Alay Para sa Katabi Kong Piping Binibining Bakat ang Panty sa Computer Shop

Darating ang panahon na babalikan mo ang lahat ng kashitang ginawa mo at mapagninilayang puro nga walang kakwenta-kwentang shit ang idinura mo sa pagbuo ng iyong sariling pagkakahumindig.

Eh ano ngayon?

Wala kang dapat pagsisihan o ihingi ng tawad dahil sa lahat ng kashitang ginawa mo, nakamtan mo ang dalawang bagay na malamang sa malamang eh hindi mo araw-araw nakikita:

Ang mabuhay nang malaya at maging masaya.

P.S.

'Yung kulay pink na panty mo miss, luluwa na. Alam mo bang mag-e-emo post dapat ako ngayon pero takte, mahirap mag-concentrate sa mga panahong pinandidilatan ka ng tukso.

Sapagkat ako'y isang tao lang na nadadarang at natutukso din.

Lunok nang malalim.

Blackout

Sa susunod na magsu-swimming magpapakalunod ako sa mesang umaapaw sa Pulang Kabayo, Gran Matador, at tone-toneladang Sugo at Boy Bawang, sisiguraduhin kong hindi na ko sisikatan ng araw kinaumagahan.

Isang mapait na karanasan ang magising ka sa mga mapanudyong palahaw ng tiyuhin at pinsan tungkol sa kung anu-anong shit ang pinagsasasabi’t pinaggagagawa mo noong nakaraang gabing malibog ang buwan bago ka tuluyang mawalan ng ulirat.

Maddapakingshet!

Sipa

Sa tropang kinabibilangan ng labinlimang gago’t wirdong nilalang, walo ang matapang ang loob na nag-exam, pito ang diretsong naghanap agad ng mapapasukan, isa ang muntik-muntikan nang maging topnotcher, tatlo ang naging conditional, isa sa conditional ang umayaw na nang tuluyan, dalawa ang umabot sa third take ng exam, tatlo ang nagbabalak kumuha ng pagsusulit sa susunod na taon, dalawa ang permanenteng umabanduna ng pangarap, isa ang never say die, at tatlo pa lang ang nagtatagumpay na maikabit ang tanginang tatlong-letrang titulo sa dulo ng kanilang mga pangalan.

Alam mo ‘yung pakiramdam ng pinagpapawisan ng ga-munggong butil sa katawan dahil malapit nang lumabas ang tae mo pero wala ka pa sa kasilyas ng bahay niyo?

Sa susunod na taon na ko sesentensiyahan. Bigla akong kinabahan.

Wifi

Sa susunod na papasok sa isang mamahaling restawran para mang-umit ng libreng Intarnetz:

1. Siguraduhing fully charged ang baterya ng laptop para hindi ka mabitin sa pagba-bloghop.

2. Magdala ng listahan ng mga kung anu-anong shit na ida-download para hindi nabablangko kung anong website ang pupuntahan pagdating sa restawran.

3. Wag maging palangiti sa mga waiter at waitress para hindi mapagkamalang mabait ka at magbibigay ka ng malaking tip pagkatapos mong kumain.

4. Sumimangot at ipakita ang kagaspangan ng pag-uugali sa mga serbedora para tantanan ka na sa paulet-ulet at nakakarinding tanong na "Sir, may kailangan pa po ba kayo?" at kung anu-ano pang variation ng tanong na 'to.

5. Namnamin ang bawat hibla ng manok na binudburan ng isang botelyang harina, hatiin sa isanglibong piraso ang pizzang nagmukang minatamis na panghimagas sa sobrang dami ng pinya, paikutin nang paikutin sa tinidor ang pasta, at wag ubusin ng isang lagukan ang isang baso ng Sprite para makatagal sa pag-Iintarnetz.

6. Wag igagala ang paningin sa kung saan-saan at umismid sa mamang malaki ang katawan para hindi mapagkamalang naghahanap ka ng ka-M2M.

7. Umupo sa pinakasulok, yung hindi ka matatanaw ng kahit na sinong kupal, para hindi ka mapagkamalang litratistang kumukuha ng piktyur ng mongoloid na pamilyang pati walang kakwenta-kwentang loob ng restawran eh ginagawang extension ng tourist spot.

8. Siguradahing may mga magagandang chikas na nagpapa-presko ng kepyas sa loob ng restawran bago ipasok ang tite pumasok para hindi madisappoint kung saka-sakaling puro mga gurang at babaeng tinubuan ng tiyan ang mga bilbil ang makakasama sa loob.

Kerengkeng

Nasusuka na ko sa tone-toneladang reviewer handouts kong magdamag na dinasalan bilang pagtatangkang gawing kapaki-pakinabang ang pagiging buhay-tambay ko.

Kelangan ko munang mag-unwind.

Magbobloghop ako ngayon.

Uppercut sa Buwan...You Know?

Wala talaga kong balak mag-Intarnetz ngayon.

Sa kasalukuyang takbo ng mga pangyayaring maysa-delubyo ang hanging amihan at habagat sa kutang pinagtataguan ko, ang pagba-bloghop at pagkakaligaw ng landas sa bulagspot ko eh huli sa mahabang listahan ng mga dapat gawin ngunit ipinagpaliban dahil may mga dumagdag sa listahang dapat kong gawin pero nagawa ko pa ring ipagpaliban kasi isa akong nilalang na mahilig gumawa ng listahang dapat gawin pero hindi pa rin magawang hindi ipagpaliban.

Okey. Naguluhan ka na.

Ang ibig ko lang namang sabihin eh magpasahanggang ngayon, hindi ko pa rin talaga kayang itakwil ang abilidad kong magmulti-task na namana ko pa sa araw-araw na pagpuputa ko dati sa Makati. Hindi ako ang taong mahilig umamin ng kahinaan higit lalo sa taong kaharap ko pero pero dahil hindi naman kita kaharap ngayon, inaamin ko sa'yong habang isinasalaksak ng utak kong unahin ang taragis na pagrerebyu para sa nalalapit na pakikipagbuno ko sa CPA Board sa susunod na taon, madalas pa rin akong masidetrack ng kung anu-anong shit na wala namang kabuluhan at katuturan at hindi makakatulong sa paglinang ng kung anumang hinaharap meron ako sa, er...hinaharap.

Redundant.

Wag mo na kong sumbatan. Bago mo pa ko pangaralan sa kung gaano ako ka-lousy at ka-pathetic (at umiral na naman ang pagka-bias ko sa wikang Ingles; ano na nga ba ang Tagalog ng "lousy" at "pathetic," Ginoong Kulisap?), sinisigurado ko sa'yong makailang ulet na kong minura ng sarili kong subconscious dahil sa tanginang sakit ko sa procrastination na 'to. Old habits die hard sabi ng mga taong nagmamarunong. May punto. Paano mo nga naman mapapatay ang isang bagay na nakasanayan mo nang gawin tulad halimbawa ng pagmumura, pag-utot, o di kaya eh pagjajakol? Halimbawa being the operative word.

Pwede ba kong magpaka-defensive at mag-rationalize nang kaunti?

Oo, inaamin kong wala ako sa focus ngayon dahil andami kong kung anu-anong shit na pinagkakaabalahan. Mahirap hawakan ang buhay-bum sa leeg kung nakapaligid sa'yo ang napakaraming distractions at pinanghahawakan mo ang maling kaisipang meron ka pang dalawang buwan bago tuluyang bumalik sa Maynila upang magpakasal sa kwartong claustrophobic na punumpuno ng Accounting books at review materials kaya okey lang magpapetiks-petiks ngayon.

Ilang ulet na ba kong gumawa ng sarili kong review schedule sa susunod na araw at nag-alarm sa cellphone nang napakaaga para lang mauwi sa maghapong panonood ng TV, paglalaro ng PSP, paglamon ng Marty Cracklin's Vegetarian Chicharon habang tinatapos ang sangkaterbang pirated DVD series sa laptop?

Sa humigit kumulang dalawampung araw na pamamalage ko sa dakong ito ng Pilipinas, ano nga ba ang nalaman kong maaari kong pakinabangan sa pagtupad ng mga buwakanginang pangarap ko?

Namangha ako sa graphics at story line ng Final Fantasy: Crisis Core. Nakipagkumpetensiya sa insan kong adik din kina Cloud, Zack, Angeal, Sephiroth, at Genesis. Nakipagpuyatan kay Dr. House hanggang sa mabangenge na siya sa hallucination at tuluyang lamunin ng isang psychiatric hospital. Nalungkot sa pagkamatay ni Lauren Smith Warrick at pamamaalam ni Gil Grissom sa CSI forensics team. Naki-epal sa kawirduhan ng mga Different Seasons character ng nakakaadik na si Stephen King. Nabitin sa pasulyap na pagkakadaupang palad (?) ni Gon Freaks at ng tatay niya sa Greed Island OVA. Inulit-ulit ang mga karumal-dumal at karimarimarim na eksena sa Saw mula una hanggang sa ikalimang pelikula (Hindi kaya senyales ang pagkahilig ko sa gross, shocking, and bizarre sa pagkakaron ko ng serial killer tendencies?).

Meron bang kapakinabangan sa mga shit na nabanggit ko?

Kung mamimilosopo ako't pangangatuwiranan ang kawalang kwentahan ng kasalakukuyang buhay-tambay ko, marami akong maaaring idahilan sa'yo pero sa konteksto ng totoong kalagayan ko ngayon at sa kung ano ang nais kong abutin sa hinaharap, isang napakalutong na tampal ang inaasahan kong matanggap.

Kaya nga wala talaga akong balak mag-Intarnetz ngayon. Dahil napakarami ko pang mga bagay sa listahang kelangang gawin pero pikit-matang ipinagpapaliban.

On second thought, dahil sa di-sinasadyang pagbisita ko sa datkom na 'tong punumpuno ng kung anu-anong shit, nalaman kong nominado pala 'ko sa Top Ten Posts of the Year ng Philippine Blog Awards. (Salamat kay Pareng Kosa para sa mainit-init na balita.) Haha! Isang napakalaking joke na nga ang pagkakapindot ko sa Visayan Blogger category noon (dahil wala talagang Humor Blog o Personal Blog sa pagpipilian nung pinundot ko 'yung link noon, pramis!), heto nama't nakikipagtaguan pung na naman ang mga bathaluma ng buladasphere sa pagkakasalimpusa ko sa Oscars ng mga bloggers dahil sa July post ko tungkol sa kung paanong ang blog eh sobrang nakakaadik gaya ng seks.

Para kay Deejay at XG na sigurado kong makikipaglandian sa iba pang blogero't blogera sa a-nuwebe ng Oktubre, isang good luck charm mula kay Lio Loco. Pakikuha na lang ang award ko sa entablado. Haha! Suntok sa buwan.

