Salbakuta

Pagdating sa pukenginang pag-ibig, madalas naglolokohan lang tayo.

Susuyuin mo ang taong sa tingin mo eh magiging maligaya ka habang meron namang isang tao pang nagpaparamdam ng pagmamahal sa'yo. 'Yung taong tingin mo eh magiging maligaya ka sa piling niya meron na palang nagmamay-aring iba. At 'yung taong nagpaparamdam ng pagmamahal sa'yo, hindi mo papansinin dahil patuloy ka sa pagsuyo sa taong tingin mo eh magiging maligaya ka sa piling niya kahit meron na palang nagmamay-aring iba.

Mahal mo siya. May mahal siyang iba. May nagmamahal sa'yo. Hindi mo siya kayang mahalin. Tae lang talaga.

Nakita ko sa Facebook ang status ng taong matagal-tagal ko ring sinuyo noon. Ayon sa pambansang pastime ng Pilipinas, "in a relationship" na siya. Alam ng mga kaibigan naming nakahanap na siya ng taong makakapagpaligaya sa kanya. Hindi nila sinabi sakin dahil alam nilang hindi pa 'ko nakapag-move on kahit paulit-ulit kong sinasabi sa kanila at sa sarili kong wala na talaga.

Mga hinayupak na katropa, tama sila!

'Yung mga wala sa katinuang nabulag naman sa kapogian ko, patuloy sa pagpaparamdam na gusto nila 'ko. Patuloy ang pakikipaglandian sakin sa pagbabakasakaling magbabago ang isip ko at aanakan ko sila. Pwedeng magnyari 'yung huli pero ang hindi pwedeng mangyari eh 'yung susuklian ko ang pagmamahal na ibinibigay nila. Kalokohan ang konseptong matututunan mong mahalin ang isang taong simula't sapul eh hindi mo na mahal pero itinali mo pa rin ang sarili mong pagkakahumindig sa kanya. Naglolokohan lang kayong dalawa. Umaasa siyang mamahalin mo siya tulad ng pagmamahal niya sa'yo habang ikaw, binibigyan mo siya ng dahilan para umasa.

Meron akong theory shit kung ba't ganito tayo umasta pagdating sa pukenginang pag-ibig na 'yan.

Mayabang tayo at ang tingin natin sa mga sarili natin eh de-kalidad na klase ng mga nilalang. Kaya ang gusto lang nating magpatuloy ng lahi natin eh 'yung mga magagandang klase rin. Ayaw natin sa panget. Ayaw natin sa pwede na. Kaplastikan ang magsasabing mahal niya ang isang tao dahil maganda at busilak ang loob nito. Hindi ko ibinubukod ang ideyang isinasaalang-alang din sa isang relasyon ang ugali ng bawat isa. Pero ang punto ko, madalas sa madalas eh mauuna muna ang panlabas bago mo makita ang panloob.

Aminin mo man o hindi, pisikal at pisikal na kaanyuan ang labanan. Mas may pag-asa ang maganda na panget ang ugali kesa sa panget na maganda ang ugali. Kaya nga bibihira sa mag-asawang nagkakatuluyan ang panget at maganda. Kelangan parehong may itsura. O parehong panget. O parehong sakto lang. Kelangan lageng magka-level. Kaya siguro may kasabihan ang mga matatandang kung sino ang kamukha mo, 'yun ang makakatuluyan mo. Kung meron mang deviation, alam mong pera lang ang habol ng isa o masarap siyang kasiping sa kama. O di kaya naman eh nahuhuli na sa biyahe kaya papatol na lang sa kung sinumang anakngtitengmaugat wag lang mapag-iwanan ng panahon at tumandang virgin-slash-dalaga.

Kaya nga madalas sa madalas eh mahal mo ang isang taong hindi ka mahal at mahal ka ng ibang taong hindi mo naman mahal. Kasi tingin ng taong hindi ka mahal eh hindi ka niya ka-level at makakahanap pa siya ng mas mataas na uri ng punlang bubuntis sa kanya. Sa parehong paraang hindi mo rin gugustuhing mahalin ang taong mahal ka dahil tingin mo eh karapat-dapat ka sa mas maganda. Tae lang ule, naglolokohan lang kayo.

Sa kumpanyang kelan lang eh naging uring-manggagawa ako, nag-uumapaw ang lugar sa mga taong pwede mong mahalin at pwede kang mahalin. Kelangan mo lang talagang mag-ingat dahil pwedeng ang taong pwede mong mahalin eh hindi ka pala mahal at ang taong pwede kang mahalin eh hindi mo pala mahal. Maglolokohan lang ule kayo.

Nitong nakalipas na dalawang linggo lang, nakahanap ako ng taong pwede kong mahalin.

Madalas kaming magkasama, limang beses sa isang araw kaming sabay kumakain, araw-araw kong kakwentuhan sa opis at pagdating sa bahay, kaulayaw pa rin sa selepono. Tinamaan ako dahil bukod sa maganda siya, masarap siyang kausap hindi tulad ng ibang co-trainee kong pa-tweetums shit. Hindi makabasag-pinggan pero open-minded. Umiinom pero hindi naglalasing. Mahilig sa New wave at UK bands. Fan ng Beatles, The Cure, at The Smiths. Nagbabasa ng libro. At ang tingin sa Twilight eh isang napakalaking bullshit.

Masarap siyang kakwentuhan dahil masarap siyang kalandian. Pwede naming pag-usapan ang kahit ano nang hindi nabuburyong sa presensiya ng isa't isa. Perfect match custom-made in heaven? You bet my pwet! Liban lang sa isang hitch: may nagmamay-ari na ng puso niya at hindi ako 'yun kundi isang seamanlolokong papalayag na. Nitong nakalipas na dalawang linggo lang, nakahanap ako ng taong pwede kong mahalin pero hindi ko pala pwedeng mahalin. Paradox!

Back to zero. Start from scratch yet again.

Wanted: (Im) Perfect Partner

Mabuti na lang at Single Awareness Day ngayon. Mas madaling maka-recover. Mas mabilis maiuuntog ang ulo sa kung saan mang maangas na pader. Maski papano eh kagyat lang ang recuperation period.

Kahapon lang eh punumpuno ang kalye ng mga haliparot na hindi magkandaugaga sa pagcelebrate ng Balemtayms. Nariyang mag-akapan na parang mga naligaw na tarsier ng Bohol at napadpad sa mausok na trapik ng Maynila sa sobrang higpit ng pagkakakapit ng mga braso sa isa’t isa. Nariyang maghalikan sa gitna ng madla at walang pakialam kung magkalipatan na ng mga labing nanlilimahid sa laway sa tindi ng laplapan. Nariyang maglambutsingan habang nasa loob ng humaharurot na dyip, di bale na kung lahat na lang ng taong nakasakay eh obyus nang sila ang pinagpipiyestahan dahil di na makapag-antay sa motmot na pagdarausan ng mga kahalayan. Para sa mga hardcore exhibitionist, andiyan din ang libu-libong mga parokyano ng SOGO Hotel (o Victoria Court, kung mas sosyal ka) na mag-uubusan ng maiinit na halik, anasan, at yapos habang naka-video recording ang cellphone upang idagdag ang umaatikabong aksyon sa mga nagkalat nang sex scandal na ibu-bluetooth at di malao’y idi-delete din hindi dahil ayaw mong masabihan kang bastos at manyak kundi dahil ilang beses mo nang napanood at ilang beses mo nang napagsawaan ang pipitsuging 10-minute 3gp marathon.

