anong shit. Ano ba talagang gusto kong mangyari sa buhay ko? Maging motherfuckin' blogger for eternity o maging CPA?

Tinatanong pa ba 'yan? Siyempre 'yung mas madale. 'Yung mas masaya. 'Yung mas maaksyon. To be a motherfuckin' blogger for eternity without batting an eyelash.

Haha. Joke lang. Gusto ko pa ring maging bigatin siyempre. 'Yung tipong magpapataasan kayo ng ihi ng kung sinumang talipandas diyan tas patay-malisyang tatanungin sa'yo san ka nagtatrabaho para itanong mo rin sa kaniya san siya nagtatrabaho at kung magkano ang ibinabayad ng kumpanya niya sa bayag niyang inutil at sasabihin niya sa'yong higit trenta mil kinikita niya sa isang buwan at wala pa siyang masyadong ginagawa nun kundi humilata at putangina mo hindi ko tinatanong manahimik kang kupal ka tangina mo ule.

Tapos mapapahiya na lang siya pag nalaman niyang CPA pala ang hinahamak niya. Haha. Yeah, hindi obyus na meron akong pinaghahandaang ingudngod sa mabahong putikan in the near future. Jokeness.

Mag-iisang linggo na rin palang buhay 'tong bulagspot na 'to mula nang maisipan kong i-delete ung www.thessddboy.com nang walang kadahi-dahilan. Kasi trip ko lang magpaka-emo. Tanga. Eh di dahilan pa rin yun. Pakyu, I mean 'yung matinong dahilan.

Pati 'yung Friendster ko na kaisa-isang social site na pinatulan ko noon, binura ko na rin sa makamundong malawak na sapot. Wala lang. Napagdiskitan ko lang nung mga panahong emo mode ako.

Anyway, back to my bulagspot. Bukod sa mangilan-ngilang taong (dalawa lang, akshuli) pinagsabihan kong dinelete ko na 'yung datkom at muling tumambay sa squatter's area ng Bulagspot, wala nang ibang nilalang ang nakakaalam ng bagong URL na 'to. Sinadya ko talagang wag ipaalam dahil sawang-sawa na ko sa pagiging isang blogger celebrity.

Ulol. Anong tingin mo sa sarili mo, sikat? Not much. Lol!

Char. Ang totoo niyan, sinadya ko talagang wag ipagkalat ang bagong domain kasi ayoko muna ng maraming blogger. Ayoko munang makakita ng mga comment na magsasabing "Kumusta ka na? Anong nangyari sa'yo? Buhay ka pa pala!" yadda yadda shitnitz. Ayokong makabasa ng mga pang-aalipusta at half-meant "Hindi ka nag-iisa!" clusterfuck. In short, gusto kong as much as possible, low profile muna.

Pero mukang di na mapipigilan. Heck, si xG nga (Na krasness ko pa rin. Haha! Ang landi ng puta!) na hindi ko sinabihang lilipat na 'ko eh biglang naligaw na rin ng landas dito. Haha! Hindi naman sa pinagdadamot ko ang mga putak-utak ko rito. Ang sa akin lang, ayoko muna talagang sabihin dahil hindi pa ko sigurado kung mamementena ko 'to tulad ng dati.

Masipag lang akong dumura ng laway ngayon sa Intarnetz dahil nga wala muna kong rebyu-rebyuhan. Eh pano kung dumating na 'yung takdang araw para lumisan ule ako sa buladasphere at mag-focus na sa "totoong review"? Eh di 'yung mga naligaw ng landas na naman ang magiging kawawa pag nagkataon. Mag-aabang sa wala.

Pressure kaya 'yun.

Kaya nga pinag-iisipan ko ring maige kung idadatkom ko na 'to o hahayaan ko munang maging hampas-lupang nakadikit ang stillssdd sa [dot]blogspot[dot]com hangga't hindi pa ko tuluyang nagbabalik-loob. Eh ang kaso, umiral na naman ang putanginang premium datkom blogger ego ko. Nasanay na kasing jakolero datkomero noon kaya ngayon, hinahanap-hanap na ang sariling domain.

Wag na muna siguro. Tingnan natin sa mga susunod na araw. At tulad ng pangangati ng mga daliri ko sa pagtipa ng kabulastugan, parang nangangati rin 'yung bulsa ko sa pagbili ng bagong laptop.

Tangina ka. Laptopin mo muka mo. Masisira ang kinabukasan mo diyan pag nabili mo na 'yan. Malulusaw na pangarap mong maging CPA. Gusto mo 'yun? Gusto mo 'yun.

Oo, hindi obyus na nakikinig ako sa Wild Confessions ni Papa Jack gabi-gabi.

Ito ang nagagawa ng masyadong maraming oras. Tangina! Makapaglakad-lakad na nga lang sa Recto at baka makatisod pa ko ng kolehiyalang malaki ang boobs.

Oo na. Weakness ko na ang mga Dabiana boobs.

Death Note (The Last Post)

O, nabuhay ka! May pa-RIP RIP ka pang nalalalaman eh babalik ka rin pala. Alam mo sa totoo lang, ang kulet ng lahi mo!