Si Deejay rin pala ang manok ko sa Blogger's Choice ng PBA. Wala nang dapat irason pa kundi pantanggal umay sa amag ng pang-araw-araw na buhay ang kung anu-anong satire shit na pinagsususulat niya.


P.S.

Huwag mo kong masyadong gisahin sa pagiging Great Procrastinator ko. Nakakadalawampung pahina na ko sa libro ko sa Law of Obligations and Contract. Paglalamayan ko 'to nang ilang linggo. At pagkatapos eh ang ibang reviewer naman ang isasalang ko. Pramis!

This program is brought to you by Magnulia Melk Drenk!

Hindi ko alam kung signos na ba 'tong kelangan ko na talagang pakasalan si Sarah Geronimo, by hook or by crook paspasan ang pakikipaghabulan sa mga buwakanginang pangarap ko pero sa puntong ito, mukang isa lang ang tinutumbok ng mga nagdaang pangyayari hindi lamang dito sa Pinas kundi sa kalakhang mundo na rin.

Kung ang killer tsunami sa Samoa, lintek na lindol sa Indonesia, at nanlalapang baha sa Pinas ang gagawing basehan, matutumbok mong nagbabawas na ng mga tao sa mundo ang kung sinumang bathalumang pinaniniwalaan mo. Sa anong kadahilanan? Maraming magdudura ng kung anu-anong shit pero walang tunay na nakakaalam.

Gaya ng mga samu't saring panis na laway na sapilitang ipinagduldulan ng nakararami sa telebisyon, radyo at dyaryo sa kung ano nga ba ang tunay na dahilan ng kalunus-lunos na pagkawala ng daang-daang buhay sa kalakhang Maynila at sa mga karatig-bayan nito, walang kwenta't kainutilang matatawag ang kanilang mga salita.

Walang anumang mabulaklak na paliwanag at rason ang makapagbabalik sa daan-daang buhay na tinangay.

We know what went wrong. We're just too complacent to do the right thing. Or things, for that matter. Hope this recent cataclysm brought us to our senses, becoming more aware of our surroundings or at the very least, shaving off a bit of our complacency.

Sa lahat ng mga kawavelength kong namumugad sa Maynila, nawa'y nasa mabuti kayong kalagayan at hindi inanod ng bagyong Ondoy.

At ano ang natutunan ko sa mga pagkakataong 'to bukod sa pagkakatantong hindi mo talaga maaasahan ang gobyerno?

Life is too short to just shit upon.

It would come off too much as a cliche but it's starkingly true: You have to seize every moment that you spend, do every thing that you like doing the most, cherish every single day with people you're closest to as if that day is your last.

Kaya tuloy ang ligaya. Umutot. Uminom. Magpaka-gago. Mangarap. Tumawa. Tulad ni Aling Dionisia:

(Paki-click na lang para mas manamnam mo ang nag-uumapaw na asim ni Aling Dionisia)

Postscript:

Para sa mga tulad kong nilalang na malayu-layo ngayon sa kuta ng Sagip Kapamilya at Kapuso Foundation para mag-impake ng mga noodles at de-lata, pwede pa rin tayong dumamay sa mga kapatid nating mas higit na nangangailangan ngayon.

Stumbled upon this while reading ABNKK blog NPL Ko?!

Please donate to RED CROSS via SMS: text RED (SPACE) (AMOUNT) to 2899 (Globe) or 4483 (Smart). The service accepts the following amounts: 10, 25, 50 and 100 (pesos). Php 2.50 shall be charged for every SMS sent. TRANSACTION FEE IS NOW WAIVED. Feel free to spread the word.

Mas okey nga naman 'to kesa malaman ang kung anu-anong shit ni Marian Rivera sa 2366.

Wish List (At Kung Anu-ano Pang Shit)

• Lemme get this straight. This is not a Christmas wish list. Call it what you want but I’d like to think of these as things I wish to receive for becoming a better, more mature Lio Loco as the year draws to a near close.
• You don’t need Christmas to make your own wish list anyway.
• Hindi ako naniniwala sa pasko but it’s interesting to think how people become giddy like fuck whenever the calendars churn out the first –ber month in their leaves.
• It’s also worth noticing how people expect gifts during this time of the year and how even badass people delay their wrongdoings all for the sake of “peace on earth and goodwill to men.”
• That’s being pathetic and phony, if you ask me. If the emotion is genuine, why be good only during Christmastime?
• Stephen King’s “On Writing”
• Matagal ko nang hinahanap ang librong ‘to sa kung saan-saang bookstore pero mahilig siyang makipagtaguan-pung sakin.
• Nasabi ko na ‘to noon. Kapag nabasa ko na ang “On Writing,” susubukan ko uleng magsulat ng sarili kong akda. Maski pakonti-konti lang, hindi muna full-time. Marami pang dapat unahin kesa pakainin ang egotistical writer alter-ego ko.
• Madami na kong nasimulang nobela pero lahat hindi ko tinapos dahil lahat punumpuno ng kung anu-anong shit. Lahat pinakain ko rin sa mabahong basurahan.
• A Chinese saying my long-forgotten dad has taught me: “To become a full man, one must plant a tree, write a book, and sire a child.” The last one’s definitely going to happen in ten year’s time. I’d be happy to, honestly.
• Kilala mo si Jessica Zafra? Hinde? Hmmmkei. She’s finally written her own novel but it’s not out yet. Still needs reediting according to her. If she publishes it this year, I’m going to get a copy and see for myself.
• You can always brag about how effin’ good you are as a writer but unless you have a book to back it up, you’re still sadly one of the thousand shits aspiring. Ergo, I am a big piece of shit. It’s the ruddy book, you idiosyncratic imbecile!
• Neil Gaiman’s “The Sandman Series”
• Sabi ng isang kaibigan, hawig ko raw ang isang character sa Sandman, in both physical and behavioral aspects. I now cannot remember who it is though.
  
• JK Rowling’s “Quidditch Through the Ages”
• JK Rowling’s “Monster Book of Monsters”
• Wala ang mga supplementary books na ‘to sa Pinas at kay Manay Reesie lang pwedeng magpabili. Manay Reesie, kung sakali mang maligaw ka ng landas dito, parang awa mo na, ibalato mo na sakin ‘tong mga ‘to para makumpleto ko na ang HP book collection ko.
• Norman Wilwayco’s “Mondomanila”
• Norman Wilwayco’s “Responde”
• Norman Wilwayco’s “Gerilya”
• Si Wilwayco ang blog author ng phenomenal blog na tunaynalalake.blogspot.com.
• Mahilig sa putangina motherfucker shit asshole sonuvabitch at kung anu-ano pang profanity ang Palanca award-winning author na ‘to.
• Ang Mondomanila ang kauna-unahang nobela ni Wilwayco na binansagang “Trainspotting ng Pilipinas” ng mga aklat-kritiko.
• Hindi ko pa rin napapanood ang Trainspotting.
• Base na rin sa mga iba’t ibang laway na nakahuntahan ko, ang pelikula at ang manunulat eh pareho raw may ibubuga. Pareho akong curious sa Norman Wilwaycong ‘to at sa Trainspotting.
• Tribal hoodie
• Mahilig ako sa jacket na may hood. Pandagdag-volume. I am, after all, horizontally-challenged.
• Marty’s Cracklin’ Vegetarian Chicharon
• Sana lang talaga bigyan ako ng wanyir suplay ng Oishi para sa libreng plugging ng chichiriang ‘tong masarap pampulutan.
• Eros Atalia’s “Taguan-Pung at Manwal ng mga Napapagal: Koleksyon ng mga Dagling Kathang Di Pambata”
• Nabasa ko ang sequel niyang “Peksman (Mamatay Ka Man), Nagsisinungaling Ako (At Iba Pang mga Kuwentog Kasinungalingan na Di Pa Dapat Paniwalaan)” at kahit nakakalunod ang porma ng kaniyang Tagalog na panulat eh nagustuhan ko pa rin ang paglalahad niya ng kaniyang mga kwentong-barbero.
• Si Atalia ang sinasabing malapit na kawangis ni Bob Ong pagdating sa malupet na pagsulat sa Tagalog na parang nakikipag-inuman lang sa mga tambay sa kanto.
• Sa kanilang dalawa, kay Bob Ong pa rin ako kahit si Atalia eh isang Palanca Awardee pa.
• Pero hindi ito nangangahulugang gusto ko ang kalalabas lang na “Kapitan Sino” ni Bob Ong. Compared to his previous wicked narratives (ABNKKBSNPLAKo?! and Ang Paboritong Libro ni Hudas will always be my personal favorites among his works), Kapitan Sino is simply, pardon my French, full of shit.
• It’s a really short story (read it for about an hour or two) that is oddly called a “novel” whose plot you could instantaneously guess even while you’re still halfway through the book and one that is peppered with a lot of trademark Bob Ong quotable quotes, which are better off forwarded as text messages to some random number for possible SEB hookup. Kidding on the SEB part.
• Okey, ready na ko sa mga troll comments ng mga Bob Ong die-hards.
  
• Anything Chuck Palahniuk
• Some blogger of few posts ago commented that I kind of write Chuck Palahniukish. And then I thought I remind people of JD Salinger with my idiosyncrasies. Oh well, I better get a glimpse of Palahniuk's ramblings to find out. I can start with Fight Club, if you want to know the truth.
  
• Van Houten Almond Chocolate
• ‘Eto ang bukod-tanging tsokolateng kinahuhumalingan ko noon pa. Lage akong bumibili ng isang lata.
  
• Masarap kasi kainin ang mani almonds.
  
• Khaled Hosseini's Kite Runner
• I’ve watched the movie adaptation on HBO just recently and I was intrigued how Amir would have dealt with the horrifying torture of living a life while being haunted with the past of abandoning his bestfriend Hassan when the latter was gang-raped by some Afghan gangsta. Yeah, I wasn't able to finish the film because the housemates kept changing channels. Curse that wretched tearjerker Tayong Dalawa.
  
• With rare exceptions, books are always better than movie adaptations. Does that mean the Kite Runner tome is that good?
• Noynoy Aquino in Malacanang Palace by 2010
• I’ve said my piece in picking him out of a batch of crappy, ditty-singing presidentiables. If you don’t agree, that’s fine with me. There simply is no accounting for taste – or in this case, for presidential flavor.
• What’s important is to get your phony Farmville-cocooned self involved in next year’s presidential elections. At the very least, find time to register in your nearest poll precinct or revalidate your voting registration. I cannot over-emphasize how important this is for every Filipino but trust me, there’s more in this for you than what you think.
• CPA license by 2010
• As expected, there have been some major glitches happening left and right just recently. But I’m sick and tired of posting the same sentemotional drama over and over again so I’m sparing you the theatrics of usual to-dream-the-impossible-dream shitnitz.
• If you want something really bad, all the universe will conspire to help you get it. I am not really a big fan of Paulo Cuelho but his The Alchemist nuggets somehow find their way in my cynical thought meanderings.
• Kasalukuyan akong nagpapaka-bangag sa tone-toneladang Accounting review handouts.
• Kaya hindi ko maharap mag-reply sa mga nakatambak nang two-cents’-clustefuck dito.
• Kaya wala ring kadire-direksyon ang blog post shitnitz na ‘to.
  