Pasintabi sa mga mambabasang wala pa sa wastong gulang. Kung ikaw eh edad disesyete pababa, mangyari lamang pong pakitakpan ang kaliwang mata at ipagpatuloy ang pagbabasa sa kanang mata nang di gaanong magkasala sa pagkakapadpad sa walang kwentang kutang ‘to. Ba’t naman kasi naligaw ka pa ng landas sa nyetang blog site na ‘to? Wala akong kargo de konsensya sa mga taragis na magulang mo, okey?

Back to the show. Suma tutal, lahat ng mga OA, manyak, at malilibog eh pagala-gala sa isa sa mga commercialized Hallmark Holiday kahapon. Dumoble ang traffic sa España, mas dumami ang mga nilalang na kinaiinisan ko mula ulo hanggang sa kahuli-hulihang bulbol na pakulot pa lang ang tubo at aaminin ko sa inyong ayoko mang lumabas kahapon sa pinagkakakutahan ko rito sa España eh napilitan akong lumabas sa lungga ko’t makipagpatintero sa mga hinayupak na magsing-irog, mag-asawa, M2M, tomboy-to-gel, may kabit, at pati na rin mga hopeless romantic na desperadong makahanap ng date dahil kelangan kong maiparamdam sa KANIYA kung gaano siya kaimportante sakin.

Uunahan ko na kayo. Wala akong date kahapon dahil ayokong makipag-date sa mga babaeng nag-aabang ng matamis kong OO at kung meron man akong gustong makasama kahapon, yun eh walang iba kundi SIYA lang. Kung hindi rin lang siya, mas pipiliin ko pang maburyong maghapon kakalaro ng nyetang Monster Hunter na hanggang ngayon eh hindi ko pa rin mapalevel up sa PSP. Natural, nangangarap na naman ako nang gising dahil obyus namang kahapon eh OT ule SIYA.

At ano naman ang ikinapadpad ko sa nakakasulasok na amoy pag-ibig ng lansangan kahapon kung hindi ko pala SIYA ka-date, tanong niyo siguro. Syempre A for ey-fort na naman ako sa pagpaparamdam sa KANIYA maski na alam kong simula’t sapol eh tagilid na ang standing ko.Nagpunta ako sa SM Manila para maghanap ng chick na game makipag-isang gabing tayuan pwedeng ibigay sa KANIYA sa lecheng Araw ng mga Pusong Sawi. Palasak na ang mga roses, chocolates, at stuffed toys sa mga kalimitang inireregalo sa ganitong mga araw ng pagkakaholdap sa pera mo alang-alang sa taong minamahal. At dahil malapit na nga siyang lumuwas ng probinsiya, minabuti kong halughugin ang Blue Magic para maski papano eh maalala NIYA ko sa tuwing matutulog SIYA maski na malayo na ‘ko sa KANIYA. Mali ang sentence construction. Ang dating eh mukang ako ang hinahabol. Baguhin natin. Maski na malayo na SIYA sakin. Ayun. Sakto.

After ten thousand years ng pakikipagtaguan sa puke ng inang Blue Magic na hindi ko alam kung ba’t hindi ko mahanap-hanap maski na minsan na naming napuntahan yun dati (umiral na naman ang pagiging boplaks ko sa sense of direction at muli, hindi na naman ako nagtanong sa mga adeek na guard ng mall maski na tumagaktak na ang pawis ko kaiikot sa taragis na higanteng tiyangge ng Maynila), willing akong nagpaholdap ng tumataginting na isang libong piso kapalit ng isang kulay brown na Teddy Bear na may yakap na pusong kulay pula. Mabilisang digression: Sana maintindihan mong may lahing Intsik ako at ang pagkawala nga lang ng isangdaan eh malaking bagay na sakin; isanglibo pa kaya?

Pero hindi ako nagrereklamo. Maski na mamulubi ako kung para rin sa KANIYA, okey lang na mamalimos ako’t magpunas ng paa ng mga pasaherong nakasakay sa mga dyip sa kahabaan ng Taft Avenue. ‘Yung teddy bear na binili ko, maski na medyo may kamahalan eh pinabalot ko pa rin dahil parang may kung anong affinity siya sakin. Yung pusong hawak niya, akmang akma ‘yun sa puso kong patuloy na umaasang matututunan din NIYA kong mahalin. Yung fluffy Teddy Bear (ampotah! pati adjective ko nagmumuka nang jokeness sa kakornihan!), naisip kong representasyon siya ng sarili kong patuloy na pinanghahawakan ang pag-asang balang araw, magiging KAMI rin.

Balang araw na sa mismong gabi ring ‘yun eh tuluyan nang nawala. Binalahura ng tadhanang maddapakingshet. Pinawalang-bisa ang kung ano mang pag-asang pinanghawakan ko nang napakatagal. Sa puntong ito, hayaan niyong ipamalita ko sa inyong kagabi rin, sa mismong Araw ng Pakingshet na Puso ng Saging, binasted na NIYA ‘ko. Kelanman eh hindi na magiging kami dahil pinutol na NIYA ang kung ano mang ugnayan naming lampas pa sa pagkakaibigan. Bigo. Failed. Basted.

Hayaan niyong ilahad ko ang napakasaklap na pangyayari: Matapos mabili ang Blue Magic Teddy Bear, isinilid ko ang love letter kong tatlong pahina ang haba sa loob ng paper bag na pinaglagyan ng stuffed toy at dumiretso na ko sa kanila para ibigay ‘yun. Sa hindi inaasahang pagkakataon, napaaga pala SIYA ng uwi at sa madaling salita, nagkausap kami nang mismong gabi ring ‘yun. Wala na ‘kong natitira pang oras. Dalawang linggo mula ngayon, uuwi na SIYA, hindi na kami magkikita pa. Kaya naman sinunod ko ang payo ni Pareng Gerald at dinaan ko na sa mabilisang diplomasya.

Tinanong ko kung saan ba ‘ko nakalugar sa KANIYA ngayon, kung ano ba ang standing ko sa puso NIYA. Tumingin SIYA sakin, ‘yung titig na sa mga oras na ‘yun eh nakapagpalambot sakin kung isa man akong pototoy, at sinabing hanggang pagkakaibigan lang daw ang kaya NIYAng ibigay. Ouch to the nth level! Walang itulak kabigin. Hindi ako nagpahalatang sa mga oras na yun eh nagbabalinguyngoy na ang puso ko at pinilit ko pa ring ngumiti’t maging kalmado. Tinanong ko kung bakit, kung may ayaw ba SIYA sakin, o kung may napupusuan ba SIYAng iba. Basta raw. Hindi talaga pwede. Dahil kaibigan lang talaga ang turing NIYA sakin. Period. No erase.

Please lang. Don’t throw in your pathetic sympathies and your I-feel-sorry-for-you shitty remarks. Hindi ko kelangan yang mga ‘yan at wala rin ‘yang maitutulong sakin. Makakapag-move on din ako. Mali pala. Moving forward pala ang pauso ni Karylle ngayon. Ang kelangan ko lang siguro ngayon eh time and space. Oo, may pagka-showbiz din ang narsissistic, angst-ridden bastard na may-ari ng walang kwentang kutang ‘to.

Kung minsan naiisip ko, eto na siguro yung bawi sakin ng karma. Eto na siguro yung paghihigante ng hinayupak na tadhana sakin sa mga panahong ako naman ang umayaw, the past times na ako naman ang nagpakipot at nagpahabol. Yung mga kagaguhan ko dating makikipagrelasyon ako tapos pag nagsawa eh bigla na lang akong manlalamig at kakalas. Tama siguro ‘yung sabi nilang dalawang beses na mas matindi ang balik sa’yo ng karma. Tsk tsk tsk!

