Dapat eh matutulog na ‘ko ngayon. Bukas pa ang iskedyul ng regular post ko sa walang kwentang kutang ‘to. Pero dahil kelangan ko lang talagang ilabas ‘to nang mabilisan para maski papano eh maging mahimbing ang pagkakadapla ko sa kama mamaya, heto ako ngayo’t nagpupuyos ang kalooban at maalab ang mga daliring tumitipa ng bawat letra.
Mainit ang ulo ko ngayon. Kasing-init ng maalinsangang hangin usok dito sa puke ng inang Maynila. Kaya ko nagawa ang ginawa ko sa opis kanina. Hindi ko sinasadya. Kahit kelan, wala sa bokabularyo ko ang magpapansin. Simula’t sapol, mas gusto ko pa ang nasa isang sulok lang. Kung meron mang mga taong gustung gustong maging center of the solar system, ‘yung mga lecheng nilalang na laging feeling bida, ‘yung gusto eh laging pinag-uusapan, ‘yung tipong artistahing kontrabida ang dating sa taragis na telenobela, hindi ako ‘yun. Dahil isa akong self-confessed introvert. Kuntentong nasa side lines at nagmamasid lang. Pero biglang nagpanting ang tenga ko kanina. Biglang nagbaga, uminit nang bonggang bongga. Hindi ko sinasadya.
Sa lahat ng ayoko eh ‘yung pinagduduldulan sakin ang pagkakamali ko. Tatanggapin ko naman kasi ‘yun nang kusa eh. Sasabihin kong nagkamali ako. Wag mo nang ipagdiinan, higi’t lalong ibalandra sa buong mundo na gumawa ako ng taragis na kapalpakan na ikakapahiya ng sarili kong narsisistiko’t perpeksiyonistang katauhan.
Aaminin ko na. Ayokong napapahiya ako, lalo na kung maraming tao ang nakasaksi ng lecheng pagkakapahiya ko. Ganun ako ka-sensitibo. Pero hindi naman ito nangangahulugang balat-sibuyas ako. Sa katunayan, kaya kong makipagharutan at makipag-asaran sa’yo hanggang sa maglupasay ka na at magmakaawang tantanan na kita. Sampol:
Ikaw: Payatot!
Ako: Eh mano, cute naman. At mahaba pa! Eh ikaw, ampanget mo na nga, ang ikli pa ng iyo! You’re such a loser yaya! Nyahahaha!
Ikaw: (tulo-uhog, laglag-salawal) Waaah! Isusumbong kita sa nanay ko!
Ako: Go ahead, bozo! I fucked your mom last night and she begged to be screwed again…and again…and again! Nyahahaha!
Joke lang. Hindi naman ako ganiyan kabrutal sa teleserye ng totoong buhay. Pero kung masugid kang tagasubaybay ng walang kwentang kutang ‘to, malapit-lapit na siguro run ‘yung asaran session namin ni Maldito sa mga comments ng walang kwentang kuta kong ‘to at sa mas walang kwentang kuta niya.
Kanina lang, napagalitan ako ng bisor namin. Sa chatroom kung saan kinseng mga kolgels en kolboys ang nagcoconference chat. Sa mga birhen pa sa pagpapakaputa sa Makati, ang chatroom ang means of communication ng Team Leader (bisor) at ng kaniyang team na binubuo humigi’t kumulang ng 15 agents (kung saan ako nabibilang). Ito ang virtual space kung saan kinukumusta ng TL ang lagay ng mga calls mo, stats mo, metrics mo. Ito rin ang lunan para makipag-chika ka sa mga kateammates mo tungkol sa kung anu-anong walang kabuluhang bagay na walang kinalaman sa pagpuputa mo - lablayp, pamili layp, sekslayp. Name it, you’ve got it. Parang YM lang — pero orgy ang setup niyo, hindi one-on-one.