• Hmmkeibye.

Postscript: Mahahalikan ko sa tumbong ang makakapagbigay kay Lio Loco ng “On Writing” ni Stephen King at ang The Sandman Series ni Neil Gaiman. No, I’m not gender-biased.

Oh and yeah, I’ve got a spare of Zafra’s Twisted 8. I bought a copy a few months back and some random friend bought one for me just recently so I’m giving the extra.

Just tell me why I need to give the other copy to you. If you’re the type who dislikes short, snappy sentences and sarcasm-laden prose or one who (gawd forbid) dislikes reading at all, please don’t bother.

Did I tell you I’m giving some obligatory Lio Loco dedication in the preface? If you’re some Psychology shrink, you can analyze my penmanship to figure out my peculiar behavior (which I don’t believe in, anyway).

Dickhead

Alam mo ba 'yung salitang "dickhead"?

Eto 'yung pang-asar na term na ayaw mong itawag sa'yo kasi nangangahulugang isa kang stupid, asshole o motherfucker bastard na punumpuno ng kung anu-anong shit.

Pero, alam niyo bang meron talagang nilalang dito sa mundong ibabaw na muka talagang "dickhead"?

Kaya naman sa susunod, mag-ingat sa pagbanggit ng pang-asar na 'yan sa kaaway niyo kasi malay niyo, sa kabilang ibayo pala eh meron nang nasasaktan sa "dickhead" term na 'yan.

At malamang sa malamang, ang nasaktang nilalang na 'yun eh kalmadong nagpapa-alsa lang ng yagbols sa isang swimming pool, nilalasap ang malamig na hampas ng tubig na may chlorine sa tite niyang maugat.

Dickhead!
Okey, wala pa ko sa sariling katinuan. Sa puntong ito, inaamin kong lulong pa rin ako sa HunterXHunter, House, at CSI pirated dibidi. Saka na ang matinu-tinong post. Dickhead!

Mary Palmer

Warning: The following post contains scenes not suitable for very young retards and highly moralistic individuals. Read at your own risk.

Sa mga taong nagtatanong kung nakauwi na ba ko nang maayos dito sa probinsya naming maya’t maya eh umuulan at nakapangliliit ng tite ang lamig, ikinalulungkot kong sabihing nakaluwas naman ako paalis ng Maynila nang walang aberya. Maliban sa lalakeng nagtitikol sa loob mismo ng bus, maluwalhati naman akong nakarating sa lunang aaminin kong namiss ko nang sobra-sobra.

Oo, tama ang pagkakabasa mo. Sa di inaasahang pangyayari eh merong isang pasaherong sobrang libog ng mga palad at sa loob pa mismo ng bus gumawa ng kahalayang dapat sana eh aktibidades pambanyo lang. But that’s getting ahead of the story. Sa bandang huli ko na lang ikukuwento ang pagmamariang palad ni Manong Makati (binibigkas sa paraang maragsa).

Blog update muna tayo.

Unang abiso. Ipinaputol na ang DSL sa amin. Naghihirap na raw kami at hindi na kayang bayaran ng tita ko ang “luho” ng mga pinsan kong maski na may asawa na eh daig pa ang estudyante kung makahingi ng sustento sa mama nila. Para sa hindi nakakaalam, ako po eh nakatira sa isang extended family setup kung saan isang compound ng magkakadikit na mga bahay ng tito’t tita, pinsan at mga pinsan pa, pamangking inaanak at pamangking hindi inaanak ang pugad naming magkakapamilya. Traditional Pinoy culture pervading ika nga.

Kaya naman ipagpaumanhin niyo kung hindi ko natupad ang pangako kong magba-bloghop ako pagkauwi ko. Kita niyo naman, pati mga manaka-nakang comment dito eh naumay na dahil hindi ko pa nareplyan. Meron akong dalang Globe Tattoo pamback-up kako. Eh ang kaso, dadaigin mo pa si Pong Pagong bago ka maka-connect sa Intarnetz. Mga commercial talaga kahit kelan sinungaling. Tsk.

I know, it sucks to be me!

Lalo na kung malayo ka sa kabihasnan at wala kang nakitang unsecure wireless network na pwedeng mapagnakawan ng bandwidth. Eto lang talaga ang advantage ng Maynila na katanggap-tanggap sakin. Sa Maynila kasi, tumuwad ka lang nang konti sa kama mo habang nagsi-search ng libreng wifi eh meron ka agad madedetect. Which proves na either galante ang kapitbahay mo para i-share sa’yo ang connection niya o tanga lang talaga siya at hindi marunong mag-setup ng WEP key para sa wireless connection niya.

Kasalukuyan kong ginagamit ang “high-speed mobile broadband from Globe” sa pagtipa ng kabalahuraang 'to at pag hindi namuti ang mga mata ko kakaantay sa mabagal na pag-open ng mga website sa browser ko, baka bumisita ako sa mga blog niyo’t mag-iwan ng two-liner shit sa kung anu-ano ring shit na pinagsususulat niyo. Kung hindi naman eh baka mag-net na lang ako sa bayan bukas.

‘Yun eh kung hindi na naman umulan at kung sinipag akong pumunta sa bayan.

Nakakatamad kasing gumala kapag umuulan. Mas masarap mamaluktot sa kumot at makipag-sex, mag-DVD marathon, magbasa ng libro, magtikol, uminom ng alak, o matulog na lang maghapon. Ako? Sinimulan ko agad manood ng DVD na binili ko sa Quiapo bago ko umalis ng Maynila. Uhaw na kasi ko sa ganitong klase ng bohemian lifestyle.

First in the list ‘yung anime na hanggang ngayon eh hindi ko pa rin alam ang ending – ang astig sa olrayt na HunterXHunter (Ang mag-i-spoiler ng ending, magkakatulo ang tite at magkaka-vaginismus ang pekpek. Mamatay man ang kulot na bulbol niyo!) Sinimulan ko ule at nasa episode 8 pa lang Greed Island OVA na 'ko. Natutuwa ako kay Gon (cute kasi ‘yung pagiging naive nung character niya) at ngayon ko lang na-realize na may similarity rin pala kaming dalawa. Bukod sa pagiging maabilidad at childish niya, ‘yung premise nung kuwento eh umiikot sa paghahanap niya sa tatay niyang Hunter. Kaya pala nagustuhan ko rin ‘tong anime na ‘to, kako. Meron din kasing paternal sentemotional tendencies.

Nakapila rin sina Dr. House at Forensics Expert Gill Grissom sa posibleng pagtutukod ng tutpik sa talukap ng mata ko. Kung hindi mo napapansin, mahilig ako sa series na may unexpected twist of event, ‘yung tipong mystery-slash-sci-fi na mag-iisip ka habang nanonood. ‘Yun ding tipong may gross, shocking, and bizarre factor. Kaya ko nga nagustuhan mga pelikula ni Quentin Tarantino. You’ll never know what you’re gonna get.

At hindi ako si Forrest Gump.

Siyempre, mawawala ba sa listahan si Maria Ozawa at ang mga naglalakihang nipols ng mga Boldywood hubadera? Ngayong malamig ang panahon, kelangan din natin ng konting pampainit...Not. Ha! Ayokong manood ng porn dito at baka mahuli pa ko ng mommy ko tulad ng binatilyong ginawang porn room ang sala nila't nahuli ng mama niyang nagtitikol sa American Pie. Baka hindi na ko patuluyin pa rito't itakwil na ko nang tuluyan.

Woist, joke lang 'to ha. Wala talaga kong dinalang bold na DVD. Pramis. Mamatay man ang kaliwang yagbols mo.

Speaking of triple XXX, kwento ko lang senyo ‘yung karumal-dumal na krimeng nangyari kanina sa bus nung papauwi na ‘ko. (Oo, kanina lang ako umuwi. Nag-inuman pa kasi kagabi sa Pasig. Hindi ako nakahindi sa mga hinayupak na housemates.)

Merong isang lalakeng de-bigote ang sumakay nung nasa bandang Tarlac na kami. Payat. Maitim. Late twenties. Mukang di mapagkakatiwalaan ang muka. Lubog ang pisngi at obyus na obyus na ang cheekbones. Halatang lulong sa masamang bisyo at mukang isang dekada nang nagmamarijuana. Alam mo ‘yung itsura ng mga cartographic sketches na ipinapaskil sa mga “Most Wanted” list ng mga pulis patola? Ganun ang karakas ng tanginang pervert.

Okey, pasensiya sa panlalait. Perpektong tao kasi ako. Walang kapintasan ang karakas. Bwahahaha!

Pero seryoso, muka talagang drug addict ang puta. Hindi ko pinansin nung una kasi nga wala naman talaga kong pakialam sa ibang tao. Maski na magkakilala tayo at magkatabi pa ng upuan eh hindi talaga kita kikibuin hangga’t hindi mo ko kinakausap. People misinterpret that for arrogance but I know myself better and I call it a manifestation of my being an introvert. Walang basagan ng trip. Eh sa allergic na talaga ko sa tao, anong magagawa niyo?

‘Yung pasaherong nagtikol? Hindi ko talaga siya mapapansin kung hindi lang siya nagpapansin. Una, kinuha niya ‘yung basyong bote ng C2 na pagulung-gulong sa sahig. Tas biglang palinga-linga sa iba pang pasahero. Lingon sa harap, lingon sa likod, lingon sa gilid. Halatang may binabalak na masama. Naisip ko nga, baliw kaya ‘tong lalakeng ‘to at sobrang paranoid sa mga kasama niyang pasahero? Hindi pa nakuntento sa kahina-hinalang kilos at bigla pang itinalukbong ‘yung pulang kurtina.

Hindi ko alam kung nagbubulag-bulagan lang ‘yung ibang pasahero o talagang wala lang talaga silang pakialam pero napansin ata nung konduktor ‘yung kakaibang ikinikilos niya kaya biglang nag-ronda at tumingin kunwari ng mga basura sa mga bakanteng upuan. Kasabay ng papalapit na pagdating ni Kuyang Konduktor kay Michael Jakol eh siya namang biglang pag-uumayos ng huli.

At nang makaalis na ang konduktor eh muling pagsasakatuparan ng itim na balak ni Michael Jakol. Itinakip niyang muli ang pulang kurtina sa kanyang sariling pagkakahumindig. Sa puntong iyon, alam ko na ang karumal-dumal na krimeng binabalak niyang gawin. At hindi nga ko nagkamali. Dahil habang umaalug-alog ang sasakyan sa tulin ng pagmamaneho ng drayber, siya rin namang pag-igtad ng lalake at pag-taas baba ng kurtinang nakabalot sa katauhan niyang Boy Bastos.