Kung meron man akong natutunan sa masaklap na kabanatang ito ng aking naunsiyaming pag-ibig, siguro eto ‘yung pagiging mature ko. Hindi ko alam pero parang sa mga nangyari, mas natutunan kong magpaka-responsable. Tingin ko hindi na ko bata. Tingin ko nga kaya ko na talagang magdala ng totoong mature na relationship. Yung tipong hindi na makikipagtaguan sa current fling pakner kapagka nakakita ng mas hot na chick. Yung tipong hindi na manliliit ang mga betlogs kapagka andiyan na yung problema sa relasyon niyo. Yung tipong thinking for the future na, kasama na diyan ang kasal, bahay-bahayan at makukulit na tsikiting patrol. Eto na nga siguro yun.

Buntung-hininga. Buntung-hininga times two.

Itaga niyo ‘to sa mga pekpek at betlogs niyo bato, ito na ang huling buntung-hininga ko dahil ito na ang huling akda tungkol sa KANIYA at ang pagkatuliro ko sa maddapakingshet na pag-ibig na ‘to. Nirerespeto ko ang desisyon NIYA at kung hanggang magkaibigan lang talaga ang kaya NIYAng ibigay sakin, tatanggapin ko ‘yun nang bonggang bongga maski masakit. Ba’t ko pa ba naman ipagduduldulan ang sarili ko sa taong simula’t sapol eh walang-wala na talagang pupwedeng maibigay sakin bukod sa pagkakaibigan? Kung minsan, okey lang magpakatanga dahil mahal mo ang isang tao. Pero kalabisan na siguro ang masiraan pa ng bait nang sobra-sobra maski na alam mo nang wala nang kahihinatnan ang pagiging siraulo mo para sa isang tao. Sa mga pagkakataong ‘yun, nararapat na sigurong iuntog mo ang ulo mo sa pader para matauhan ka na.

Kaya nga sa puntong ito, hayaan niyong ipamalita ko sa lahat na nahimasmasan na ko. Wala na ang impluwensiya ng alak taragis na pag-ibig. Panahon na siguro para ako naman ang pagkatuliruan ng mga chick na nag-aabang sa matamis kong OO. Eto na siguro ang tamang oras para hayaan ko naman ang ibang pumitas sa poging-poging adam’s apol ko. Game. Bukas na ang pintuan sa mga gustong mag-apply. Minimum requirement: Chick na mamahalin ako bilang ako, no strings attached.

Not Another Jebby Story

Maddapakingshet! Nagmumuka na ‘kong jebs nito. Parang ebak na palutang-lutang sa kasilyas. Walang direksyon. Nag-aantay na lang na i-flush sa kung saan mang poso negro dahil iyon at iyon lang naman ang kahihinatnan. Hindi pwedeng panatilihing nakalutang dahil baka pagpiyestahan ng mga hinayupak na langaw na gustung-gustong gawing panghimagas ang poopoo pie. Tulad ng napakasangsang na ebak ko kaninang pinatingkad pa ang nakakasulasok na amoy ng alak na ininom ko kagabi. Pasintabi sa mga katatapos lang ngumata ng chichacorn (kung bakit chichacorn at hindi ibang pagkain eh wag mo nang tanungin; nasa tamang lasing mode ako ngayon.).

Kagabi lang eh nagkayayaang mag-inuman sa bahay. Three on three ang labanan. Si Tatay na walang puknat sa pagka-cariño kay Tita matapos malasing nang bonggang bongga (Tita ang tawag ko sa asawa ng tatay-tatayan ko; hindi ko nakasanayang tawaging nanay si Tita sa kadahilanang meron naman akong sariling nanay, tatay lang ang wala), si Pareng Gerald na parang batang hindi mapakali sa bagong laruan dahil bukas eh magkakaron na ule siya ng bagong trabaho matapos ang ilang linggong pakikipagpatintero sa ‘di iilang employers; at ako na hanggang ngayon eh taenang inlababo pa rin sa KANIYA.

Hindi planado ang lahat. Bigla na lang naisipang uminom ni Tatay. Nung una’y silang magmanugang lang ang naghaharutan sa mesa pero dahil kelangan nila ng sasaklolo sa pagkabangenge nang maaga at para tumagal maski na isang minuto ang alcoholic tolerance nila, idinamay nila ‘ko. Nagtext si Pareng Gerald sakin habang pauwi ako galing sa pakikipagtaguan pong sa KANIYA. “Pare, umuwi ka na. Miss ka na namin ni Tatay. May isang malaking Long Neck na Emperador ang nag-iintay sa’yo rito. Tsaka isang hot na hot na chick na ready to bembang na for you.” Jokeness lang. Pero alam mo na ‘yan. It’s the thought that counts. Ganiyan, more or less, ang nakasaad sa text. Hinaluan ko lang ng konting palabok para masaya.

Patay! Emperador. Na naman. At malamang sa malamang, wala na namang chaser ‘to. Hindi sa ayaw kong umiinom nang walang chaser. Pero kasi naman. Sa lahat ng klase ng alak na naimbento sa sangkasenglotan, sa brandy ako pinakamahina. Ipalaklak mo na lahat ng klase ng alak sakin, wag lang brandy. Dahil sa brandy, nababangenge ako nang napakaaga. Semplang ako agad-agad at ang pag-inda ko sa amats ng inuming ‘yan eh hindi pa lalampas sa pagbilang mo ng sampung mga daliri mo (walo kung busy-busyhan ang hintuturo at gitnang daliri mo sa pangangalkal). Pero whaddaheck, nakahain na. Alangan namang tanggihan pa ang grasya? Again, once more, for the second time around, repeat refrain except the last stanza, naniniwala ako sa kasabihang kapagka ang palay ibinigay sa’yo nang kusa, kelangang bayuhin.

So ayun na nga. Nakipag-inuman kay Tatay at Pareng Gerald and in between gulps of the shitty intoxicating liquor that goes deep down in your fuckin’ gullet before finally proceeding to attack your innards with that distinct acerbic twinge (sa puntong ito, ipinapaalam ko sa inyong sinasaniban ako ng identidad kong nosebleed fuck-me-Freddy; pero seriously, wala ba talagang nakakamiss sa pag-i-Ingles ko? Lolz!), napag-usapan ang malapit nang maunsyaming buhay pag-ibig ko.

Maraming sinabi ang dalawang mokong na kaharap ko sa mesang namumutiktik sa Sugo, Lucky Me! Extra Hot Chili Pancit Canton, chichacorn at kung anu-ano pang mabibili nang agad-agad sa suking tindahan. Mabilisang digression lang: Oo, hindi ako mapili sa pulutan. Kung ano ang inihain, kakainin ko. Hindi ako kupal na pinainom na nga nang libre eh kung anu-ano pang satsat ang maririnig mo sa hinayupak na bungaga. Kaya sa mga nagbabalak mang-imbita diyan, now you know. Mas mahalaga sakin ang katabing chick sinserong kwentuhan. LOL!