Hindi ko alam kung normal lang ‘yun sa bisor ko pero para sakin, mukang iba kasi ang dating ng tinuran niya eh. Oo, aaminin kong naisilid ko sa kung saang putanginang lupalop ang nyetang kukote ko nang mga oras na ‘yun siguro dahil wala pa ‘ko sa sarili kong katinuan at bangag-bangagan pa rin ako sa tulog kagabi. Lunch break na namin. Dapat kapag lunch break, ilogout mo ang telepono mo (AVAYA) nang isang oras. Pero sa hindi ko malamang kadahilanan, instead na Logout button ang mapindot ko eh ‘yung lecheng Aux-Break ang nakadaupang-palad ng daliri ko. Suma tutal, isang oras akong naka-Aux Break na obyus fail from hell dahil dalawang magkahiwalay na 15-minute breaks lang ang allowed samin.
Hindi ko ikinakatuwang nagkamali ako. At hindi rin tama ang rasong bangag-bangagan ako sa tulog dahil tinapos ko nang basahin kagabi ang Smoke and Mirrors ni Neil Gaiman na ipinahiram sakin ni Rai sampung libong siglo na ang nakakaraan (hindi halatang marami akong backlogs). Nagpakatarantado ako, aakuin ko ‘yun - no strings attached. Kaya nga ako nag-sorry. Ilang beses na pasensiya. Sa tulad kong perpeksiyonista, ang tanggapin ang pagkakamali eh malaking bagay na, higi’t lalo’t sa harap pa ng maraming tao ako humingi ng paumanhin.
Pero sa mga katagang binitawan ng bisor ko sa chatroom, parang dinuro ako ng sampung libong beses. Palalampasin ko na sana kung hindi niya sinabi ‘yung mga salitang ‘yun. Masakit sa pandinig eh. Nakakarindi. Alam mo ‘yung pagkatapos mong sumisid sa kepyas dagat eh biglang may umaalingawngaw sa tenga mong kung ano pagka-ahon? Ganun na ganun ang naramdaman ko kanina. Para kasing sa araw-araw na lang na ginawa ng Diyos at sa araw-araw na lang na pagkakamaling nagagawa ng buong team namin eh ‘yung akin ang pinakamabigat. Nyeta! Ikaw ba naman ang pagsabihan with matching CAPS LOCK AT TATLONG EXCLAMATION POINT PA SA DULO, ewan ko lang kung hindi magpanting ang tenga mo. Dumagdag pa ‘tong mga hinayupak na kateammate kong walang ginawa sa buhay kundi magpasaring nang magpasaring para pababain ang mini-team stats namin (dahil ang mini-team na hawak ko eh ang kasalukuyang lamang at ang lumamang noong nakaraang buwan) sa pamamaraang kasuka-suka at di patas na labanan. Desperate measures. Tsk tsk tsk!
Ang resulta: Nag-walkout ako sa chatroom namin at tinapos ang dalawang oras na natitira sa shift sa pagsagot sa mga calls nang walang support galing sa bisor ko o sa kung sino mang maalam na kateammate ko. Hindi ako nag-inarte. Ang sa akin lang, may tamang paraan sa tamang oras at tamang lugar para itama ang pagkakamali ng isang tao. Respeto lang di ba? Pucha, ‘etong bisor ko ngang ‘to eh sobra ang pagrespeto ko dahil bukod sa ubod na ng galing, napakabait pa. Heck, siya nga ang dahilan di ba kaya ako nasama sa shortlist ng mga Comms Coach ekek? At dahil dun, taos-puso pa rin akong nagpapasalamat maski na sapilitan ang lahat.