Hmmkeipayn. Oo na. Matigas talaga ang ulo ko. Tama ang sinabi ni Pareng Kosa.Pogi na kapag nasimulan mo nang mahumaling sa pagtipa ng mga kabulastugan sa buladasphere, hindi ka na makakawala sa mapang-akit na samyo nito. Parang kolehiyalang basang-basa sa ulan at nakadampian mo lang ng mamasa-masang braso sa masukal na parte ng Recto. Mas ma-L pa nga kung minsan.

Hindi ko alam kung dala lang 'to ng kasabikan sa lahat ng mga bagay-bagay na tinalikuran ko nang sapilitan alang-alang sa napipintong pagtupad ng buwakanginang pangarap kong maging CPA. Pero sa puntong ito, walang patid ang pag-uumigpaw ng mga ideya't saloobin ng kukote kong naisasabuhay ng mga nag-uunahang daliri kong ngayon eh walang inatupag kundi pumindot nang pumindot ng kepyas kalkyu. Eto na nga ang tinuran ng siraulong nilalang na animo'y ako tatlong taong pabalik na pangangati ng mga kamay ko't muling pagbisita sa harayang sinimulan kong ukitin noon.

Nawala ako ng humigi't kumulang isang buwan. May nagbago ba? Wala naman masyado. Nagbida ang de-nunal na nilalang sa Malacañang. Patuloy ang pagtaas ng bilang ng mga mamamayang nagdarahop-nagugutom sa Pilipinas. Paramihan ng commercial ang mga papoging presidentiables. Nawala na nang tuluyan ang kinang ng magiting na simbolo ng demokrasiya. Buhul-buhol pa rin ang bituka ng trapik sa Maynila. Nakapang-iinit pa rin ng ulo ang walang hiyang pagbusina ng mga tarantadong jeepney drivers sa kalye. Parami nang parami ang mga kupal nilalang na walang silbi ang pagsuso sa lipunang kulubot na ang utong.

May nagbago ba? Wala naman masyado. Bumaha lampas-bewang sa España. Nakuryente ako dahil nakalublob sa nang-uuyam na tubig-baha ang outlet kung saan nakasaksak ang TV sa dormitoryong pinagkukutahan ko (na hindi ko naman siguro ikakabaog, di ba?). Pinanood ang HBP at hindi natuwa sa ginawa ng pukenginang si David Yates. (Napaka-bland ng huling bahagi ng pelikula. Asan ang tension at drama sa pagtutuos ni Malfoy at Dumbledore? Tae talaga 'tong si Yates. Ni hindi ko man lang nasulit ang bayad ko sa sinehan.) Nagsunog ako ng kilay kakarebyu. Nakipaglandian-nagpacute sa mga classmate na quality chikas sa review center. At tulad ng dati, marami pa ring magagandang kolehiyala na masarap papakin sa U-Belt.

May nagbago ba? Bukod sa manaka-nakang pagdalaw ng mga nilalang na naligaw ng landas sa kutang 'to at pag-iiwan ng bakas-comment sa mga naisatitik ko na, wala naman talagang nagbago. Dahil patuloy ang pag-ikot ng malaki't malawak na sapot kasama man ako sa pag-inog nito o hindi. Dahil kaniya-kaniya tayo sa patuloy na paghulma-paghabi ng mga tagpi-tagping kwentong bubuo sa sarili nating pagkakakilanlan batay sa sarili nating batayan.

Marami akong gustong ikwento. Maraming mga idyosingkrasiyang nais iparating sa kung sinumang nilalang ang maaaring maligaw ng landas sa bulagspot na 'to. Gusto kong idulog 'to sa mga kawavelength kong nakakatalos ng mga kasalaula't pagninilay-nilay kong dulot ng matamang pagmamasid sa lipunang hubad pa rin sa karunungan at pang-unawa. Pero sa tingin ko hindi ito ang tamang panahon para ilahad ang mga 'to. Hindi ito ang tamang oras para sabihing ilang linggo na kong celibate sa lahat ng bagay na dati-rati'y siksik-liglig ako. Oo, hindi ka nagkamali ng basa. Sa. Lahat. Ng. Bagay. Bahala ka nang magpalawig sa imahinasyon mo.

Habang pasuray-suray ang mga mahahabang daliri ko sa keyboard ngayon, sariwa pa rin sa utak kong nagpapa-palpitate at nagka-hemorrhage ang mga konsepto ng lower of cost or fair market value in determining the balance of the ending merchandise inventory, ano ang present value ng isang P5M debt instrument maturing after 10 years with a yield rate of 10% and a nominal rate of 8%, ano ang pagkakaiba at pagkakahawig ng payment in cession at dacion en pago, at kung magkano ang taxable net income ng isang non-resident alien engaged in trade or business in the Philippines.