Suma tutal, mahina raw akong dumiskarte. Si Pareng Gerald na nakaisang bebegel na sa Fren kong si Cristina, sinabing dapat daw eh aggressive ako. Sabihin agad-agad ang nararamdaman. Tanungin ora mismo kung mahal daw ba NIYA ‘ko. Hindi ‘yang papatay-patay na parang nakikipagprusisyon sa burol ng lola ng kaibigan ng pinsan ng bilas ng dikong ng kabit ng kapitbahay mo. Na sinang-ayunan naman ng tatay-tatayan kong medyo napapadalas na ang pagkurap ng mata at pagngising parang ngiting-aso dahil sa tama ng alak. Sabi naman seniyo Tay eh, gin na lang dapat binili niyo. Eh di sana di pa kayo pasuray-suray na parang DOM sa ballroom house nang maaga.

Pero siryusli ispiking, taena! Kung ganun lang ba kadali eh matagal ko nang ginawa. Ilang beses ko bang sasabihin na ibang klaseng babae SIYA? Madalas eh hindi mo matimpla ang ugali, mahirap hulihin ang kiliti. Kung sa ibang babae eh pwede mo nang ilabing-labing matapos mo lang pakainin ng Coke Float at Cheese Burger sa McDo diyan sa may Recto, ibahin mo SIYA. Hindi SIYA nadadaan sa simpleng patext-text, padate-date lang. Kelangang patunayan mong mahal mo talaga SIYA. Ang pag-imbita pa nga lang sa paglabas tuwing weekend eh pahirapan na, ang pagtatanong pa kaya kung meron bang reciprocation ang nararamdaman ko sa KANIYA. Nyeta, suicidal para sakin ang pagtatanong sa KANIYA nun! I’m digging my own grave at that circumstance (napadaan ule si nosebleed, fuck-me-Freddy Lio Loco).

Which leads me to saying nagmumuka na nga talaga kong isang napakalaking jebs na nagkandabuhul-buhol na ang mga ugat-ugat dahil sa hirap ilabas. Tsk tsk tsk! Kanina lang eh nagpunta na naman ako sa apartment NIYA. Pusturang-pustura. Poging-pogi. Ubod ng bango na mahihiyang tumabi si Piolo Pascual. Okey payn. Ambilibabol na. Ibahin natin at mas gawing kapani-paniwala. Ubod ng pogi at bango na mahihiyang tumabi si Hugh Jackman at Brad Pitt. Ubod ng bango at poging mauuwi rin lang pala sa wala.

Wala SIYA sa apartment nila kanina at hindi alam ng mga tao sa kanila kung saan SIYA nagpunta. Sinubukan kong tumawag. Yung babaeng taga-Sun Cellular ang sumagot at sinabing ‘yung numero raw na tinatawagan ko eh “ether unattended or out of coverage area.” Badtrip! Sinubukan ko ule. Walastik! Si Mareng Sun Cellular Voice-over pa rin ang sumasagot. Please try your call later daw. Naloko na. Sa Globe kaya? Naknampucha! Pare-pareho lang sila. The subscriber cannot be reached daw. Please try again later ang drama.

Bakit hindi ko SIYA makontak? It’s either hinoldap SIYA at kinuha ang dalawang cellphone NIYA, itinapon ang SIM at nag-wantutri na ang mga hinayupak, nadeadbat ang dalawang cellphone sa parehong oras at parehong pagkakataon, o di kaya nama’y talagang in-off NIYA pareho para hindi ko na ko magmukang dakilang stalker NIYA. Is it just me o tama ang hinala kong hinoldap nga SIYA kaya hindi ko makontak ang mga cellphone NIYA?

Ampotah! Daanin na lang sa patawa. Dahil kung seseryosohin ko pa, hindi ko alam baka maghara-kiri na ‘ko bukas makalawa. O, jokeness lang ule. Alam kong sayang ang mga sperm cells ko kung di makakapunla ng susunod na presidente ng Pilipinas na aahon sa bansang ito mula sa pagka-third world. Pero seryoso, ayoko na talaga ‘tong nangyayari sakin. Para na kong ebak na palutang-lutang sa kasilyas. Walang direksyon. Nag-aantay na lang na i-flush sa kung saan mang poso negro dahil iyon at iyon lang naman ang kahihinatnan. Hindi pwedeng panatilihing nakalutang dahil baka pagpiyestahan ng mga hinayupak na langaw na gustung-gustong gawing panghimagas ang poopoo pie. Tulad ng napakasangsang na ebak ko kaninang pinatingkad pa ang nakakasulasok na amoy ng alak na ininom ko kagabi.

Hindi ko alam kung hanggang kelan pa ang pagkahibang ko pero sa puntong ito, ipinababatid ko sa lahat ng mga nag-aabang ng matamis kong OO at nananabik sa katakam-takam kong adam’s apol na malapit na kong mahimasmasan. Itaga niyo yan sa pekpek niyo bato.

The Narcissistic, Angst-ridden Bastard’s English-Speak Goes in Hiatus For a Month-Long Asylum Rehabilitation

Naloko na. Dumami ang hits nang di sinasadya dahil sa nakaraang post ko. Sa katunayan, pumalo nang bonggang bongga ang pagsasatitik ko sa pagkahumaling sa KANIYA at biglang umakyat sa ikatlong pinakabinasa ang nakaraang blog post ko sa kasaysayan ng kagila-gilalas at namumukod-tanging walang kwentang blog na ‘to. Marami ang nagbigay ng kanilang singkong duling na payo at iisa lang ang sentimiyento ng lahat — isa na nga akong certified adeek na kailangang ipadala sa pinakamalapit na asylum. Nakakataba naman ng pototoy puso. Hayaan niyo, susundin ko ang payo niyo. Bukas na bukas din ipaparehab ko na ang sarili ko sa Mandaluyong.

Hindi ko alam kung dahil ito sa pagka-amnesia ko sa identidad kong fuck-me-Freddy spokening dollar at paggamit ng wikang Tagalog for a change o talagang likas lang na sucker ang mga Pinoy sa mga porn movies sappy lab istori. Dahil diyan, pinapaaga ko ang selebrasyon ng Buwan ng Wika at susubukan kong mag-post ngayong buwan sa dayalektong nakagisnan. At papano na si fuck-me-Freddy Lio Locong namumutiktik sa nosebleed na Ingles? Magbabakasyon muna siya ng isang buwan dahil sukang suka na siya sa araw-araw na pakikipagbatuhan sa wikang Ingles sa mga bopol na Kanong walang ginawa sa buhay kundi umatungal nang umatungal kapagka nawalan ng Internet connection. Wag mag-alala. Kung namimiss niyo ang mga malulutong na murang Kano ni Lio Loco, maaari kayong mag-request at sulatan siya sa email address niya: thessddboy@gmail.com. Rereplyan niya agad yung mga mensaheng may smiley sa dulo at may kasamang mwahugs I miss you to the nth power.

At yaman din lang na sukahan pala ang topic dito (asteeg ba ang segwey? hakhak!), gusto kong ipamalita na pumasok ako kanina sa pagkaputang trabahong bangag at may hang-over sa nilaklak na Fundador at San Miguel Beer. Bertdey ng tatay-tatayan ko kagabi at hindi pwedeng hindi ako uminom maski na kelangan kong gumising ng alas-kuwatro ng madaling-araw dahil may pasok pa ‘ko ng alas-sais kinaumagahan. Libre ang alak, umaapaw at siksik-liglig. Natural, kelangang pasairin sa bituka at baka maging tubig pa. May motto ako sa buhay na kapag ang palay ibinigay sa’yo ng kusa, kelangang bayuhin. Bahala ka nang mag-isip kung ano ang ibig kong pakahulugan.