Naisip ko na lang. Wala sigurong pambili ng condom ang lalakeng jakolero kaya sa bote na lang ng C2 naghasik ng lagim. Kung nagtanong sana siya eh di sana binigay ko na lang sa kanya ‘yung reserbang Frenzy sa wallet ko.

Ganito na ba talaga kahirap at kalibog ang mga tao sa Pilipinas?

Leaving on a Jet Plane

Uminom ako kagabi. Mag-isa. The Bar. 'Yung gin na lasang parang prutas na ewan? Hindi ako nalasing.

Iyon na ba'yung alak na pinagkakaguluhan ng mga tao ngayon? Tsk. Tamo nga naman ang nagagawa ng commercial at maalindog na artista. Hindi naman masarap pero mabentang-mabenta. Isa lang ibig sabihin nun. Epektibo ang pa-tweetums na paglulumandi ni Angelica Panganiban dun sa ngiwing artistang lalakeng hindi ko maalala ang pangalan.

Inumit ko ang alak mula sa kung saang stock ng mga katropa ko ritong pihikan uminom pero may stock pa rin ng alak. Confusing di ba? May basto ng alak pero madalang uminom? Ano kaya 'yun? Lalantakan ko rin sana 'yung isang long neck na GSM Blue nila. Ang kaso mo, baka mahalata na. Lagot ako. Eh temporary squatter pa man din ako rito sa apartment nila for a week nang walang bayad.

Isang malaking trolley na punumpuno ng Accounting books. Dalawang backpack na sumusuka sa mga maruruming damit, mga pantalong nangingitim, at maantot na kinulob na mga medyas. Hindi na ko naglaba. Pasalubong na lang sa mommy kong alam kong sabik na sabik makita ang kanyang hunico hijo. Isasama ko pa sana 'yung isang dosenang boxers at briefs na amoy alam mo na pero nahiya naman daw ako nang konti kaya nilabhan ko na lang dito bago lumuwas.

Oo na, pinaka-ayoko talaga ang maglaba. Ipagawa mo na lahat sakin wag lang talaga 'yang kunsumisyon na 'yan. At wala akong pakialam sa sasabihin mong walangya akong bata dahil pinapalabhan ko pa mga damit ko sa ina ko. Gahol na talaga ko sa oras kaya hindi na ko naglaba. Kaya tumahimik ka na lang diyan dahil hindi ako magpapabasag ng trip.

Huling toma sa pukenginang Maynila. Huling gala kagabi kasama ang ilang kateammate kong alam kong hindi naman ako mamimiss (Nanood kami ng Kimmy Dora sa Trinoma; mababaw ang kwento but whaddaheck, nagpunta kami run para tumawa hindi para magpaka-artsy fartsy film critic.) Huling araw ng pagpapakaputa.

Goodbye call whoring job, hello full-time estudyanteng reviewee!

I feel excited yet there's this strange feeling of restlessness, this uncertain anxiety that seems to emanate within my two-decade existence. I don't like to speak in cliches but with another chapter closed in my pathetic way of life, I should be feeling the vigor of breathing a new one, or at the very least be optimistic about it. Which I am not, if you want to know the truth.

But then again, normal lang sigurong makaramdam ka ng kaba, ng konting takot. Specially when you're hurled into a new, unknown territory. Kasi kung hindi, that's being complacent. And complacency always warrants a B-list, unwanted outcome or even worse, a sheer disaster. At mas nakakatakot 'yun. Which I don't like to happen, of course.

A quick digression: I intended to write this post entirely in English Lio-speak but decided to do it otherwise. Baka kasi mabansagan pa kong intellectual elitist ng mga naliligaw ng landas dito. At may hinala rin akong 'yung dalawa, tatlong loyal readers na pabalik-balik dito eh nauumay na sa mga high-falutin' shit na pinagsasasabi ko. So Taglish it is for today.

Sabi ko sa sarili ko, dapat before I hit 30 eh meron na kong "angas" na pwedeng ipagmalaki.

By "angas" I don't mean angas na nabuo mo lang because of your pathetic, immature dealings with the wicked ways of the world. Hindi 'yung "angas" na ginagawa mong shock absorber or defense mechanism to release your anger, your depression, your failed expectations over everyone and everything, every circumstance that come your way (Okey, guilty na ko. Kebs!). By "angas" I mean 'yung genuine angas na may narating ka na, na may mga bagay ka nang na-accomplish na hindi pwedeng gawin ng iba, na karamihan sa mga pangarap mo eh naabot mo na. Something that you can be very well proud of because it's not an easy feat and not everyone else can easily duplicate that.

Sa kaso ko, achieving that "angst" is tantamount to passing the CPA Board exams (sa May 2010 na 'yun), getting a "real job" that I've always wanted, securing my independence by living alone in my own cozy abode (never mind if it's in a little cardboard box for as lang as I can call it my own, not merely renting it), meeting that one true love I'll finally be serious with ('yung pang-long-term na; hindi lang petty, immature flings), at kung papalarin, to become simply filthy rich (okey na sakin ang magkaroon ng sariling bahay at lupa sa Baguio).

Nalula ka? Hindi masyadong matayog no? Hamo na, sa taas ba naman ng mga presyo ng bilihin ngayon, eto na lang talaga ang bagay na hindi ka magbabayad. I call it the Lio Loco Mid-Range Time Table. And I still have ten years to fulfill that, give or take.

Notice how I'm trying to avoid using the word "plan" in this post. May phobia na kasi ko sa salitang 'yan. I don't know about you but when I do plan, madalas sa madalas eh sumesemplang lang ako. Or when push comes to shove, gumagawa pa nga kamo ng panibagong shit na kelangan kong ayusin at lusutan. Ang hirap kaya nun.

I'd like to think that with this new realm that I'll immerse myself in, my maturity as a man and as a person will immensely improve. Syempre andiyan pa rin 'yung konting traces ng immaturity, 'yung pagiging childish ko minsan. Hindi mo naman agad maaalis 'yun pero gusto kong isiping etong paparating na bagong landas na tatahakin ko eh magpapayabong pa lalo sa maturity na maaga kong nakilala.

Kung pwede lang sanang i-fastforward ang buhay no? Parang pirated DVD lang na pag ayaw mo 'yung isang parte ng pelikulang pinapanood mo, pwede mong pindutin ang remote para mapadali ang paghihirap ng bida sa kamay ng epal na antagonista. O kung ayaw mo mismo 'yung gasgas na bala, pwede mong i-eject para palitan ng mas maganda-gandang kopya.

Okey. Kelangan ko nang maligo. Kung anu-ano na namang shit ang pinagsasasabi ko.

Magpapa-clearance dapat ako ngayon sa putahan. Ang kaso mo umuulan. And this kind of melancholic weathers is savored best over cold beer bottles, cozy book realm meanderings, and wrapping one's legs to a lover's.

Wish me luck.

Postscript:

Susubukan kong mag-bloghop mamaya bago ako lumuwas ng probinsiya. Kung hindi man eh pag nakarating na ko sa lunan namin sa dako pa roon.

Para kay G. Kulisap, next post na lang po 'yung request niyo. Planado na 'yun. Kelangan ko lang mag-alsabalutan ngayon. Salamat.

Count Down

What is the difference between rest day and day-off?

The blatherskite shepherd wannabe, whom I've had the liberty to call the three-year-younger version of me, told me over our EB beer session that day-off is for house maids so I should be using rest day instead - because I'm some Third World corpo creature earning double-digit bucks. Whatever. Typical stereotyping, if you ask me. A rose by any other name would still smell sweet, to quote the great English bastard bard.

So yeah, I'm using the "supposedly maid's term" to mean today's my day-off and I think I'm off to a good start. The weather is pretty gloomy and oddly, I'm sort of liking it. I've always felt at ease with cold, freezing weathers than hot, intimidating sunny days if you ask me. There's a strange thing about humid sunless skies that pulls the attraction in me. Maybe because I can so relate with its loneliness and isolation. Or perchance because it allows me to be closer to my comfort zone - being lost in book realms and being fuckin' inebriatedly philosophical over cold beer bottles.

I've left the hellish dorm yesterday and now I'm a transient over one friend's apartment in Pasig. This was basically where I lived for some time prior to moving to the murky floodwaters of Espana, Manila because of the sudden decision, or lack thereof, to pursue my freakin' CPA dream.

Next week's going to be my last week at the equally hellish call whoring job and I can't say I'm not thrilled at the idea of becoming a slaved yuppie no more. Gawd, the thought of waking up whatever time you want sans the scene of dragging your balls to work to talk in fake American accent gives me that peculiar surge of energy. Imagine a life without calls upon stupid calls of Occidental non-techies who have unfairly deemed it a habit to vent out their frustrations to hapless call center agents over not being able to connect to the Internet.

Fuckin' inglourious basterds (has anyone watched Tarantino's film yet and was it any good?). Like it was our fault they couldn't download their Maria Ozawa porn torrent.

I quit the review as well and that's exactly the reason I've been very productive in churning out shits upon tons of shits in this blog. I've checked the August idiosyncrasy and it pleases-slash-amazes me to no end how I've come to manage a whopping 13 posts in one month. By Lio Loco standards of posting only sensible shitnitz, not merely posting nonsensical what-I-fuckin'-did-today yadda yadda just so I could fit the "productive blogger" description, that's already an understatement.

So I resigned from work and quit the review. What gives?

I can't explain everything in a nutshell but if you're the reader who have religiously followed the fuckin' sentemotional Lio Loco drama over the last couple of posts, you'd surely discern why I quit both. I am, of course, talking to my alter-ago and to the two or three random readers who have come to regard this blog as their three-o'clock habit. Let me just say I've had yet another bout of those infamous quarter-life clusterfucks that suck the fight attitude in you.

That time sucked big time, if you want to know the truth.

Suddenly you feel the isolation, you feel like straying away from the normal course of the crowd and begin to realize there are a lot of things about yourself you find pathetic. You become insecure and worry about what exactly is going to happen five, ten, fifteen years hence but you look at a black, faceless canvas because you don't know what the future holds for you. You live in the now, that familiar territory you've known like the back of your hand but the distant future is vague like some hoax clairvoyant's crystal ball in Quiapo Church.

You look at your job and find yourself in utter dismay for breathing such a fuckin' corpo tag you didn't imagine yourself to work into in the first place. You look at people around you and you become crabby and catty. You tell yourself they can't be trusted and how they are all the same, all freakin' dolled up selfish marionettes in strings, like that kindergarten kid you knew back then who won't even share his lunch box goodies with you.

Fuckin' potpourri memories.

You begin to realize the people you've considered friends all along aren't exactly the greatest people on earth you've ever met in your two-decade existence and you begin to miss those you've willingly lost contact with. You miss high school and college and the familiar sense of security and comfort they bring you and you wish to turn back the hands of time to experience the easy-go-lucky bummer life you've reluctantly parted with.