Ampotah! Matapos ang ilang linggong pagtulog ng apat na oras sa isang araw, paglayo sa lahat ng uri ng tukso't kamunduhan, pagkakakompromiso ng sarili kong kalusugan, pagtanggi sa alok ng walang kasing sarap na serbesa, at pag-abandona sa blog na 'tong itinatangi ko nang lubusan, eto't ikinalulugod kong ipaalam sa lahat na tapos na ang buwakananginang First Pre-Board Exams sa rebyu-rebyuhang school na pinapasukan ko. Ganito siguro ang feeling ng babaeng kinaladkad-ginahasa ng isang batalyon ng mga rugby boys sa España. O ng binatilyong tsinupa ad infinitum ng mga makabagong Eba sa tagong lunan ng Recto. Parang naubos lahat ng neurons sa kukote ko. Latang-lata. Walang laman. Said kung said ang labanan.

Ahm...Pasintabi pala sa mga nilalang na naligaw ng landas edad disesyete pababa. R18 content. Parental guidance is advised. Baka ma-MTRCB tayo ni La Guardia.

Tapos na ba ang kalbaryo? Gusto kong isiping ganun na nga. Pero hindi araw-araw pasko. Hindi araw-araw eh sasayawan ka ng mapang-akit na pige ng buwakanginang kapalaran. Dahil dalawang buwan mula ngayon, muli na namang puputok ang mga ugat sa utak ko para sa Final Pre-Board Exams. At pagkatapos nun eh magsisimula na ang totoong full-time six-month review. Doon na, sa puntong iyon, magsisimula ang totoo kong pakikipagsapalaran. Eto na 'yun. This is truly it!

Kasabay ng nakapanghihinayang na paglipad ng humigit-kumulang bentesingko mil buwan-buwan sa pag-alis ko sa putahan, muli kong babalikan ang matagal ko nang nabatak na buhay-palamunin ng isang estudyanteng umiikot ang mundo sa alak at allowance. Pero sa kaso ko, burado ang alak sa sistema. Pati na ang kalokohan-kamunduhan-kahaliparotan ng isang estudyanteng reviewee. Dahil kelangan kong magpakadalubhasa pa ng anim na buwan sa kursong tinapos ko bilang pagtupad sa napipintong pagkamit ng buwakanginang CPA pangarap na 'to.

Iniisip ko pa lang ang lahat ng pwedeng mangyari eh nasusuka na 'ko. Gusto kong pasagasaan sa tatlong nag-uunahang pison si Luca Pacioli, ang taong puno't dulo ng lahat ng kabaliwang ito. Nais ko ring ibitin patiwarik ang nakaimbento ng taragis na CPA Board Exams, sampu ng mga alagad niyang nagdunung-dunungan sa putanginang panahon nila. Tae talaga.

At tuluyan na nga akong nag-rant. Huhlolz!

Sa pagkakataong ito, gusto kong magpasalamat sa lahat ng nakaututang dila ko sa napakaikling panahong naglandian tayo. Marami akong nakilala. Maraming nakadaupang palad. Hindi ko man tahasing aminin, malaki ang pinagbago ng pananaw ko sa pagkakasalampak ng tumbong ko sa mga blog niyo. Natuto ako ng maraming kalokohan. Naging makulet sa maraming e-bahay. Nakipag-batuhan ng kuru-kurong intelektwal sa mga cyber taong tulad ko ring malalim ang balon ng kaalaman. Nakipagsabayan sa kaangasan-kaemohan ng mga nilalang na hindi nawawala ang itim na eye-liner sa mata. Nagpakagago't tarantado sa mga mas gago't tarantado. Nakipagbasagan ng trip sa mga lango sa sariling echas. Nagpakyut sa maraming blogistang chikas. Nakitamang-tawa lang.

Sa kasamaang palad, meron din pala akong nasaktan sa pagtipa ng mga idyosingkrasiya-kabalahuraan bilang The SSDD Boy. Na uulitin ko, hindi ko intensyon. Sa nilalang na iyon na hindi ko sinadyang paiyakin-bigyan ng sama ng loob, walang pagngingitngit na paumanhin. Aaminin kong sumama ang loob ko sa mga binitawan mong salita. Pero tapos na 'yun sakin. It does not do well to dwell in the past. Sa tingin ko naman eh tuluyan na nga akong nawala sa sistema mo. Masaya ako sa kasalukuyang takbo ng mga pangyayari sa buhay pag-ibig mo. Kung sakali mang muli akong magbalik at muli tayong magtagpo, maaari ko sanang asahan ang walang kasing kulet na palitan ng kasalaulaan tulad ng dati nating nakagawian.

Kung napagtiyagaan mo ang pagbabasa ng mahaaaaaaaaaabang post na 'to (Oo na...trademark ko na ang mahaba! Ergo, mahaba rin ang...ahem! Huhlolz!), lilinawin ko lang na hindi ito ang muling pagbabalik ni Lio Loco. Ito ay post ng tuluyang pamamaalam. 'Yung pormal. 'Yung mukang di naman gaanong balahura at babara-bara ang pagkakagawa. Dahil napansin ko lang. Napakapanget palang pamamaalam ng sinundang post nito para iwan bilang bakas.