Maige na rin sigurong nagpakalasing ako kagabi dahil sa kasalukuyan kong kalagayang napakahirap balewalain. Nanliligaw at umaasang makakamit ko rin ang matamis NIYAng oo pero hindi ko alam, mukang palabo nang palabo ang kahihinatnan ng lahat. Mas nagiging peligroso ang tinatatahak kong love path (at may nalalaman pa talaga kong love path…lol!). Padilim nang padilim. Patarik nang patarik. Cue nosebleed Tagalog adjective here.

Eto na ang panibagong update sa kabanata ng buhay pag-ibig ni Lio Loco:

Kagabi lang eh swak na swak ang timing ko sa pagdalaw sa KANIYA dahil hindi SIYA nag-OT at hindi rin SIYA gumimik kasama ang barkada NIYA. Salamat po Panginoong Mahabagin. Kung ganito nang ganito ang mga binabalato Niyo po sakin, babawasan ko po ang kasalanan ko at pipilitin ko pong pigilan ang paghuhumindig ng aking you-know-what sa tuwing natatabi ako sa mga seksing chikas sa dyip. Ilalayo ko po ang sarili ko sa tukso at pipilitin ko pong wag mag-isip ng kung anu-anong posisyon sa loob ng sasakyan bukod sa pagkakasalampak ko sa harapan. Amen!

Hindi ko alam kung matutuwa ba ‘ko talaga sa pagkakaron ko sa wakas ng pagkakataon para tumaktiks sa KANIYA o kelangan kong magluksa sa nalaman kong balita galing sa KANIYA. Eto marahil ang sinasabi nilang bitter-sweet. Bitter sapagkat nalaman kong mas mapapaikli pa lalo ang panahong maaari ko SIYAng bisitahin. Sweet dahil nagkaroon kami, maski papano, ng bonding moment. At oo, hindi ko ikakailang kiniliti pati buhok sa tumbong ko sa mga pangyayari kagabi sa parehong dahilang nanlumo ako sa sinabi NIYA.

Kelan lang eh pinabatid na NIYA sa bisor NIYA ang pagreresign sa trabaho at malamang sa malamang, hanggang ngayong buwan na lang ang paglalagi NIYA rito sa Maynila. Tinanggihan na NIYA ang offer sa KANIYAng lateral transfer sa probinsiya dahil sa March pa epektibo ang paglipat pag nagkataon. Nasabi NIYA saking gusto na NIYAng lumuwas dahil iyon daw ang gusto ng mommy NIYA. Tinanong ko kung iyon din ba ang gusto NIYA. Mas maige raw kung magkakasama na silang magkapamilya.

Pakshet! Tagos na tagos! Nabilaukan ako sa pizzang dinala ko at hindi ko alam kung hanggang doon na lang ba ang lahat. Subukan mong maglaslas nang million, million times tas patakan mo ng kalamansi. Mas mahapdi pa run naramdaman ko sa mga oras na yun. Sa probinsiya, hindi ko na siya makikita. Hindi naman kasi ako filthy rich na sa sobrang yaman eh makakaya kong pumaroo’t parito na parang naglalakad lang sa kahabaan ng España. Take note na sa mga panahong iyon, ala na ko sa pagpapakaputa sa Makati. Wala na kong sahod at isa na kong palamunin ng utol ko, nagrereview para sa CPA Board Exam. Pwede pa siguro ang tawag sa Sun Cellular. Eh ang kaso, sasagutin ba NIYA ang mga pangungulit ko? Buntung-hininga. Buntung-hininga times two.

Ayokong panghinaan ng loob dahil alam kong kapagka sumuko pa ko ngayon, wala na. Hindi na mauulit ang pagkakataong ito at malamang sa malamang eh hindi na talaga magiging kami pa sa hinaharap. Eto na ang last chance ko. If I fail this time, patay na. Papatulan ko na ang mga babaeng nalilink sakin nang bonggang bongga, hindi ko man sila mahal at gusto ko lang silang anakan. Kaya nga ayokong sumuko maski na napaka-slim na ng chances ko para mapasagot ko SIYA. Tulad ng mantra ng paborito kong PBA team, never say die. I therefore conclude, to be or not to be.

Dahil gumagabi na at kailangan pa NIYAng mag-beauty rest, umuwi na rin ako pagkatapos ng konting chitchat. Masayang malungkot akong lulan ng dyip kaya mas ganado ang pag-tungga sa bertdey alak ng tatay-tatayan ko. Masaya sa bahay. Kelangan kong maki-ayon sa mood at magsuot ng maskarang patawa. May konting handaan at napakaraming yabang mula sa kupal na utol ni Tatay. Hindi ko na iisa-isahin. Ang post na ‘to ay para sa pagdadalamhati, para sa napipintong pagluluksa. Wala munang pagpuna sa mga hinayupak na nilalang na gustung-gusto kong tirising parang pulgas ng aso.Wala munang mga epal. Pasensiya, pessimist na talaga ko ever since. Bali-baliktarin mo man ang mundo, half-empty pa rin ang shot glass na kalahati ang lamang alak para sakin.

Sa ikalawang pagkakataon, uminom ako ng hard nang wala man lang chaser. Mapait. Humahagod sa bituka. Sakto. Para naman maski papano eh malapatan ng pait ng alak ang ibang klaseng pait na kumikitil sa ulirat ko. Laklak lang ng laklak maski na bangenge na sa dami ng alak na sumaid sa lalamunan. Kaya ako late ng 30 minutes kanina at pumasok nang mas masahol pa sa pokpok na ginang-rape ng pinagsama-samang kumpol ng tao sa inauguration ni Obama. Haha! At ipinasok pa talaga ang current events para kunwaring updated sa showbiz happenings. Pero totoo, para ‘kong buntis na naglilihing maya’t maya eh di mo malaman kung duduwal ba o hindi. At oo, pihadong basag na naman pagmumuka ko sa team leader namin. Bumaba na nga metrics ko, apektado pa pati pagpasok ko.Tsk tsk tsk.

Haay, ang hirap talaga mainlab. Nawawala ka sa sarili mo. Natutuliro. Nagiging emo. Umu-OA. Nagmumukang tanga to the nth level. Pakshet na buhay ‘to, oo.

This Guy’s In Love With You – Torpe

Hindi muna ko magpapakaputa sa kaka-Ingles dahil masyadong sensitibo ang nais kong ipahayag ngayon. Sa tingin ko’y mas magiging natural ang labas ng himutok ko kapagka sinalita sa dayalektong nakagisnan, mas lumalabas ang tunay na nasasaloob, mas madrama ang bawat kataga.

Hayaan niyo muna kong magsenti-sentihan at isantabi muna ang mga malulutong na murang Kano at ang mga narsisistikong mga panulat ko. Ni hindi ko nga alam kung makakabalik pa ko sa identidad kong punumpuno ng pamimintas at pagpuna sa lipunang walang ginawa kundi palubhain pa lalo ang nakamamatay nang sakit ng kamangmangan at pagiging istupido. Wala ako sa mood ngayon para makipag-patintero sa mga hinayupak na lamang-loob ng lansangan sa parehong dahilan na wala rin akong kongkretong ideya kung papaano ko tatapusin ang blog post na ‘to. Ang bawat letra ay bunga lamang ng tuluy-tuloy na pagtipa ng mga daliring inuutusan ng nakaaangat kong utak na sa sobrang dami ng inilalabas na emosyon ay malimit na napapatid pa ang mga daliri sa hindi magkamayaw na pagsasatitik ng damdamin.