But then again, you think it's not okay to be lulled up in such false security.

I've once read a very good article in a newspaper back then how we can be at our best and worst times at the same time, about how we try our gawddamn best to figure everything out and discern what life really is all about. There will be cliches and useless figures of speech spewed out by people claiming to be philosophers and those claiming they know a lot about life but I'd like to think there's one idea that could very well fit the bill for all of us.

That while we all want to be winners in the race of our lives, and in the process being shoved with fucked up problems and clusterfuck dilemmas up our gawddamn asses, we feel secure to be good contenders, at the very least, in the here and now.

So yeah, seven days to go before I finally get that well-deserved one-month break from all of these hellish shitnitz. One week to get over and done with before I bid goodbye to this fuckin' polluted Manila brick road. I'm going back to the stress-free, good ol' home in the province and there, in the cold mountain breeze, I will pamper my pollution-soaked penis.

Who's missing me now, eh?

And yes, if you're quite keen to notice, digressions pepper my posts. Too much ideas, too little time. There goes the Holden Caulfield in me again. Tsk.

Wingardium Leviosa

Kilala mo si Emma Watson?

'Yung batang kulang sa gugo ang anit, hindi nagsusuklay ng makapal na buhok, at may ngiping kasing laki ng kay Doding Daga sa Harry Potter movie franchise?

Habang nakapila sa Mini-Stop kanina para pakainin ang mga bulate kong over-acting, napagawi ang mga Intsik beho kong mata sa magazine stand na malapit sa counter. At doon, sa bagong issue ng OK! Magazine ko nasilayan ang alindog niyang nag-uumapaw...

Eto na siya ngayon.


Sino bang boypren ng magandang binibining 'to? Wala? Hmmkei...Walang pagtututol ko nang inaako ang responsibilidad.

Aminin mo, sumikip ang boxer brip mo di ba?

*Obyus na lasug-lasog pa rin ang kukote ko sa pag-ra-rush ng freelance saydlayn artikols. Saka na ang matinong kabalahuraan. May utang pa kong inuman shit post kay Yas na nakalunok ng megaphone. Hahaha! Buset.

[Blangko] Insert Coin Here

Pagkatapos mag-withdraw ng dose mil sa ATM (Yabang mong gago ka! Kelangan mo pa bang banggitin 'yun? Ulol! Oo, mayabang talaga ko. May angal ka? Haha!) para ipamudmod sa mga bagay-bagay at taong nangangailangan tulad ng buchog na land lord kong halatang tigang na tigang sa sekslayp dahil hindi pinagbibigyan sa kama ng hawt niyang asawa, ng buwakanginang credit card bill na nagpapahirap pa lalo sa kalunus-lunos nang estado ko sa buhay, ng sustento ng pensyonadong ina ko (Anak, kumusta ka na? [insert three-liner buladas here] Nga pala anak, 'yung allowance ko naipadala mo na ba?), ng pang-load ng utol kong adik sa text at magpasahanggang ngayon eh hindi pa rin nagkakatrabaho maski na lisensyadong inhinyera na, at ng gusgusing taong grasa sa overpass ng España, tutok na ang dalawang malalim na mata ko sa kuwadradong monitor ng kompyuter.

Ang haba ng intro, tangina mo! Inamorin!

Lilinawin ko lang.

Hindi ako naghahanap ng backstroke fucking ni Maria Ozawa at magpasahanggang ngayon, sa dinami-dami na ng napanood kong pang-Oscar at pang-Cannes performances na ginampanan ng magaling na Japanese-Canadian bomba star na hawig ni Angelica Panganiban (Hindi mo ba napapansin? Parang effortless na ang pag-acting ni Maria Ozawa sa mga vid niya? Parang natural na natural 'yung anasan at pag-halinghing niya? 'Yan ang tinatawag na professionalism. Ha!), hindi ko pa rin talaga alam kung ano ang posisyon ni Maria Ozawa sa backstroke fucking na 'to.

Para sa mga hindi nakakaalam, sumasaydlayn ako sa Intarnetz bilang freelance writer na nagsusulat ng kung anu-anong shit para sa iba't ibang website tulad halimbawa ng Basic Pointers Before Enrolling in a Skiing Course o di kaya naman eh How To Be A Snowboard Instructor in Three Easy Steps.

I know.

Boring ang trabahong 'to at kung papipiliin akong tumuwad sa ikaapat na palapag ng hellish dormitoryong pinagkukutaan ko para ipakita ang tumbong ko sa lahat ng taong tumatawid sa Ped Xing ng España o magbabad maghapon sa Intarnetz para tumipa ng kung anu-anong shit na hindi ko naman talaga gustong isulat in the first place eh wala sa dalawa ang pipiliin ko.

Ano ako, ulol na exhibitionist? Huhlolz!

Pero malaki ang bayad sa pagsusulat ng kung anu-anong shit na tulad nito at kahit na okey naman ang pasahod sakin sa putahan bilang call center pokpok, ginusto ko pa ring sumaydlayn dahil merong mga bagay na hindi mo naman talaga kelangan pero gusto mo pa ring bilhin kasi gusto mo lang. Luho ang tawag dun.

Kaya nga nadatnan mo 'kong nakasalampak ngayon sa harap ng nakaka-cancer (?) na kahong 'to imbes na magpahangin ng tite at bayag sa aircon ng SM at mang-spot ng mga chikas na luwa ang kaluluwa dahil kelangan kong tapusin ang sampung artikulong malayo sa hinagap kong maisusulat ko pala nang walang kaabug-abog.

Correction: Maaari kong maisulat.

Dahil maski limang oras na 'kong nakatanghod sa Intarnetz eh wala pa rin akong natatapos ni isa man lang artik na naglalaman ng kahindik-hindik na topic tulad ng payroll service, online payroll system, at payroll service provider. Oo, puro walang kwentang shit at paulit-ulit na topic ang isusulat mo pero ganun talaga. Hindi ka babayaran sa galing mong magsulat halimbawa ng pantasya nobelang makapagpapataob sa The Lord of the Rings o The Chronicles of Narnia kundi sa galing mong magtagpi-tagpi ng makabuluhang sanaysay tungkol sa online payroll system o skiing course. Maliban na lang kung ikaw si J.K. Rowling.

At hindi obyus na frustrated fantasy novel writer ako.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Sa puntong ito, maski na anong piga ang gawin ko sa ilang kilong karneng nakapaloob sa gifted skull ko eh wala talagang creative juices na lumalabas. Mahirap pala talaga magsulat nang hindi mo gusto ang isinusulat mo. Para kang tinututukan ng baril sa sentido para gahasain si Madame Auring at pagkatapos eh sekon round naman kay Mystica. Wag na nating isali si Aling Dionisiang balak mag-artista.

Na itinuturing kong signos na malapit nang magunaw ang mundo.

Tanginang yan. Ano na ba kasi nangyayari sa sangkalawakan ngayon? Bakit kung sinu-sinong pulpol na muka na lang ang isinasalpak sa pinilakang-tabing para pasikatin? At utang na loob, kelan pa naging form of entertainment ang pagmumuka ng ballroom dancer na mama (binibigkas sa paraang maragsa) ni Manny Pacquiao? Puta, kung ganto rin lang ang kalakaran, sige. Talu-talo na. Kakalimutan ko na lang ang pangarap kong maging CPA at hindi na lang ako magpapakipot sa mga offer saking mag-artista. Lololol!

Pansin mo? Ambilis kong tumipa ng kung anu-anong shit kapag free-flowing ang idea. Kapag hindi pilit at kapag lalong gusto mo ang isinusulat mo. Sana talaga parang blog na lang ang pagsusulat sa saydlayn ko. Pero ayos lang. Meron pa kong isang rest day para tapusin ang sampung payroll ekek topics na pinapagawa sakin.

In the mean time, kelangan ko munang i-enjoy ang rest day na 'to. Red Horse, my love, cum to Papa!

Ahm...Bossing, alam kong lage kang dumadaan sa kuta ko. 'Wag ka sanang magalet. Tatapusin ko rin 'tong mga artikols mo sa takdang panahon. Sa deadliest deadline na binigay mo. Pramis 'yan. Mamatay man ang sperm cells ni Maldito.

Because I work best when I procrastinate and I orgasm with creative juices when pressured.

P.S.

Wag mo kong tanungin kung sino si Bossing. At wag mo rin akong kulitin kung pano maging isang freelance writer at kung magkano ang kinikita ko sa pagsusulat ng kung anu-anong shit na 'to. Andyan ang Intarnetz. Mag-Google ka, batugan.

*Photo Credit: www.macmcrae.com

The Gods Must Be Crazy

Alam mo kung gaano kalaking pabor ang ibinigay sakin ng mga bathalumang isinumpa ko na nang makailang beses noon?

Rest day ko ngayon. Walang mga putanginang bobo calls from hell.

At bukas? Swelday.

Sometimes, a fucked up life has its perks.

Sweet!

Sa Bus. Pauwi. Trapik. Takte.

nakapagpapahikab
ang malamig na hanging kinulob,
binuo ng labas-masok na pasaherong
iba't iba ang amoy ng hininga
at taranta sa kani-kaniyang paglalakbay,
pagod sa maghapong pakikipagbuno
sa trabahong pumipigil sa gutom at
kawalang-saysay, nananampal ng salapi ngunit
nananakal naman sa pagkayamot, tuluyang pagkahibang.
masarap isalampak ang tumbong
sa kutyong pang-tatluhang nilalang lamang
at pagkatapos ay ibubukaka ang mga hitang
pagal, pagod sa kakalakad sa dako pa roong
wala namang patutunguhan, idadausdos
ang kuluntoy na bayag at titeng maugat
habang nakabukaka nang pakangkang
dahil wala namang katabing kupal.
ako ang hari! pipikit. ihihilig ang ulo.
ibubuhol ang dalawang braso sa sariling dibdib,
idadantay ang tenga sa bintanang mamasa-masa
dulot ng ulang matampuhin. maglalakbay
doon sa di kalayuan, sa harayang hindi abot
ng mga taong alam mong hindi makakatalos sa
kung anumang shit ang naiisip mo dahil wala naman
silang kakayahang umahon, umalsa, mangarap
nang higit pa sa abot ng kanilang balintataw.
at ang taong sunud-sunuran ay makakalaya,
maglalaro, maglalakbay sa lunang walang
hanggan at walang batas -- walang kung
anu-anong shit na maglilimita sa kung ano
ang kaya mo, kung hanggang saan ka lang
kung sino ang diyos at ang aliping walang
sariling pagkakahumindig sa aninong taksil.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
tangina!
lampas na ko.
tae.

Wet Dreams

Joke time muna tayo.

A rooster and a cat were seen going over the bridge together. All of a sudden, the cat slips and falls into the river. The rooster can't stop laughing.