Pero hindi naman siguro tama ‘yung ibalandra mo sa labinlimang nilalang ang pagkakamali ng isang taong tipong ‘yun na ‘yung dahilan kung bakit bababa ang metrics ng buong team. Higit lalong hindi tama na gawin mo pang ALL CAPS WITH MATCHING EXCLAMATION POINTS ang instant message mo to stress the point. First offense ko pa lang naman ‘yun eh. Kung tutuusin, may mas marami pa sa team namin ang mas foul ang kabalahuraan kesa sakin. And besides, hindi ko sinandya ‘yun. It was only an honest mistake. Ba’t naman ganun ang naging trato sakin? Ah, ewan! Ayoko nang manumbat. Basta ang sa akin lang, ginagawa ko sa abot ng aking makakaya ang trabaho ko. Kung magkaminsang pumalpak man ako, mapapalampas naman siguro ‘yun ng mga plus pogi points ko noon sa pagshare ng best practices ko sa team.
Magbubuntung-hininga na lang muna ‘ko. Breathe in, breathe out. Ayokong magmura dahil maliit na bagay lang ‘to. At dahil ang taong kinamumuhian ko eh isang taong nirerespeto ko pa rin naman magpasahanggang ngayon. Sana lang hindi umabot sa puntong mawala na ‘yung respetong ipinundar niya noong bagito pa lang ako sa linyang ito ng pagpapakaputa. Sana lang hindi umabot sa puntong mapapamura na ‘ko nang bonggang bongga. Dahil ‘pag nangyari ‘yun, lintek lang ang walang ganti. HELL HATH NO FURY!!! Oo, I’m stressing the point kaya all caps din ako with matching triple exclamation points.
Ayun. Naihinga ko na rin. Wala na ‘tong inis na ‘to bukas. Isa pa palang katangiang kelangan niyong malaman kung gusto niyo kong makasundo nang bonggang bongga — hindi ako nagtatanim ng galit. Maaaring galit ako sa’yo ngayon pero bukas makalawa, prens na ule tayo. Bukas, panibagong araw na naman sa pagkagumon ko sa lintek na boplaks calls sa pinagkakaputahan ko sa Makati. Bukas, panibagong SSDD na naman.
Speaking of which, bukas na rin pala ‘yung final interview namin nina Rai para sa Comms Coach ekek. From 14 shortlisted, ikinagagalak kong sabihin sa inyong pasok si Rai at ang narsisistikong, nyetang perpeksiyonistang ‘to sa Final 6 showdown. Oha oha! Parang American Idol lang eh no? Lolz! Sa mga kabagang kong madalas pumapasada sa walang kuwentang kutang ‘to, isang matinding powerhugz ang kelangan ko dahil bukas, magkakaalaman na. Anu’t ano pa man ang kahinatnan nito, masaya akong andiyan kayo para suportahan ako sa pagkakagawi ko sa direksiyong ito na ni minsan eh hindi sumagi sa hinagap ko.
Pray for us! Wish us luck! Give us some love! :D
Mainit ang ulo ko ngayon. Kasing-init ng maalinsangang hangin usok dito sa puke ng inang Maynila. Kaya ko nagawa ang ginawa ko sa opis kanina. Hindi ko sinasadya. Kahit kelan, wala sa bokabularyo ko ang magpapansin. Simula’t sapol, mas gusto ko pa ang nasa isang sulok lang. Kung meron mang mga taong gustung gustong maging center of the solar system, ‘yung mga lecheng nilalang na laging feeling bida, ‘yung gusto eh laging pinag-uusapan, ‘yung tipong artistahing kontrabida ang dating sa taragis na telenobela, hindi ako ‘yun. Dahil isa akong self-confessed introvert. Kuntentong nasa side lines at nagmamasid lang. Pero biglang nagpanting ang tenga ko kanina. Biglang nagbaga, uminit nang bonggang bongga. Hindi ko sinasadya.
Sa lahat ng ayoko eh ‘yung pinagduduldulan sakin ang pagkakamali ko. Tatanggapin ko naman kasi ‘yun nang kusa eh. Sasabihin kong nagkamali ako. Wag mo nang ipagdiinan, higi’t lalong ibalandra sa buong mundo na gumawa ako ng taragis na kapalpakan na ikakapahiya ng sarili kong narsisistiko’t perpeksiyonistang katauhan.