Malungkot ako. Mababaw lang siguro para sa iba pero mabigat pa rin para sakin. Malungkot ako dahil inlab ako ngayon. Malungkot ako dahil namemeligro na namang maging boplaks ang lahat-lahat para sa KANIYA, tulad ng kinahantungan ng unang date namin matapos ang mahabang panahon ng pag-iintay.

Walang kwentang date na puro palya ultimo pelikula. Unang una, banas na siya bago pa man kami pumasok ng sinehan sa kadahilang ang kasama naming chaperon (oo, may chaperon; ayaw NIYAng kami lang munang dalawa; malamang masyadong maaga para sa KANIYA) eh umeskapo na bago pa magsimula ang pelikula. Nadagdagan pa lalo ang asim sa muka NIYA dahil sa puke ng inang pelikulang walang ginawa kundi magpapansin sa run-on blurs at mga paulit-ulit na dialogue na mararanasan mo lang kapagka may sira at gasgas ang tape. Ano ang magagawa ko sa mga panahong ‘yon? Pinilit kong magpatawa, sinadya kong magpaka-Vhong Navarro dahil gusto kong maski papano eh mag-enjoy SIYA. Heck, ako ang nang-imbita. Natural lang na dapat may kahinatnang maganda para sa KANIYA ang pagpayag NIYAng sumamang lumabas sakin. Pero talaga sigurong wa epek ang pagiging funny man ko dahil puro pilit na ngiti lang ang pinakita NIYA. Kung meron mang hari ng sablay sa mga panahong yon, gusto kong isipin na ako lang ang prinsipe.

Ngayon hindi ko alam kung may pag-asa pa ko sa KANIYA maski na katiting, maski na kasingliit lang ng kakapiranggot na pototoy ng mga malilibog na Hapon. Papatusin ko na yon. Wag lang NIYAng sabihin ang mga katagang ayaw ko sanang marinig. Hindi ko na alam papano pa ko makakabawi, papano pa ko makakataktiks kung lahat na lang eh sumasalungat sakin, pati ata ang hinayupak na kapalaran. Hindi na epektibo ang pagtext at pagtawag sa Sun Cellular dahil hindi naman SIYA sumasagot. Ni ha ni ho, wala. Gusto kong isipin na dala lang yun ng sobrang pagod at pagka-busy sa work tulad ng sinabi NIYA sakin noon. Hindi rin ako makadalaw sa tinutuluyan NIYAng apartment dahil panay ang overtime NIYA, madalas umuuwi na SIYA ng mga bandang alas-diyes o alas-onse ng gabi. Sa mga ganung oras, pupwede sana kong tumawag. Pero nasabi na NIYA sakin minsan na sa mga ganung oras, dapla na SIYA sa kama, pagod na pagod sa maghapong trabaho.

Eh papano ang weekend? Ang weekend ay araw pa rin ng trabaho. Hindi ko alam kung gusto NIYAng yumaman agad (na kayang kaya ko namang gawin pag naging kami na…sana) pero oo, OT pa rin SIYA sa Sabado at Linggo. Ngayon, ang natitirang paraan na lang eh ang ihatid-sundo SIYA sa kaniyang pinagtatrabahuhan. Sunduin lang pala. Alas-sais ng umaga ang pasok ko at di ko kayang mag-aparisyon sa isa pang lugar nang sabay. Pero iniisip ko. Kapag ginawa ko to, iisipin naman NIYAng napakapresko ng pagmumuka ko para sunduin SIYA gayong hindi naman NIYA ko boypren. Mabuti sana kung regular na babae SIYA, ang kaso ibang klase kase SIYAng dilag – palaban sa buhay ngunit hindi maikakatwang kulob pa rin sa hulma ng mga babaeng pino kung kumilos at naisasabuhay ang tunay na kahulugan ng salitang Pilipina.

Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung ba’t sa dinami-dami ng babaeng kahuhumalingan, sa KANIYA pa nalaglag ang boxer brip ko. Hindi naman sa pagmamayabang pero marami-rami rin ang nag-aabang sa akin. Oo, sa payat kong ito, nakatutuwang isipin na marami rin pala ang nagkakagusto sa katas ko akin. Siguro kasi cute ako. Hakhak! Wag ka nang kumontra. Post ko ‘to. Kaya nga mas lumalakas ang panata kong magpalaki ng katawan para mas makaakit pa ng mga tulad ni Eva Fonda. (Sa puntong ito, nais ko kayong i-update sa nakaraang post ko – napagdesisyunan ko nang bumili na lang ng sariling gamit at wag nang mag-gym. Mas may freedom ka sa pagwowork-out at maski na hubo’t hubad ka pang magbuhat ng dumbbell o di kaya’y mag-weights nang bumabalandra nang bonggang bongga ang tumbong mo eh walang mamamansin sa’yo.) Sila ang nag-aantay ng matamis kong “oo” pero heto ako, katulad nilang nag-aantay rin sa matamis na “oo” ng iba.

Tulad ng pamosong linya mula sa pelikula ng maangas na kapatid ni Bebe Gandanghari, na inilibing si Rustom Padilla nang sapilitan, “ayoko ‘tong nararamdaman ko.” Ayokong mainlab dahil madali akong maging gago kapag nainlab na ko. Kung ano ang kasalukuyang lebel ng pagkasinto-sinto ko, gawin mong to the nth power yun, ganun ako kapraning kapag naiinlab ako. Nakakaya kong gawin ang lahat at ang masaklap, ayaw ko man eh nagiging tulad ako ng mga tipikal na taong kinamumuhian ko, mga nilalang na iginuguhit ang buhay at kapalaran sa dikta ng lipunan at sa mga panuntunang ginawa rin lang ng kapwa nila tao para malimitihan ang kanilang pagkilos at pag-iisip. Ayokong mainlab dahil ayokong maging tulad nila, dahil alam kong sa bandang huli, ako rin lang ang masasaktan.

Pero ganun naman talaga. Nasabi ko na noon na kapag nagmahal ka ng isang tao, laging kalakip nun ang walang katiyakang sa bandang huli eh maaari kang masaktan. Gasgas na ang kasabihang kapag mahal mo ang isang tao, hayaan mo kung san siya mas magiging maligaya, malayo man siya sa’yo. Kung sakaling bumalik siya, iyo na siya. At kung sakali mang hindi, simula’t sapol eh hindi siya naging iyo. Ewan ko sa inyo pero para sakin, hindi mabenta ang kasabihang ‘to, para sakin katarantaduhan lamang at walang laman ang mga katagang tinuran.

Unang una, ipinapahiwatig na ang taong mahal mo ay isang bagay na dapat angkinin, isang panindang maaari mong bilhin ng kahit singkong duling. Kailanman, hindi naging ganun ang turing ko sa KANIYA. Masaya ako na naipapakita kong mahal ko SIYA at hindi ako humihingi ng kapalit, o sa mas masahol na pananalita, hindi ko pinagnasahan sa hinagap kong aangkinin ko siya. Kung meron akong ikinatutuwa sa mga pangyayaring eto sa buhay ko ngayon, yun yung bagay na nagkaroon ako ng pagkakataong magmahal at mahalin SIYA.

Hindi ko alam kung hanggang saan ‘to aabot. Tulad ng blog post na ‘to, wala akong palagay kung saan ‘to patungo. Sana nga parang mga canned good fairy tales na lang na ginagamit para bolahin ang mga bata. Sana nga maging kami at sa hinaharap ay maging kami nang panghabambuhay. Sana we will live happily ever after. Kapag nangyari yun, ako na yata ang pinakamagandang lalake sa mundo Kapag nangyari yun, magpapainom ako at iimbitahin ko kayong lahat – magsuka na ang gustong magsuka, magyakapan na ang gustong magyakapan, makipag-tutut na ang gustong makipag-tutut. Pero kung hindi man, matutuwa pa rin ako’t maski papano eh sinubukan kong mahalin NIYA ko.