Moral of the story? Whenever there's a wet pussy, there's a happy cock.

Nyahahahaha!

Hindi ka natawa? Hmmkei. Either pinanganak kang naiwan sa puke ng ina mo ang sense of humor mo o sadya lang talagang wala kang kahilig-hilig sa mga luntiang patawang tulad nito.

Ahm...Father Yas, mangungumpisal na po ule ako sa parokya mo. Lol!

Ba't ba kasi puro kabastusan kabasaan ang laman ng kukote ko ngayon? Takte. Eh ikaw ba naman ang magkuta sa Españang bahain, tingnan lang natin kung hindi magmistulang "wet pussy" ang dating mo niyan.

Hindi ako nakatulog kagabi dahil sa pukenginang kulog at kidlat at walang humpay na tulo ng ulan. Tae. Ba't ba lage na lang nagagamit ang mga salitang may double-meaning dito? Pasado alas dos ata nun nung bigla akong napabalikwas sa kama dahil akala ko may nakapasok na sa kuta ko para mag-photo shoot magdamag sa sobrang dami ng blinding flash sa hellish dormitory.

Sa puntong iyon, naisip ko bigla si Sarah Geronimo at ang kauna-unahan niyang sexy photo shoot sa FHM Magazine. Ang theme? Naughty colegiala sneaks into some all-guy's dormitory to have some fun.

Sarah G: [in skimpy FHM pictorial outfit] Hey there, boy. Wanna have some fun?
Lio Loco: [Bagong gising. Nilamukos ang mata at pinitik ang bayag para masiguradong hindi nananaginip.]
Sarah G: [Pumupungay-pungay ang mata] What's your name, Lover Boy?
Lio Loco: [Titingin sa kaliwa't kanan para masiguradong siya nga ang kausap ng babaeng gusto niyang anakan ng tatlong beses.]
Sarah G: [in a sultry, sexy voice] You make me go oompah-oompah...[kung anuman ang ibig sabihin ng oompah-oompah eh sa akin na lang 'yun.]
Lio Loco: [Wala pa ring masabi. Na-ooverwhelm sa presensiya ni SG.]
Sarah G: [Lalapit sa kama. Ilalapat ang mga kamay sa dibdib ni Lio Loco at pagkatapos eh dahan-dahang hihimasin ito.] Meoooowww...
Lio Loco: [Wala nang pakiyeme-kiyeme. Pagkakataon na 'to] Ngeyooooarrrrr!!!

Ulol. In your wet dreams.

Dahil ang photo shoot flash bulbs palang inaakala ko eh puro kidlat from outer space na may kasama pang maka-urong bayag na mga kulog. Oo na. Inaamin kong hindi ako masyadong tunay na lalake pagdating sa pakikipagtuos sa makabulag-titeng kidlat na 'yan. Ampotah. Ikaw ba naman ang tamaan ng isang giant spark from kalawakang kasing-init ng 30,000 degrees celsius, ewan ko lang kung hindi matusta ang bayag mong kulubot.

Trivia lang.

Alam mo bang ang nakakatakot na kulog eh dulot ng pagtama ng mas nakakatakot na kidlat sa ating katakut-takot na atmosphere? Okey payn. Hindi obyus na sobrang takot talaga ko sa kulog at kidlat. Dahil sa sobrang init ng giant spark na 'to eh nag-eexpand ang hanging natatamaan ng kidlat na siyang lumilikha ng shock wave na tinatawag nating kulog. 'Yun nga lang, medyo huli nating naririnig ang kulog sa kidlat because light travels way faster than sound. Comparison: 300,000,000 miles/second kontra 343 miles/second.

Salamat pala kay Pareng Wikipedia para sa walang kakwenta-kwentang impormasyong 'to. Haha.

Sa mga panahong tulad nitong walang humpay ang pagbuhos ng ulan, asahan mo nang bukas pagkagising mo eh nailipat na ang tubig ng Laguna de Bay papunta sa España, Maynila dahil sa sobrang lalim ng tubig-baha. Magkakagulo na ang mga tarantang tao sa paglikas ng kung anu-anong shit at mga batang hubad na masayang nagbabackstroke sa kahabaan ng Españang punumpuno ng kung anu-anong shit, mentras magkanda-inum-inom na sila ng tubig-bahang hinaluan ng kung anu-anong shit.

Eeeew to da highest lebel.

Sa puntong ito, wala ka nang ibang magagawa kundi tumunganga sa bintana at mag-abang ng mga chikas na stranded at patili-tili kapag natitilamsikan ng tubig-bahang pinakuluan sa kulantro. At gustuhin mo mang bumaba mula sa pagkakasalampak mo sa ikaapat na palapag ng hellish dormitoryong pinagkukutaan mo para alalayan si Miss Gandang Malaki ang Boobs, mas pipiliin mo na lang na ipaubaya sa mga tambay-kanto ang pag-tsansing pag-alalay dahil naalala mong mahirap palang magka-leptospirosis ngayon.

At dahil nga lahat ng pwedeng mapagkainan eh nalimas na ng tubig-baha, pagkakasyahin mo na lang ang sobrang kamahalang cup noodles na ibinebenta ng land lord niyong sugapa sa pera't magpapaka-Koreanong hilaw habang chinochopsticks ang Jjampong noodles with matching kupal sayaw from Third World hell. Dahil kumakalam na ang sikmura mo't nananakit na ang puson mo kakatingin sa mga estudyanteng bitches na nakatungtong sa kung anumang pwedeng tuntungang di abot ng kadiring baha.

Pati nga appointment ko (Naks! Appointment my ass!) eh kinailangan ko nang i-cancel dahil wala namang pwedeng masakyan. Di bale sana kung ako lage ang sinasakyan. Huhlolz! Paumanhin po ule Fr. Yas. Bigyan mo na lang kasi ako ng holy wine sa kumbento niyo at nang matigil na 'tong Boy Bastos na 'to. Lololol!

Haay, buhay nga naman. Kahirap talagang mamuhay dito sa Maynila. Kung hindi ka madiskarte, uuwi kang kulu-kuluntoy ang pagmumuka. Kung hindi ka sanay sa mga kung anu-anong shit dito, hindi ka talaga sisikatan pa ng araw. Kaya sige lang. Makipagpatintero lang hangga't kaya. Pasasaan ba't matataya rin 'yang pukenginang 'yan. No bounce, no play.

Mabuti na lang talaga day off ko ngayong araw na 'to.

*Photo credit: www.linophotography.com

Datkom?

Tangina! Nilalapa na naman ako ng pagkaganid ko sa pagba-blog.

Nabigyan lang ako ng konting break (kasi nga hindi na ko nagrereview), bigla na namang umiral 'tong pagkamalikot ng mga daliri ko sa pagtitipa ng kung anu-anong shit. Ano ba talagang gusto kong mangyari sa buhay ko? Maging motherfuckin' blogger for eternity o maging CPA?

Tinatanong pa ba 'yan? Siyempre 'yung mas madale. 'Yung mas masaya. 'Yung mas maaksyon. To be a motherfuckin' blogger for eternity without batting an eyelash.

Haha. Joke lang. Gusto ko pa ring maging bigatin siyempre. 'Yung tipong magpapataasan kayo ng ihi ng kung sinumang talipandas diyan tas patay-malisyang tatanungin sa'yo san ka nagtatrabaho para itanong mo rin sa kaniya san siya nagtatrabaho at kung magkano ang ibinabayad ng kumpanya niya sa bayag niyang inutil at sasabihin niya sa'yong higit trenta mil kinikita niya sa isang buwan at wala pa siyang masyadong ginagawa nun kundi humilata at putangina mo hindi ko tinatanong manahimik kang kupal ka tangina mo ule.

Tapos mapapahiya na lang siya pag nalaman niyang CPA pala ang hinahamak niya. Haha. Yeah, hindi obyus na meron akong pinaghahandaang ingudngod sa mabahong putikan in the near future. Jokeness.

Mag-iisang linggo na rin palang buhay 'tong bulagspot na 'to mula nang maisipan kong i-delete ung www.thessddboy.com nang walang kadahi-dahilan. Kasi trip ko lang magpaka-emo. Tanga. Eh di dahilan pa rin yun. Pakyu, I mean 'yung matinong dahilan.

Pati 'yung Friendster ko na kaisa-isang social site na pinatulan ko noon, binura ko na rin sa makamundong malawak na sapot. Wala lang. Napagdiskitan ko lang nung mga panahong emo mode ako.

Anyway, back to my bulagspot. Bukod sa mangilan-ngilang taong (dalawa lang, akshuli) pinagsabihan kong dinelete ko na 'yung datkom at muling tumambay sa squatter's area ng Bulagspot, wala nang ibang nilalang ang nakakaalam ng bagong URL na 'to. Sinadya ko talagang wag ipaalam dahil sawang-sawa na ko sa pagiging isang blogger celebrity.

Ulol. Anong tingin mo sa sarili mo, sikat? Not much. Lol!

Char. Ang totoo niyan, sinadya ko talagang wag ipagkalat ang bagong domain kasi ayoko muna ng maraming blogger. Ayoko munang makakita ng mga comment na magsasabing "Kumusta ka na? Anong nangyari sa'yo? Buhay ka pa pala!" yadda yadda shitnitz. Ayokong makabasa ng mga pang-aalipusta at half-meant "Hindi ka nag-iisa!" clusterfuck. In short, gusto kong as much as possible, low profile muna.

Pero mukang di na mapipigilan. Heck, si xG nga (Na krasness ko pa rin. Haha! Ang landi ng puta!) na hindi ko sinabihang lilipat na 'ko eh biglang naligaw na rin ng landas dito. Haha! Hindi naman sa pinagdadamot ko ang mga putak-utak ko rito. Ang sa akin lang, ayoko muna talagang sabihin dahil hindi pa ko sigurado kung mamementena ko 'to tulad ng dati.

Masipag lang akong dumura ng laway ngayon sa Intarnetz dahil nga wala muna kong rebyu-rebyuhan. Eh pano kung dumating na 'yung takdang araw para lumisan ule ako sa buladasphere at mag-focus na sa "totoong review"? Eh di 'yung mga naligaw ng landas na naman ang magiging kawawa pag nagkataon. Mag-aabang sa wala.

Pressure kaya 'yun.

Kaya nga pinag-iisipan ko ring maige kung idadatkom ko na 'to o hahayaan ko munang maging hampas-lupang nakadikit ang stillssdd sa [dot]blogspot[dot]com hangga't hindi pa ko tuluyang nagbabalik-loob. Eh ang kaso, umiral na naman ang putanginang premium datkom blogger ego ko. Nasanay na kasing jakolero datkomero noon kaya ngayon, hinahanap-hanap na ang sariling domain.

Wag na muna siguro. Tingnan natin sa mga susunod na araw. At tulad ng pangangati ng mga daliri ko sa pagtipa ng kabulastugan, parang nangangati rin 'yung bulsa ko sa pagbili ng bagong laptop.