Aaminin ko na. Ayokong napapahiya ako, lalo na kung maraming tao ang nakasaksi ng lecheng pagkakapahiya ko. Ganun ako ka-sensitibo. Pero hindi naman ito nangangahulugang balat-sibuyas ako. Sa katunayan, kaya kong makipagharutan at makipag-asaran sa’yo hanggang sa maglupasay ka na at magmakaawang tantanan na kita. Sampol:
Ikaw: Payatot!
Ako: Eh mano, cute naman. At mahaba pa! Eh ikaw, ampanget mo na nga, ang ikli pa ng iyo! You’re such a loser yaya! Nyahahaha!
Ikaw: (tulo-uhog, laglag-salawal) Waaah! Isusumbong kita sa nanay ko!
Ako: Go ahead, bozo! I fucked your mom last night and she begged to be screwed again…and again…and again! Nyahahaha!
Joke lang. Hindi naman ako ganiyan kabrutal sa teleserye ng totoong buhay. Pero kung masugid kang tagasubaybay ng walang kwentang kutang ‘to, malapit-lapit na siguro run ‘yung asaran session namin ni Maldito sa mga comments ng walang kwentang kuta kong ‘to at sa mas walang kwentang kuta niya.
Kanina lang, napagalitan ako ng bisor namin. Sa chatroom kung saan kinseng mga kolgels en kolboys ang nagcoconference chat. Sa mga birhen pa sa pagpapakaputa sa Makati, ang chatroom ang means of communication ng Team Leader (bisor) at ng kaniyang team na binubuo humigi’t kumulang ng 15 agents (kung saan ako nabibilang). Ito ang virtual space kung saan kinukumusta ng TL ang lagay ng mga calls mo, stats mo, metrics mo. Ito rin ang lunan para makipag-chika ka sa mga kateammates mo tungkol sa kung anu-anong walang kabuluhang bagay na walang kinalaman sa pagpuputa mo - lablayp, pamili layp, sekslayp. Name it, you’ve got it. Parang YM lang — pero orgy ang setup niyo, hindi one-on-one.
Hindi ko alam kung normal lang ‘yun sa bisor ko pero para sakin, mukang iba kasi ang dating ng tinuran niya eh. Oo, aaminin kong naisilid ko sa kung saang putanginang lupalop ang nyetang kukote ko nang mga oras na ‘yun siguro dahil wala pa ‘ko sa sarili kong katinuan at bangag-bangagan pa rin ako sa tulog kagabi. Lunch break na namin. Dapat kapag lunch break, ilogout mo ang telepono mo (AVAYA) nang isang oras. Pero sa hindi ko malamang kadahilanan, instead na Logout button ang mapindot ko eh ‘yung lecheng Aux-Break ang nakadaupang-palad ng daliri ko. Suma tutal, isang oras akong naka-Aux Break na obyus fail from hell dahil dalawang magkahiwalay na 15-minute breaks lang ang allowed samin.
Hindi ko ikinakatuwang nagkamali ako. At hindi rin tama ang rasong bangag-bangagan ako sa tulog dahil tinapos ko nang basahin kagabi ang Smoke and Mirrors ni Neil Gaiman na ipinahiram sakin ni Rai sampung libong siglo na ang nakakaraan (hindi halatang marami akong backlogs). Nagpakatarantado ako, aakuin ko ‘yun - no strings attached. Kaya nga ako nag-sorry. Ilang beses na pasensiya. Sa tulad kong perpeksiyonista, ang tanggapin ang pagkakamali eh malaking bagay na, higi’t lalo’t sa harap pa ng maraming tao ako humingi ng paumanhin.