Sa ngayon, hayaan niyo munang magpakasiraulo ako sa pagkainlab sa KANIYA. Sobrang inlab na nakakaya kong mag-taguan pung sa Dangwa (salamat kay Rai para sa mental sketch) na hindi ko pa napupuntahan sa tanang buhay ko kundi ko pinagtiyagaang ikutin ang kahabaan ng UST at magkandawala-wala sa mga hinayupak na kalye para maghanap ng yellow roses dahil kanina, nakita ko sa Internet na ang ibig sabihin pala ng yellow roses ay “Please love me too.” Todong pagkainlab na nakakaya kong magmukang tanga at magbitbit ng isang dosenang bulaklak na dinaig pa ang putang namumutiktik sa kolorete ang muka at pumuputok ang labi sa sobrang kapal ng lipstick.

Di bale na kung pagpawisan man ako ng gabalde at magmukang kagagaling lang sa pagtitikol pagligo habang inihahatid ang mga pulang rosas sa apartment nila. (Naging pula dahil ubos na raw ang dilaw na mga rosas; gusto kong magwala at sabihing gawan nila ng paraan, kung pwedeng kulayan ng yellow gawin nila, pero napag-isip-isip kong pwede nila kong isalvage anumang oras dahil hindi ako tagarun kaya’t nanahimik na lang ako.) Di bale na kung di miminsang biruin man akong sayang ang mga bulaklak dahil basted din lang ang kahihinatnan ko ayon sa mga tambay sa lugar nilang walang pangarap sa buhay kundi magpalaki ng titi at magpabigat ng mga betlogs, na wala namang maipapakain sa mga magiging asawa kundi mga titi nilang inutil. Di bale na ang lahat-lahat dahil ito ang tinatawag nilang pag-ibig at inaamin kong isa ako sa mga milyun-milyong taong naulol ng puke ng inang pag-ibig na ‘to.

Mahal ko SIYA eh; kebs kung magmuka ‘kong tanga!

You Only Have Zero Pesos in Your Account. Please Reload a New Yadda Yadda Clusterfuck Shit!

I tried to experiment last New Year’s Eve. I didn’t text the people I know until I got a half-meant, forwarded New Year greeting from them (Of course, SHE was the exception to the rule! Gawd knows how much I’d love HER texts to fill my gawddamn inbox.); just so I could prove I am still the narcissistic, angst-ridden bastard that they value and can’t afford to lose. Ha! So yes, I am still valuable apparently.

Along with this conspicuously increasing, shameless claim to self-importance is my sudden decision to change cellphone numbers. Yes, I am a Sun SIM user right now and that’s all because of HER. My maternal folk and my sister back home in the province might be wondering why all of a sudden I have been dead in their inboxes; the crazy, idiosyncratic gang might have been clueless as well why all of a sudden I’ve become incognito for the past few days. Heck, even I, myself, am baffled by the quick resolution to switch mobile networks.

I digress: I have always been a Smart user since time immemorial not really because I liked the network but more so because most of my contacts are apparently cheap bitches and bastards who can’t get enough of unlimited texting and more recently, AllTXT 100’s. For chrissake, the available cellphone networks currently monopolizing the market today are all fuckin’ mediocre. You go to the US and you wonder how those freakin’ bozos get to have the best deals when here we are; people who go gaga over someone’s vomiting Muzta n? Eat knb? text in a country touted as the texting capital of the world; contenting ourselves with cheap, Third world service. Where in the world do you see a network signal so weak you’d rather trump on your cellphone out of too much frustration instead? Or a text you sent a few hours ago would travel through time warp shit and arrive at the recipient’s inbox after two friggin’ afterlife cycles? And I’m not even starting on their lousy fucked up customer service. I should know; I work for one of America’s largest telecommunications company.

So yes, I own a Smart and, just because my bitchy, loyal Globe user sister bugged me to buy one, a Globe primarily because my freakin’ friends’ numbers cannot be consolidated into just one network. Two SIMs would rather be sufficient, why bother to buy another one, you might ask. Well, here’s the compendium (Sheesh! I’m guilty of molesting a big word over and over again after just knowing what it exactly means; COMPENDIUM is that current big word.):

You are very well aware that on the eve of the New Year, SHE has finally texted me, wishing me well as I usher Year 2009 in, right? While I would not like to emphasize that I felt Nirvana to the nth level at HER sudden, unexpected gesture, even half-finishing that night’s media noche after my taste buds got devirginized mercilessly by Johnnie Walker (fine, I can’t get HER out of my head these days), I had to immediately reciprocate the special Happy New Year greeting before SHE gets a deluge of other recycled New Year text forwards. I needed to call HER, and ask HER how SHE’s doing, and how exactly SHE’s celebrating the New Year, and keep the conversation going by just keeping on talking and uttering insignificant yadda yadda’s.

SHE texted me with HER Globe number so I went down the apartment and headed straight to the nearest sari-sari store for a hundred peso load for my Globe number as well. This is saying something since as I’ve mentioned in my previous post, I do not let go of my hard-earned moolah that easy. Again, my runaway father is half-Chinese and I have inherited more than the usual dose of his friggin’ cheap thriftiness, I guess.

So I clambered up our abode hole giddy and excited to 236-call HER and finally satiate my yearning for HER voice. Apparently, though, I forgot where the fuck did I stash my gawddamn Globe SIM and while it is already loaded with enough call minutes, I cannot, for the love of gawd, call HER yet. Suddenly, I am reminded yet again of my clusterfuck case of alarming superiority-turned-stupidity. Calming down, I asked my sister back home if she saw the gawddamn SIM and what do you know, fucked up of all fucked up’s, yes, my gawddamn Globe SIM was apparently left back home!

Thus explains my sudden switching to Sun for in the absence of calling HER via Globe, SHE still apparently has her Sun SIM as back up. So yes, I am in a happy state right now, in answer to some fucked up nakikipagkaibigan-slash-stalker’s cryptic question. I am happy because sans the usual friend quotes that I regularly receive everyday with my Smart number, I get to talk with the woman who is currently giving me weakening bouts of Shakespearean flittings of romance every day.

As in all other networks, Sun is mediocre. But given my current plight, and choosing between the lesser of three evils (four, if you’re counting the new Red Mobile network), I can tolerate Sun’s erring flaws with only just a little crabbiness. To end this post, I’d like to share the odd text exchange snippets that I had with the aforementioned nakikipagkaibigan-slash-stalker. Read between the lines and notice how crabbily narcissistic and angst-ridden bastard I really am. Ha!