Tangina ka. Laptopin mo muka mo. Masisira ang kinabukasan mo diyan pag nabili mo na 'yan. Malulusaw na pangarap mong maging CPA. Gusto mo 'yun? Gusto mo 'yun.

Oo, hindi obyus na nakikinig ako sa Wild Confessions ni Papa Jack gabi-gabi.

Ito ang nagagawa ng masyadong maraming oras. Tangina! Makapaglakad-lakad na nga lang sa Recto at baka makatisod pa ko ng kolehiyalang malaki ang boobs.

Oo na. Weakness ko na ang mga Dabiana boobs.

Rainy Days Here I Cum...

Tag-ulan na!

Mayo pa lang pero pumupula-pulandit na ang tubig-baha sa kahabaan ng Maynila. Maya't maya eh biglang dumidilim ang langit at magbabagsakan ang tubig ulang pinasahol pa ng air pollution ng pukenginang lungsod na 'to. Patunay na nagbabago na nga talaga ang mundo. Global warming ngayon. Bukas makalawa, Final Judgment na. Handa ka na ba? Kung hindi pa, maghanap ka na ng kapareha bago pa mahuli ang lahat. Sinasabi ko sa'yo, pagsisisihan mo kapag hindi mo nasubukan. Fill in the blanks at baka ma-MTRCB tayo nang di oras.

Balik sa rainy day everyday...

Hindi ko alam kung dulot lang 'to ng pagkabangag ko sa trabaho't pananabik sa kama't unan dahil tatlong oras lang ang matinong tulog ko kanina. O siguro nga eh talagang pinalala lang ng tubig-ulan ang pagiging sintu-sinto kong Class S na nilalang. Pero naisip ko lang...


1. Bakit laging baha sa España maski na nagwiwisik-wisik lang naman si Papa God?

2. Ano ang feeling ng nagba-backstroke sa baha at maraming mga batang yagit ang dinaig pa si Michael Phelps sa paglangoy, mentras tigidig ang maruming tubig sa lumulutang na echas, patay na daga, gamit na condom, duguang napkin, at kung anu-ano pang samu't saring basura from Third World hell?

3. Ano ang lasa ng tubig-bahang malamang sa malamang eh nahihigop nila habang nag-uunahang magbida sa senglot na mga kaberks gamit ang freestyle, breast stroke, butterfly, at synchronized swimming teknik?

4. Paano idadampi ang mamasa-masang braso mo sa makinis at mainit-init na braso ng kasasakay lang na chick na katabi mo, wet look and all after coming on in out of the rain?

5. Masampal ka kaya kapag nagmapogi ka at ginamit ang litanyang nuknukan ng korni at semplang tulad nito: "Miss, jacket ka ba? 'Cause you give me warmth."?

6. Papano mo kukunin ang cellphone number niya na hindi ka mapagkakamalang manyakis na madalas mang-stalk sa kung saan-saan at kilala sa taguring "Boy Balandra" dahil sa sobrang pagkahilig mo sa exhibitionism at three-minute sex scandals?

7. Bakit masarap matulog sa bus kapag malamig ang panahon habang nakahilig ang ulo sa chick na katabi kaya lumalampas sa dapat babaan?

9. Nasubukan mo bang gawin 'to na hindi ka sinasampal ng katabi mo?

10. Bakit mas humahaba ang traffic kapag ganitong maulan sa daan?

11. Ano ang correlation ng lamig ng panahon sa init ng ulo ng mga hinayupak na jeepney drivers na walang patumangga sa pagbubusina sa daan?

12. Ganun na ba sila katanga para hindi mapagtantong walang magagawa ang pagbusina nila para mawala ang lecheng trapik sa sangka-Maynilaan?

13. Bakit naglipana sa mga ganitong makulimlim na panahon ang mga haliparot na ansarap pagkukurutin sa singit dahil deadma lang sa madlang nag-aabang ng sasakyan habang nakikipaglaplapan sa gitna ng daan?

14. At bakit napakamanhid nila para hindi makitang marami ang nag-aabang ng sasakyan kaya pwede lang eh pakabilis-bilisan nila ang paglalakad nila pero mukang nagmumuni-muni lang sa kawalan habang naglalambutsingan ang mga buwakanginang talipandas?

15. Masyado na ba nilang ramdam ang hagupit ng global recession at sa daan na nila ginagawa ang kahalayan, hindi sa kung saan mang SOGO Hotel ang pinakamalapit?

16. Bakit sa tuwing pagliko mo eh laging may nakabalandrang karatula ng SOGO Hotel?

17. Ganun na ba kalilibog ang mga Pilipino ngayon para maya't maya eh paalalahanang so clean, so good ang ekstrakurikular aktibidades?

18. Marami kaya ang nabubuntis kapag ganito kasarap ang panahon kumpara sa regular na mga araw?

19. Nahihigitan ba ng SOGO Hotel ang sales forecasting nila kapag ganitong maulan at malamig at makulimlim ang panahon?

20. Maganda kayang negosyo ang motel business?

21. Ano ang masarap kainin kapag ganito kalamig ang panahon?

22. Bukod sa pakikipag-kembyular pagtulog, ano pa ang masarap gawin kapag ganitong umuulan?

23. Bakit mas maliit kesa sa normal na laki ang pototoy kapag sobrang lamig ng panahon?

24. Bakit sa mga ganitong panahon lang nagsusulputan ang mga manholes at "Road under construction" signs at "This project is made possible through the initiative of Congressman Judas motherfuckin' Iscariot" billboards?

25. Sa pinakahuling estadistika, ilan na kaya ang nahulog sa manhole na 'to at tuluyan nang nilamon ng tubig-baha?

26. Bakit pala "manhole" ang tawag sa butas na papunta sa kung saan mang underground vault?

27. Bakit hindi siya tinawag na "womanhole"?

28. Dahil ba masyado nang malibog ang mga tao ngayon at pag sinabi mong "womanhole" eh iba na ang konotasyon ng mga taragis at naglalaway nang parang mga ulol na aso ang asta ng mga buwakangina?

29. Dapat ka bang magbayad sa mga make-shift instant tulay na ginagawa ng mga tambay sa tuwing bumabaha, silang mga nagpapalaki lang ng bayag nilang inutil na wala nang ibang mapagkakitaan, maski na alam mong ang tablang ginamit eh ninakaw lang sa katabing construction site?

30. Ano ang pwede mong itawag sa kanila: mapanlinlang sa kapwa't manggagantso o sadya lang talagang madiskarte't matalino?

31. Ano ang ginagawa mo sa tuwing makakakita ka ng mga kolehiyalang coño na tumitili at diring diri sa tubig-baha pero ang totoo naman eh mas mabaho pa ang sari-sariling kepyas kapag nagkakaron sila ng mens?

32. Hindi mo ba hinihiling na madulas na lang sana sila't mabosohan ng mga lalakeng umaalalay sa tulay para may instant live show naman sa gitna ng boring na kalsada?

33. Tuloy kaya ang diyos-diyosang pagparada ni Manny Paquiao sa Biyernes kung ganitong nagngingitngit ang panahon?

34. Hindi kaya nagka-swine flu bayrus na rin siya sa Amerika?

35. At kung sakali ngang tuloy ang Pakyaw Day na idineklara ng nakikisawsaw na de-nunal na babaeng pandak na nakaupo sa trono, hindi kaya mahawa ang mga tao sa kalakhang Maynila sa kaniya?

36. Kapag lumaganap ang swine flu bayrus dito, magkakaron ba ng epfidemic sa buong Pilipinas?

37. Ika-quarantine ba tayo tulad ng mga napapanood na recycled sci-fi plots sa pelikula?

38. Mararamdaman ko ba ang hagupit ng isang araw na kaltas sa pagpapakaputa kapag umabsent ako mamaya dahil masarap humilata at kumembyular matulog sa ganitong malamig na panahon?

39. Ano ang katanggap-tanggap na alibi sa bisor kung sakaling napag-tripan ko ngang 'wag na lang pumasok sa putahan mamaya?

40. At bakit gising pa ko ngayo't tumitipa ng walang kwentang kabalahuraang 'to gayong sabik na sabik na sa tulog ang mga talukap ng mata kong tinutukuran na lang ng tutpik?

Iba talaga ang nagagawa ng ulan eh no? Lumalabnaw ang utak at nagiging retarded. Ikaw, ano ang nangyayari sa'yo kapag ganitong naulanan ka ng mausok na tubig ng Maynila dahil tamad kang magdala ng payong o kapote?

Off-topic

Magbunyi ang mga reklamador na naliligaw nang landas dito nang madalas. Maski na labag sa kalooban ko eh tinanggal ko na ang paborito kong template alang-alang sa kapakanan niyong mga buwakangina kayo. Pinalitan ko ng mas mapusyaw na kulay nang sa gayon eh hindi na kayo mahirapang basahin ang mga taragis na comments niyo. Leche!

Sa susunod na magreklamo kayo ule rito, isasara ko na nang tuluyan ang walang kwentang kutang 'to. Hindi 'yan threat. Pramis! Nyahahaha!

Chronicles of Beer-nia: There in Baguio and Back Again (Second of Two Parts)

Something tells me I'm not welcome in Baguio anymore.

• One, I went up with whirring generators greeting me in Session Road because electricity was temporarily cutoff in some urban parts of the city, which meant celebrating a booze session in the dark.

• Two, a continuous outpour of drizzle marred the path to the Baguio Big Brothers' boarding house, which meant trudging the road with sticky loams and mashed mud.

• Three, due to the extreme extortion that occurred during my brief stay in the family compound, the Girbaud wallet was already hanging on a lifeline, which meant limited drinking sprees.

• Four, the cute Pizza Hut waiter
waiting staff I met didn't want to give her number to me, much to my prodding, which meant I still didn't have any prospects for a potential Lio Loco girlfriend.

We'll deal with the last bullet later.

So this was what happened when I visited the cool city up north of sweating Manila to take a breather from the suicidal call whoring job, the trigger-pulling traffic, and the profanity-uttering freaks from the entrails of this sickening city:

Three things: (1) Drink. (2) Drink. (3) Drink again.

Never mind the postcard trips of Camp John Hay or Mines View Park, or heck, even Burnham Park. I've been to these tour itineraries several times anyway. They can wait at some other time. But the drinking session, oh the fuck-me-Freddy drinking session with these guys I've learned to tag as part of my real-life barkadas cannot be delayed.

The good thing about living in Baguio, aside from the pinkish white SLU colegialas and cool, foggy afternoon sex
siestas, is the chilling dusk-till-dawn booze swigging. When the night is hugged by penis-shrinking coldness, you get to drink bottles upon blurry bottles of GSM Blue ad infinitum to combat the sub-zero freezing temperature. Of course, you will be scowled at by the patrolling barangay watchman but who the fuck is he anyway? Just bribe him with a bottle or two of the more vomit-inducing smiling Red Horse and he'll shut his ass up.