Sampung buwan lang naman ang pansamantalang pamamaalam na 'to. Lang. Parang napakasimple eh no? Alam ko namang sa tatlong daang araw na 'yun, marami nang pwedeng mangyari. Mawawala na ko sa makulet na sistema ng Pinoy Buladasphere na sinamba-minahal ko ultimo kasula-sulasok na utot nito. Darating ang mga bagong blogger na magpapakaangas at bibigyang depinisyon sa sariling pananaw ang mga bagay-bagay na maaaring nasabi ko na o sasabihin mo pa lang. Isang libo't walong daang oras mula ngayon, tuluyan nang mawawala ang bakas ng blogging nirvana na unang natamasa ng makulet na bastard blogger na 'to. Parang si L. Lawliet lang matapos maisulat ang sariling pangalan sa Death Note.

Haays...Buhay nga naman. Lagi na lang may pang-asar. Lagi na lang kupal. Lagi kang papipiliin sa dalawang bagay na alam naman niyang parehong gustung gusto mo. Mamimiss ko talaga 'to. Mamimiss ko ang blog ko. Mamimiss ko kayong lahat na naligaw ng landas dito.

Pero tama na muna ang satsat. Naghihintay na ang malamig na kampay ng Pulang Kabayo patungo sa nananabik na lalamuna't adam's apol ni L. At wag mo kong sumbatan. Ang pag-abstain ko sa alak eh magsisimula pa lang sa Oktubre, sa pagsisimula ng full-time review ko. Hanggang sa muli nating pagkakadaupang palad mga kawavelength!

Yebah!

R.I.P. - 071209

Masyado nang maliit ang blogosperyo para sating dalawa. Na mas lalo mo pang pinaliit sa ginawa mo.

Muli akong magsisimula. Doon sa tagong sulok na walang nakakakilala sakin. Doon kung saan maaari akong maging ako nang walang halong pag-aakala at pagkukunwari. Isusukbit ko na nang tuluyan ang lahat ng alaala ng buhay blogger ko rito sa sisidlang hindi aamagin ng nakakalimot na agiw. At doon, sa espasyong hindi maaabot ng mga buwakanginang pakdatshits at mapanlinlang na lipunang hubad sa karunungan, doon ko pagninilayan-babalikan ang bahagi ng talambuhay kong minsan, naging isa akong makulet na blogger ng makamundong Pinoy sangkablogosperyohan.

At kung sakali mang muli tayong magkadaupang palad, wag mo sanang madaliin ang lahat. Dahil muli kong panghihinayangan ang pausbong sanang pagkakaibigan. Hindi mo mananamnam ang lasa ng sinaing kung malata mo itong ngunguyain.

Alam mo kung saan nag-ugat ang lahat? Nang sabihin mo saking mahal mo ko.

Salamas sa lahat ng naligaw ng landas. Ikinalulugod kong minsan ay nakadaupang palad ko kayo.

Maling Akala

Uunahan na kita.

Hindi talaga ko palakaibigan sa teleserye ng totoong buhay. Kung sakali mang naging babae ako at napasama halimbawa sa kung anumang pipitsuging barangay beauty contest, asahan mong ako na ang pinakahuling babaeng nagpautong magsuot ng "tupis" na maaaring pagkalooban ng Miss Congeniality award ekek.

Dahil sa totoo lang, tulad ng malimit ko nang sinasabi noon sa dati kong e-bahay, allergic talaga ko sa tao. Hindi ako mahilig makipagharutan sa mga taong ang bisyo sa buhay eh makipag-EB at makipagsexmate textmate lang sa kung sinumang maharot at nabuburyong na walang silbing nilalang. Wala akong account sa Multiply, Plurk, Twitter, Facebook, at kung anu-ano pang social site ekek at ang kaisa-isang Friendster account ko na pinilit lang ipagawa sakin ng utol ko eh minsan sa isang bughaw na buwan ko lang nabibisita.

Hindi dahil sa panget ako at kasing asim ng kilikiling hitik sa mamasa-masang libag ng isang Moymoy Palaboy sa España ang pagmumuka ko. Gusto ko lang talagang magsulat nang walang nakakakilala sakin para walang manghahablot sa boxer brip ko sakali mang dumaan ako't nakita mo ko sa Ayala pressure sa patuloy na pagtipa ng SSDD kronikels sa makamundong Pinoy sangkablogosperyohan. Dahil kuntento na kong nakamasid lang sa sidelines. Dahil ganun kahalaga sakin ang tagong identidad ko.

Maliban na lang kung itinuring na kitang ka-wavelength ko na madalas sa madalas eh nasasakyan ang kabalahuraan-idyosingkrasiya ko rito sa blogosperyo't nalalaman kung kelan ako nagseseryoso at kelan naman ako nagpapaka-tamang kengkoy lang. Hindi kita kakausapin at pag-aaksayahan ng kakarampot kong oras kung hindi ako natutuwa sa pagiging kaututang-dila mo. Pero sa oras na napatunayan mo saking hindi ka kabilang sa mga nilalang ng lipunang kinamumuhian ko, hindi na ko mangingiming kulitin ka tulad marahil ng makulit na pagdantay ng palad ng tatay mong ma-L sa bewang ng nanay mo habang patulog sa gabing malamig at buntis ang buwan at walang masyadong pinagkakaabalahan.