Nakikipagkaibigan-slash-Stalker: Hi!
Me: *no reply*
Nakikipagkaibigan-slash-Stalker: *forwards a mushy love quote*
SMe: *still not budging*
Starting to become anoying Nakikipagkaibigan-slash-Stalker: *forwards a love quote double the mushiness yet again*
Beginning to become crabbily obnoxious Me: *texts back a just-for-the-heck-of-it-I-am-currently-unlimited-so-might-as-well-maximize-my-effin’-load’s-worth Hello*
Asshole Nakikipagkaibigan-slash-Stalker: Musta ka?
Smartass Me: Ok lng. Kw, musta k?
A: Ok dn lang. Msya kb?
S: Oo, msya aq. Kw, msaya kb?
A: Oo nmn. Ano ginagawa mo?
S: Nagtetext. D obvious no? Ahahaha! (you must understand I had to add the pseudo-laughter so as not to sound too intimidating..haha!)
A: Tlga ah. Musta work mo?
S: *becomes curious on the texter’s identity; how the hell does s/he know that I work?* Dayoff.
A: Ah. Pwd makipakybgan?
S: Ang OA mo nmn. Nagmamaang-maangan k pa. Mkkpgkbgan k eh klala mo nmn aq. Ahahaha!
A: Ang sungit mo nman.
S: Hnd aq mbait sa mga taong di nagppkilala nang maaus. Mas lalo aqng suplado s mga taong nagkukunwaring d aq klala. Ahahaha!
A: Mgppaklala n nga aq.Mxado kang hayblad.
S: Ahahaha! Ppano nmn aq naging high blood? May high blood bng tumatawa hbang nagttxt? Ahahaha!
A: Cool. Cguro gwapo ka.
S: Hnd aq gwapo. Hnd rn aq panget. Cute lng. Ahahahaha!
A: Cute? Cnong my sbi?
S: Di mo n klngang mlaman kung cno ngsbng cute aq. Ala nmn aqng obligaxun saung sbhin kung cno un. Ahahahaha!
A: *changes the topic* Anong bansa ang may kpansanan?
S: Bt skn mo tnatnong? Aq b teacher mo? Ahahaha!
A: Hehe. Eh di Cuba. *sends another lame text joke*
S: *gets bored with the lame text chat*
A: Ndi mo alm un no? Ahahahaha! Alam mo b ang mga alamat?
S: Tapos n q nian nung elementary. Bt di mo itanong sa teacher mo? Ahahahaha!

*Asshole Nakikipagkibigan-slash-Stalker gets intimidated by Smartass Me and shies away. Lame text chat ends.*

Off-topic:

Browsing through my regular blog reads, I have stumbled upon Kua Badoodle’s reply on my comment regarding his Yearender post. I am a sucker of Kwentong Barbero’s quirky, laugh-out-loud stories borne straight out of wicked reality TV celluloid and I will not lie in telling you that I was freakin’ elated to read the two-liner reply from the man that I find worthy of blogging adulation. By his posts alone, you can verily tell this guy has gone through a lot of fucked up life’s shit and crappiness and withstood them all, emerging as a mythical bastard demigod from Hades’ hell in the process. Younger version of the mythical Badoodles? Ha! Grind your guts to death clusterfuck spiteful bozos!

lio loco: hapi new year din sau kua badoodz at sa bebemo at sa magiging bebe baby mo. natutuwa ako at nakilala ko ang blog mo ngaung taon nang di sinasadya. salamat sa inspirasyon, makukulit na kuwento, at libreng hagalpak. sa uulitin etong year of the ox.

badoodles: @lio loco ako din. nice knowing somebody na kapareho ko ng disposisyon sa buhay. younger version. this is our journey.

Because My Sleepless Subconscious is Yearning for You

I attempt

to weave these

empty words in the hope

that someday, somehow you

will bring back the naïve smile

that had me sinking like poor Jack:

weak yet contented over seeing his

Rose for the last glimpse before

he finally gets swallowed by

the depths of icebergs

and loneliness,

yearning.

I had to go

because I thought

you longed for embraces,

soothing warmth, passionate breath

far better than I could offer. But you don’t

have to tell me your sighs; I will own the fault

for assuming that you yearned for the

dashing prince who will wake you

up from your melancholy.

I am an ugly frog,

You see.

I hope that

you realize I am

a Van Gogh, an aberration

in a society of pretensions, perverts

and dogs cowering for measly leftovers.

I do not belong to this ephemeral place;

but you taught me to feel, to love,

to realize there can be ease in

this maddening crowd of

pains and anguish.

You are

the wings of ethereal

beauty that plucked me from

the withering tree of sins and solitude;

you who changed me, showed me there

are things that I cannot fathom, there

are emotions that I cannot help

but feel and accept and

share with others,

with you.

Now

I will not lie

and beg off, pretending

that I did not feel uncontained bliss –

dancing, rioting in the swirling jungle of my

wickedness and narcissism — upon learning

that your wings, those heavenly arcs

that had me eat my words

afterwards, are free

to fly again.

This time

around, I am ready

to wait, wait till you reach my

hand and show me how it feels to fly

with you; even if it takes eternity, if the

Apocalypse gets in the way, till the clichéd orange

fruit grows in an apple tree. This time around, I am

ready to offer my left ear when the Starry

Night begins to weave magic and

remind me of you, my ardor,

my veneration to an

angel like you.

The Love Bus

I’m beginning to feel inebriated…not by the spirit of booze but by the feeling of love.

I suppose I should be thankful to whoever rules this limitless cosmos because SHE has finally come, right? SHE, the woman I have come to realize is the cause of my being, the breadth of my narrowness, the fire in my numb coldness, has finally entered the realm of my ethereal consciousness. SHE, who has come to change my cynical personality, who has made me a clone of the very people I then despise for being crazy slaves of amorous feelings, has plucked me from the tree of narcissistic selfishness.

But now, I am in deep sorrow and in constant agony. For the woman I have finally learned to love at long last doesn’t believe in my altruistic revelation. SHE has struck me with the dagger of distrust and hesitation, burying the sharp glint of flightiness into the core of my hurting soul. If this is love, then I dare say I wish I wouldn’t have felt it at all. For the pain and the agony of waiting is slowly, little by little, inch by inch, tearing me apart. SHE said this is only a passing of my fancy, a temporal feeling that will no sooner fade than the leaves of fall.

But I say this is not. I am certain about it and if it need be that I will have to wait for the end of time, for eternity, for an orange to grow in an apple tree, then so be it. I will not yield. I will wait even if it means forever. I have only one wish - that is for HER not to tell me to let go. Because if that accursed and unfortunate time brings to pass, I will drown myself into the mire of solitude. Even if it crushes my soul, even if it hurts, I will bring HER wish for me to depart from HER sphere of consciousness into being. If that will give HER peace and bliss, then I will be more than willing to suppress my own happiness.

This is the ultimate rule of love - if the person you love bids you adieu, in spite of everything you tried to make HER change HER will, then never hesitate to let go. Even if your world suddenly becomes ruined. Even if your being inevitably collapses. Even if your world crumbles. Because it is HER wish. It is HER ardent desire. If it will be the only thing that will bring HER happiness, who are you to hold it?

Now the bus is already in motion. Slowly, it will progress. And where the uncertain destination will be, the passenger should not care. As long as he knows that he has made it clear where he wants to go, as long as he is not told to get off the bus, he must never lose hope. He must continue to hold on to his ardent desire to make it to the destination he has declared to go. He must not be bothered whether the uncertain final destination turns out to be the place he has wished to be in from the start of the tour or a deep ravine that will forever take his soul into the abyss of solitude and despair.

*I wrote this post when I was deeply in love with one woman in college. I knew it was love because I did crazy things that, under normal circumstances, I would not even try firsthand. I trashed my serious, don’t-mess-with-me persona in exchange of her whims and fancy. I courted her, gave her flowers, did all those stuff every guy does to make a girl swoon. But her test was too hard and long that I gave up and lost all hope eventually. Only to find out after many months of se paration that she was falling for me already and had I not say quits before, we should have been in a relationship by now. Talk about life being a bitch.