Yes, there is such a thing called Happy or Smiling Horse. It is not a myth and I have drunk it several times. This is the kind of Red Horse that bottles the stronger brew and is supposed to get you inebriated quicker than the regular one. Aside from the conspicuous smiling-slash-happy horse imprinted infront of the bottle, it has the label "FOR THAT DISTINCT FULL-FLAVORED TASTE" in caps written at the back instead of the regular "Experience that distinctive full-flavored taste and extra satisfying strength of a world-class premium strong beer" text. You might want to look for one the next time you buy a case or two as per the booze hustlers' testimony, there's always one in a dozen bottles.

Kampay-kampay for that distinct full-flavored taste!

But I digress. Before the celebration of the Jingle Boys reunion (we used to live in one big boarding house whose landlady was called Jingle, hence the moniker), by the way, I spent the entire day first processing my clearance at my previous call-whoring center. I know, I should have done this prior to transferring to my call-whoring job in Makati but what did I tell you, I am THE Great Procrastinator and I only work on things when my ass is finally being chased by the last minute deadline. Haha! This time around, the stimulus is the Form 2306 (or whatever that is called) from my previous employer that I needed to submit to friggin' red tape-stimulated
BIR ASAP to avoid being branded as an income tax evader.

Slacking my feet off while waiting for the gawddamn call center demigods' autographs.

It was surreal when I went inside my previous call center to process the entire paper works and I somehow recalled my early days as a Baguio call boy. Having zero knowledge on how Internet service troubleshooting works (I am, after all, an Accountancy graduate), I groped for terms and technical skills while dealing with some irate South Carolina customer on the other side of the globe. While I had the qualifications of becoming a great technical support representative at a future time, my ISP ignoramus persona back then didn't match the proficient American twang that I possessed. I was lucky to have one patient coach (call whoring term for supervisor) who walked me through all the ISP ropes and taught me how to use my American language mimicry to an advantage. It turned out the coach was not in the same account anymore and is now manning some other team in some other ISP account here in Manila as well.

Oh and yes, I thought you ought to know that I met the EX, of all the probable people I should be bumping my way into, while hunting the signature deities for autographs. I was speechless the whole time she tried to make a little chitchat and gawd knows how I profusely wished to vanish in the exact spot I was at when she noticed me. (You could guess it was rather unhealthy, the breaking up part. Haha!)

My previous life as a call boy, Baguio-style.

Anyway, I had my own taste of red tape and dragging paper works what with all the signatures I had to collect from various call-whoring demigods’ hierarchy and I didn't even know in the first place if the back pay would be worth all the fuzz and trouble I went through during that entire day. It's a good thing Willie, one of the Jingle Boys, helped me with the other clearance requirements as he is one of the security guards in the center. The fuckin' dick has been promoted to chief security apparently and he didn't even tell me about it for fear of obligatory booze session treat. So Willie the Chief Security Officer assured me everything will be taken cared of and took the gawddamn clearance papers from me, reminding me to share the blessing I will receive a month from now. Fuckin' thrifty bastard! Haha!

The newly-promoted Chief Security Officer. Where's the mandatory booze treat, you fuckin' bastard? Haha!

When the night went young and the fog finally descended from the heavens, it signaled the much-awaited Jingle Boys booze session. There was a conspicuous absence of some people as I am aware they've moved on to some other career paths already but we still swigged the night's merriment nonetheless.

I recall that night's laughter from horny sex jokes and funny Jingle banters, that night's sharing of what-have-you's and ice-breaking how-are-you's. Dexter seemed to have bloated like a gawddamn pig in a chain. He had barely joined us in the booze table for fear of sleeping outside the mosquito net that night. I just recently learned he had been cohabiting with a young, runaway girl. Roger, on the other hand, had been afflicted with the same disease apparently. While he does have a girlfriend in the province, the other guys spilled the bean he's currently in a fling with one of the call whore boarders. Fuckin' infidelity-infected bastards! Haha!

Kuya Marwin confessed he has changed his wicked ways and has now stuck to just one serious relationship, admonishing me to do that as well while I am still young or face the dire consequences afterwards when my hair is graying and my hairline receding. I'm thinking he said the relationship nugget either because inebriation has not sunk in yet for him or because he's noticing the peek-a-boo scalp already. Lol! Kuya Charlie made it finally to the Texas Instruments job post and he is currently slaving the chip engineering machinery. Kuya Bonie, ever the dark horse in the group (I'm not meaning it literally, swear! Lol!), was still one wicked rock star with his head-banging guitar strumming. Fuckin' wicked bastards! Haha!

The original Baguio Big Brothers - Kuya Bonie and Kuya Charlie

A lot has changed definitely but in a sense it was still the same, old brotherhood after all. They told me I looked better than the last time they saw me what with the anime-cloned do I brandished and the arguably horizontally-improved appearance I posed. When I kidded them I got busted by the damsel I'd set my eyes on though, the frackin' brothers wouldn't believe me and told me a handsome, young man with wits to boot shouldn't be hard up impregnating girls. Fuck-me-Freddy bastards! They didn't have to rub in the fact that I was the only one in the band without a healthy relationship yet. Is it just me or I really have set a high standard for my would-be beau? On second thought, I think I need to fuck
get the number of the very first kimchi-flavored Chinita I'll come across with in Session Road the next time around - never mind if she can't relate to my fuck-me-Freddy idiosyncrasies and she buys books but does not read them. Lol!

Public Notice: If you look like her, then by all means, send me your resume real quick! Haha!

We're supposed to go bar-hopping in Session Road after the drinking spree but some of the guys were effin' drunk like gawddamn retards. So I said it was one helluva reunion and bade goodbye to the brothers complete with a "see you next time, I'll see you when I see you" shit. I was on the brink of calling it a night when all of a sudden, somebody from the cybersex
Pinoy bloggywood texted me and relayed one big problem that needed immediate action. _ _ _ _ _ told me she left her baggage in the trunk of some random taxi while on her way to the Victory terminal, which contained, among others, her wallet, her VISA, and her credit card, and if I could please come to the terminal real quick and lend her a few bucks for her fare back to Manila.

We're effin' drunk when _ _ _ _ _ from cyber Pinoy Bloggywood called, for chrissake! Haha!

You know what I have been professing here about my being allergic to people? I had to screw that fact one bit and for that time alone, made an exemption. I was reluctant, of course. You must understand that time and again, I hate making public appearances and doing EB sessions and what made it worse was the fact that I was not at my best foot forward -- droopy eyes, slurry vocals, booze breath and all! I was fuckin' drunk, for Pete's sake! Haha! And why'd she have to be unretentive anyway? But then again, it was a matter of life and er... not going back home to Manila, so I dragged my ass and my brothers' and hailed a cab to give her her fare. (Kidding _ _ _ _ _. With all the unfortunate things and family matters that happened prior to that, I'd surely have made the same boo-boo. On second thought, I think I won't. Nyahahaha! Peace _ _ _ _ _! I'm really having doubts including these sentences but hey, you won't take this against me, right? And I think you know better by not taking me seriously. Haha! Remember, you still owe me some Starbucks coffee! Lol!)

Prior to my departure the very next morning, we went to the Strawberry Farm just to buy some freakin' perfunctory Baguio souvenirs and giveaways. Again, it rained like hell and we had to stop by SM Baguio to fill our inebriated stomach linings. We chose to eat at Pizza Hut and this is where the last bullet up above comes in. We met this cute waiting staff whose lashes would surely capsize the seemingly unsinkable Titanic and whose smile would melt any man's hard balls. Haha! I really thought she was gawddamn pretty and I kept kidding her that I needed to get her number every time she passed by our table. Thinking that we were some pesky Bitoy's Yari Ka! frontmen, the statuesque waitress ignored us over and over again and continued to do her round-the-table works.

Strawberry farm-hopping

That's until the (un)fortunate event happened. We ordered a family-sized thick crust pizza but after waiting 'till kingdom come, the pizza never went to our table. Kuya Bonie went to act like a berserk customer and ranted how we were waiting for eternity to have the gawddamn doe served on the table and that our time had been wasted waiting for nothing apparently. She panicked and uttered several sorry's profusely while I was all the while still bugging her for the freakin' cell number. Haha! She didn't budge with my pleadings and gave us another free pitcher of iced tea instead for all the order misunderstanding. Heck, would you believe me if I tell you I even went as far as talking to the manager regarding the matter? Lolz! The manager conceded but said that it would really depend on her approval. As time was running out, I settled for a second-rate photo op instead and for the umpteenth begging, she finally obliged.

The potential Lio Loco girlfriend...not! Lolz!

And the reason for all the Lio Loco evasion? It turned out she already has a boyfriend and he was working as a waiter in the same restaurant as well. Damn you, Lio, damn you for chasing a flower already pollinated by some friggin' Baguio bee! Haha!

Her name's Jed by the way. And yes, she thinks Jed Madela is gay.

Some Random Pictures

Here are some other shots I've taken during the brief Manila renegade stint. I didn't know where to put them in the post so I figured I'd attach them anyway as some sort of postscript photos. I'm lazy to put some captions so yeah, go figure. Haha!



First Month Anniversary!

Yay! I've finally reached my first month in this bandwidth blog spot (it was actually yesterday, to be specific) and I'd like to extend my appreciation to all the Internet bystanders who didn't have anything better to do in their lives and consequently lost their way in this blog site instead. I didn't keep my hopes so high this time around as I know I went back to the original English yadda yadda I was onced accustomed to but what do you know, the site still kicked ass in some way apparently what with the 2,000 (and counting) hit mark it registered. It was, indeed, unexpected and staggering as I was even keeping a goal of only a thousand-mark wonder for the first month alone.

I know I've been too lazy the past month to write something sensible hence, the mediocre number of posts I churned out but I do promise to keep the blogging fire burning and give you, my loyal three readers, more SSDDish idiosyncrasies in the months to come. If you have suggestions about anything you'd like me to write about, don't hesitate to post it anywhere here in the site's four-corner confines.

As everyone else might have already noticed, I've started the Mammary Awards thingamajeesm just for the heck of celebrating my first monthsary here (they say using the term monthsary is grammatically incorrect but whaddaheck, a word used by the plurality will eventually become acceptable in the long run) but with the way things are currently running, I'm assuming we've got a sure winner who goes by the name of Lovely aka Anakngpating aka Wagnut aka Tungaw. Haha!

The prize at stake isn't really jaw-dropping but hey, it's just something I've concocted in the spirit of blog monthsary celebrations. And where in the world can you find such free, no-shipping-charge, tax-free Baguio giveaways anyway? Only here at Breathing the SSDD Mantra! Lolz!

So yeah, if you want to give Lovely a run for her strawberry wine, the deadline's set to May 18, 2009. Haha! Alohomora!