Ngunit kalakip ng mailap na pagtitiwalang 'to eh umaasa akong alam mo kung saan mo ilulugar ang sarili mong pagkakahumindig higi't lalo sa mga pagkakataong umiiral ang pagka-tarantado ko. Kasama na sa ekspektasyong 'yan ang paghahanda sa katotohanang maysa-barubal ang pag-iisip ko na hindi mo makikita sa mga pangkaraniwanang androids ng lipunan.

Inilatag ko nang lahat sa mesa ang maaari mong kainin. At kung pinili mo pa ring maupo sa mesa at tikman ang mga nakahaing putahe, 'wag kang maglupasay at mag-astang ikaw ang kawawa kung saka-sakali mang maalat ang minatamis na mangga at lasang dinuguan ang inorder mong tinola. Ginusto mong kumain sa karinderyang 'to nang walang sinumang nag-uutos, panindigan mo ang desisyon mo.

Hindi porke natutuwa ako sa'yo eh sapat nang dahilan 'yun upang maisip mo ang mga bagay-bagay na napakalayo sa hinagap ko. Hangga't hindi namumutawi mismo sa talentadong dila ko, 'wag mong bigyan ng ibang pakahulugan ang mga bagay-bagay na ordinaryo lamang para sa sarili kong batayan. Maaaring maharot ako pero utang na loob, 'wag mong isalaksak sa kukote mong kumekerengkeng ka dahil kinekerengkeng kita. Pagnilayan mo sanang ako ay isang taong hindi normal ang kilos sa lipunang parang sirang plakang paulit-ulit na pinapatugtog ang mga jologs na kantang Ingles na walang-hiyang isinalin sa Tagalog.

Kaya naman kung saka-sakaling ang mga bagay-bagay na sa tingin ko'y normal sa isang pagkaKAIBIGAN eh nabibigyan mo na ng ibang pakahulugan, wag mo sanang bigkasin ang salita sa paraang maragsa. Iba ang pagbigkas sa salitang pagkaKAIBIGAN kumpara sa salitang pagkakaIBIGan. Maaaring pareho sila ng baybay pero napakalaking pagkakaiba ang bigkas sa dalawang hawig na salita. Wag mo kong subuan ng mga salitang iluluwa ko rin lang dahil hindi ko rin naman talaga gustong tikman sa simula pa lang.

Wag mo rin sanang sabihin na wala akong urbanidad at nilalapastangan ko ang pagkatao mo dahil lang sa pag-aakalang nakamamatay ang binitawan kong putak-utak sa'yo. Marahil nga ay nagkamali ako ng pag-aakalang mauunawaan mo na ang kakaibang lenggwaheng ginagamit ko. Pero dapat mong malaman na sa simula pa lang nang ibigay ko sa'yo ang tagong identidad ko, malaking respeto na ang walang pasubali kong ibinigay sa'yo. Hindi ko isinusumbat ngunit naisip mo na bang ang pagtatanggal ko ng maskara ay nakalaan lamang para sa piling tao rito sa blogosperyo? Mapalad ka kung ganun dahil ipinasiya kong isa ka sa mga taong gusto kong makilala sa labas ng patay na komplikadong kwadrado.

Ngayon, kung sa tingin mo eh pinahiya kita sa ginawa ko nitong nakaraan lang (na wala naman talaga akong intensyon), humihingi ako ng dispensa. Hindi ko 'yun sinasadya. Muli, hayaan mong gamitin kong kalasag ang pag-aakalang talos mo na ang idyosingkrasiya't tagong pagkatao ni Lio Loco. Ngayon alam ko nang hindi mo pa nga ako lubusang kilala.

Hiniling mong lumayo ako sa'yo para maghilom ang kung anumang sugat na idinulot ko sa'yo nang di ko man lang nalalaman. Hayaan mong sabihin ko sa'yong tutuparin ko ang kahilingang 'yan nang walang agam-agam. Pero 'wag mo sanang pagsisihan ang desisyon mong ito sa bandang huli. Dahil kung itinuturing mo ang lahat bilang matalim na punyal, maaari palang maging kasangkapan ito para sa iba upang manamnam ang lasa ng steak sa porselanang platong nakahain sa mesa.

At para naman sa iba pang mga taong mag-aakalang ako na ang lalakeng magsasakatuparan ng kahibangang mala-engkantadang kuwento nilang magtatapos sa walang hanggang kasiyahan? Mahirap hanapin ang taong nakatakdang maging karapat-dapat sa'yo kung paulit-ulit mong ipagduduldulan sa sarili mong kabuktutan na ang taong kaharap mo ngayon eh siya na ngang nakatakda para sa'yo.

Paumanhin sa nauna ko nang binitawan. Pero sa puntong ito, kung ganito rin lang ang maaaring kahinatnan ng lahat, mas nanaisin kong muling punan ng itim na tigidig ang katauhan ko at bumalik ule ang unti-unti na sanang pagkawala ng pagiging allergic ko sa tao.

Buladasphere (O Kung Paanong Naimpluwensiyahan ang Maimpluwensiya Kunong si Lio Loco ng Iba Pang Maimpluwensiya sa Blogosperyo...Ano Raw?)

PBA09457343o

Alam mo kung saan pwedeng maihalintulad ang pagba-blog? Sa seks. Oo, sa mainit-init na seks, walang halong biro at malisya.

Dahil tulad sa pagtikim ng luto ng diyos, nakakaadik ang pagbablog. Masarap tumipa ng mga kabalahuraang itatapon mo sa Intarnetz at pupulutin ng mga taong hindi mo naman kilala nang personal pero matutuwa-mamamangha sa produkto ng putak-utak mo.

Sa simula, kabado ka. Mangangapa sa kung pano ba ang tamang posisyon ng mga titik at salita. Pagpapawisan sa paggawa ng mga blog post na tingin mo eh swak na sa panlasa mo pero walang kwenta pa pala kapag binasa ng iba. Newbie. Bagito. Baguhan. Isipin mo ang lalakeng bida sa 40-Year-Old Virgin. Ganun. Ganun na ganun na parang walang kamuwang-muwang sa mundo ng blogosperyo.

Pero habang tumatagal, mas nagiging gamay mo na ang sistema. Pabilis na nang pabilis ang daloy ng mga ideya. Nag-uunahan na ang mga saltik ng dila. Mas nagiging kampante ka na sa pagtitipa dahil nahuli mo na ang tamang posisyon, ang tamang kiliti ng iyong mga mambabasa. Magsisimula ka nang makipaglandian sa ibang mga blogger. Parang maharot na dalagitang panay ang pagkerengkeng sa harap ng tindahan ni Aling Nena.

Hanggang sa umabot ka na sa rurok ng point of no return na blogging nirvana. At doon mo mapagtatantong masarap pala mag-blog. Nakakaadik. Nakakahigh. Parang seks nga lang.

Sa ilang buwang pagtitipa ko ng mga kabalahuraan sa pook-sapot na 'to, nakatutuwang isiping marami na kong nakasalamuhang mga nilalang na itinuring ko nang mga kawavelength ko. Mga taong bogus ang muka pero sa palitan pa lang ng mga kuru-kuro sa maliit na pambihirang kuwadradong sinimulang imbentuhin ni Charles Babbage, alam mong hindi malayong magklik kayo sa teleserye ng totoong buhay.

Dito rin sa pagba-blog na 'to ako unang nakasagupa ng mga troller na nanlibak sa istilo ng panulat ko. Na wala naman talaga kong pakialam dahil unang-una, hindi ko ipinagduldulan sa kung sinumang nilalang ang mga putak-utak ko. At dahil ga-bulbol lamang sila kumpara sa malagong listahan ng mga naligaw ng landas ditong natuwa-namangha-nakiayon sa mga idyosingkrasiyang inilatag ko rito sa Intarnetz.

Simple lang naman ang batas dito sa blogosperyo: kung hindi mo gusto ang inilalako ng isang karinderya, wag mo nang pintasan at lumipat ka na lang sa ibang kainang swak sa panlasa mo. Kung hindi mo trip ang binabasa mo, malaya mong maisasara ang web browser. Walang basagan ng trip. 'Yun lang 'yun eh.

Napakarami nang mga bagong blogger na nagsulputan ngayon sa Intarnetz. Kaniya-kaniyang trip. Kaniya-kaniyang kabalahuraan. Kaniya-kaniyang moment. May tamang emo. May tamang pa-kyut. May tamang patawa. May tamang seryoso. May tamang wala lang talaga. Pero hindi tayo diyos para pagbawalan silang ilahad ang sarili nilang opinyon kahit paulit-ulit nang nasabi 'yun ng iba.

Dahil sa totoo lang, naniniwala akong walang orihinal na ideya. Maaaring nasabi ko na noon pa ang gusto mong sabihin sa susunod na linggo o pwede ring ang nailahad ko rito eh nabanggit mo na noon pa. Pero wala pa rin akong karapatan na angkinin ang puntong iyon sa parehong dahilan na hindi mo rin pwedeng sabihing plinagiarize lang kita. Dahil naniniwala akong maaaring nauna lang ako o ikaw lang ang nahuli sa paglalahad ng punto. Digs mo?

Sige. Para hindi ka masyadong maguluhan. Gamitin nating halimbawa ang maalamat na pagsikat ng astig na anonymous author na si Bob Ong. Pansin mo ba kung bakit mahal na mahal siya't iniidolo-sinasamba ng mga common tao magpasahanggang ngayon maski na nawawala na ang kaniyang orihinal na kinang na makikita sa kaniyang mga naunang akda? (Oo, hindi ko nagustuhan ang Kapitan Sino; wala na kasi ang kakaibang wit at kiliting una kong nakita sa ABNKKBS, Bakit Baligtad, at Libro Ni Hudas.)

Dahil si Bob Ong ay repleksiyon ng kolektibong boses ng ordinaryong Pinoy na hitik sa imahinasyon at natatanging idyosinkrasiya't (idiosyncrasy) sariling gawi sa lipunang puno ng kabalbalan at kabalahuraan. Ang mga akda niya ay sumasalamin sa kakaibang kaugalian at tradisyon nating mga Pinoy, bagaman at inilalahad niya ang mga ito sa paraang nakakakiliti ng tumbong at hindi nakakaumay.

Pero naisip mo na rin bang ang mga sinabi niya eh maaaring nasabi na rin ng iba? O maaaring sasabihin pa lang ng iba? Mapalad siya kung ganun dahil meron siyang Visual Print Publishing na nagsisilbing tagapamudmod ng kaniyang mga ideya upang maipaabot sa mas marami pang mambabasa. Na hindi kelanman matatamasa ng iba pang manunulat na kasing-galing o heck, mas higit pa sa galing at talas ng kaniyang panitik.

Kaya nga meron tayong outlet na tinatawag na blogging. Sa paraang ito, maaari mong sabihin ang mga nasabi na ni Bob Ong sa panulat na iyong iyo lang at walang halong pagpapanggap at walang bahid ng kung anumang plagiarism. O maaari mo rin siyang unahan sa mga ideyang hindi pa niya nailalathala.

Ulet. Walang orihinal na ideya. Pwede siguro sa istayl ng panulat, pero ang puntong nais iparating? Lahat ng mga 'yan eh nagpasalin-salin na sa iba't ibang manunulat sa iba't ibang panahon.

Kaya nga gusto kong sabihin na napakalaki ng makamundong Pinoy blogosperyohan para magdamutan tayo. May espasyo ang lahat. Kasya ang lahat ng blogger na may gustong sabihin - Jurassic man yan sa kalumaan o parang 40-Year-Old Virgin lang. Mas maige nga kung tayu-tayo mismo ang magtulungan upang gawing sikat ang mga karapat-dapat maging sikat.

At 'yung wala namang kapag-a-pag-asang maging sikat dahil siya lang at ang nanay niya ang nagbabasa ng blog niya? Bigyan mo ng konting pansin. I-share mo ang self-esteem na kulang sa katauhan niya. I-feature mo sa blog mo at nang sa ganun eh may manaka-naka namang maligaw ng landas sa kuta niyang loyal reader mo. Dahil naniniwala akong lahat ng blogger, may kakayahang sumulat ng astig na akda. May kakayahang maging isang Bob Ong in da not-so-distant pyutyur.

Ano ang gusto kong tumbukin? Wala lang naman. Gusto ko lang bigyang pugay ang mga pioneer bloggers na naging inspirasyon ko para magsulat at bigyan ako ng lakas ng loob para itayo ang pundasyon ng e-bahay na 'to. Sila ang masasabi ko nang haligi ng parteng ito ng Pinoy blogosperyo dahil sa tagal at dami na ng laway na idinura sa Intarnetz.

Sinu-sino sila? In no particular order:

Si Kuya Badoodles - ang idol ko at Bossing ng buong sangkablogosperyohan na muling nagbabalik matapos mapagtantong magkakaron ka pala ng kahati sa suso ng asawa mo sa oras na magkaron ka na ng beybi gel. Si Green Pinoy na Pilipinong makulet na minsan sa bughaw na buwan ko lang napapasadahan dahil blocked ang lecheng datkom sa putahan. Si Efbee na hanggang ngayon eh missing-in-action pa rin. Tangina, Kokey Monster, magparamdam ka na! Si xG na walang kupas ang talim ng mga panitik at karisma at isa sa mga krasness ko rito sa blogosperyo. Si Malditong Tae na tatlong taon na rin palang nakikipaglandian kay Mystica at ngayon eh kumekerengkeng-nanliligaw kay Aling Dionisia. Sina Jeck at Gasti na malupet ding bumira sa kani-kanilang mga blog. At si Kevin na naging kaututang dila ko sa wikang una kong minahal.

Maaaring hindi niyo kilala ang karamihan sa kanila pero ang mga Jurassic bloggers na 'to ang mga pioneer sa pananaw ko at nagsilbing dahilan para marating ko kung anuman ang narating ko ngayon. Hindi ako nagbubuhat ng sarili kong bangko at nakikipagpataasan ng mapanghing ihi sa kung sino mang talipandas. Pero sa estado ng pagiging isang blogger ko ngayon, masasabi kong malaking improvement na siguro ang kung ano ako ngayon kumpara sa nung nagsisimula pa lang ako.

Kaya naman sa puntong ito, nararapat din sigurong ibigay sa iba ang pagkilalang nararapat sa kanila. Oo, nahulaan mo. Entry ko 'to sa Top 10 Emerging Influential Blogger pakontes ni Miss Janette Toral at ang haaaaaaaaaaaaaaaaaabbbbba nga ng intro ko. Ganiyan talaga. Double purpose. Typical SSDD Boy blog post and at the same time eh contest entry. Hehe. Salamas pala kung nakarating ka na sa puntong ito at hindi ka pa rin inantok sa pagbabasa.

Wala sanang magagalet sa mga madalas maligaw ng landas dito kung hindi kayo napasama sa listahan ko. Ang sa akin lang, hindi dapat iniimpluwensiyahan ng pagkakaibigan ang desisyon mo sa kung sino ba talaga ang pinakamaimpluwensiyang blogger para sa'yo. Kung kaibigan mo talaga 'yang mga 'yan, maiintindihan nilang ang pagpili mo eh base lang sa sarili mong pananaw. Walang halong personalan.

Sa totoo lang, napaka-subjective ng pang-uring "influential" o maimpluwensiya sa wikang bernakyular. Dahil ang influential para sa'yo eh maaaring hindi influential para sakin. Sa madaling salita, dahil sa pagkakaiba-iba ng panlasa, hindi malayong ang labanan eh mauwi lang sa palakasan sa ibang bloggers o hindi kaya eh hakot crowd system. Na wala rin namang kaso sakin dahil wala namang nagbabawal na mangampanya ka sa iba.

Kung hindi ako nagkakamali ng bilang, limang nilalang ang nagnomina rin sakin sa pakontes na 'to at itinuring akong influential blogger para sa kanila. Na laking pasasalamat ko naman maski na hindi ko hininging iboto nila 'ko. Sa simula't simula pa lang, hindi ko na inasahang mapapasama ako sa listahan dahil alam ko namang supladong blogger talaga ako (na aaminin kong unti-unti nang nawawala, salamas sa inyong lahat ng mga naligaw ng landas dito) at ang pakontes eh nangangailangan ng matinding PR skills sa ibang mga bloggers.

Pero naniniwala akong mapasama ka man o hindi sa listahang 'yan, hangga't merong naliligaw ng landas sa kuta mo at natutuwa-namamangha-nakikiayon-natututo sa mga ipinagsususulat mo, sapat na 'yun para tawagin kang influential blogger.

At hindi ko na pahahabain pa ang litanyang 'to. Narito na ang listahan ni Lio Loco ng mga bagong blogs (mga blog na dapat eh sinimulan from May 1, 2008 onwards) na naging influential sa kaniya in one way or the other. Walang kinalaman ang pagkakasunud-sunod ng bilang sa listahan sa kung gaano sila naging influential sakin:

1. Writing to Exhale
- para sa malulupet na payong pang-manunulat bilang paghahanda sa long-term goal kong makapag-akda ng sarili kong nobela

2. Good Times Manila
- para sa walang katulad na hagalpak sa tawang satirikong panulat na nagsisilbing pantanggal umay ko sa kunsumisyon sa putahan dahil napaka-bobo ni Blondie Boplaks na customer ko

3. Talipandas Ang Itawag Mo Sa Akin
- para sa walang kasing lupet na talas ng pag-iisip at mapangahas kong sinasabing mas malupet pa kay Bob Ong kung babasahin ang lahat ng mga kabalahuraan isinatitik sa e-bahay niya

4. Tunay na Lalake
- para sa makalaglag-boxer shorts na pagpapaalalang ang tunay na lalake, laging nag-e-extra rice, hindi nagteteksbak at laging may tae sa brip.

5. Ang Mga Lihim ni Hudas
- para sa patunay sa kasabihang shit na walang malaking nakapupuwing at sa pagpapaalalang siya ay ako, tatlong taon pabalik.

6. Modern Patadyong
- para sa mga akdang sumasalamin sa katotohanang simple lang ang buhay at hindi talaga dapat kumplikado ang mga bagay-bagay

7. Organized Chaos
- para sa buhul-buhol na kabalintunaan-kabalahuraan sa wikang una kong minahal at pagpapatunay na ang magaling magsulat, kumakain ng libro

8. Yffar's World
- para sa mantrang nakikita ko lang sa napakakonting bilang ng mga androids at drones sa lipunang walang bayag

9. Stories from the Simian Crease
- para sa malulupet na kwentong Parekoi at inuman marathong walang katapusan

10. Ax Realm
- para sa kakaibang mundong maingat na binuo at malaon ay malayang ibinigay-pinagsaluhan sa iba pang mga bloggers ng blogosperyo

Sa totoo lang, marami pang ibang mas naging ma-impluwensiya sakin at aaminin kong sa lahat ng nabanggit sa listahan, ikaw ang pinakaimportante, ikaw na madalas na naliligaw ng landas dito. Pero hindi naman kita pwedeng ilagay sa listahan dahil ang "IKAW" ay kolektibong panghalip na tumutukoy sa lahat ng mga mambabasang tumawa, naki-emo moment, nakipagbatuhan ng sariling kuru-kuro, sumang-ayon, namangha, nanlibak, naghugas-kamay, tumambay, nakiusyuso, at nagbigay ng walang kasing kapal na "Nice post, ex-link?" comment sa bulagspot na 'to.

Para sa "IKAW" na walang sawang sumusubaybay sa mga kabalahuraan-idyosingkrasiya ko sa maliit na pook-sapot na 'to, walang humpay na pasasalamas!