Pero sa mga katagang binitawan ng bisor ko sa chatroom, parang dinuro ako ng sampung libong beses. Palalampasin ko na sana kung hindi niya sinabi ‘yung mga salitang ‘yun. Masakit sa pandinig eh. Nakakarindi. Alam mo ‘yung pagkatapos mong sumisid sa kepyas dagat eh biglang may umaalingawngaw sa tenga mong kung ano pagka-ahon? Ganun na ganun ang naramdaman ko kanina. Para kasing sa araw-araw na lang na ginawa ng Diyos at sa araw-araw na lang na pagkakamaling nagagawa ng buong team namin eh ‘yung akin ang pinakamabigat. Nyeta! Ikaw ba naman ang pagsabihan with matching CAPS LOCK AT TATLONG EXCLAMATION POINT PA SA DULO, ewan ko lang kung hindi magpanting ang tenga mo. Dumagdag pa ‘tong mga hinayupak na kateammate kong walang ginawa sa buhay kundi magpasaring nang magpasaring para pababain ang mini-team stats namin (dahil ang mini-team na hawak ko eh ang kasalukuyang lamang at ang lumamang noong nakaraang buwan) sa pamamaraang kasuka-suka at di patas na labanan. Desperate measures. Tsk tsk tsk!
Ang resulta: Nag-walkout ako sa chatroom namin at tinapos ang dalawang oras na natitira sa shift sa pagsagot sa mga calls nang walang support galing sa bisor ko o sa kung sino mang maalam na kateammate ko. Hindi ako nag-inarte. Ang sa akin lang, may tamang paraan sa tamang oras at tamang lugar para itama ang pagkakamali ng isang tao. Respeto lang di ba? Pucha, ‘etong bisor ko ngang ‘to eh sobra ang pagrespeto ko dahil bukod sa ubod na ng galing, napakabait pa. Heck, siya nga ang dahilan di ba kaya ako nasama sa shortlist ng mga Comms Coach ekek? At dahil dun, taos-puso pa rin akong nagpapasalamat maski na sapilitan ang lahat.
Pero hindi naman siguro tama ‘yung ibalandra mo sa labinlimang nilalang ang pagkakamali ng isang taong tipong ‘yun na ‘yung dahilan kung bakit bababa ang metrics ng buong team. Higit lalong hindi tama na gawin mo pang ALL CAPS WITH MATCHING EXCLAMATION POINTS ang instant message mo to stress the point. First offense ko pa lang naman ‘yun eh. Kung tutuusin, may mas marami pa sa team namin ang mas foul ang kabalahuraan kesa sakin. And besides, hindi ko sinandya ‘yun. It was only an honest mistake. Ba’t naman ganun ang naging trato sakin? Ah, ewan! Ayoko nang manumbat. Basta ang sa akin lang, ginagawa ko sa abot ng aking makakaya ang trabaho ko. Kung magkaminsang pumalpak man ako, mapapalampas naman siguro ‘yun ng mga plus pogi points ko noon sa pagshare ng best practices ko sa team.
Magbubuntung-hininga na lang muna ‘ko. Breathe in, breathe out. Ayokong magmura dahil maliit na bagay lang ‘to. At dahil ang taong kinamumuhian ko eh isang taong nirerespeto ko pa rin naman magpasahanggang ngayon. Sana lang hindi umabot sa puntong mawala na ‘yung respetong ipinundar niya noong bagito pa lang ako sa linyang ito ng pagpapakaputa. Sana lang hindi umabot sa puntong mapapamura na ‘ko nang bonggang bongga. Dahil ‘pag nangyari ‘yun, lintek lang ang walang ganti. HELL HATH NO FURY!!! Oo, I’m stressing the point kaya all caps din ako with matching triple exclamation points.
Ayun. Naihinga ko na rin. Wala na ‘tong inis na ‘to bukas. Isa pa palang katangiang kelangan niyong malaman kung gusto niyo kong makasundo nang bonggang bongga — hindi ako nagtatanim ng galit. Maaaring galit ako sa’yo ngayon pero bukas makalawa, prens na ule tayo. Bukas, panibagong araw na naman sa pagkagumon ko sa lintek na boplaks calls sa pinagkakaputahan ko sa Makati. Bukas, panibagong SSDD na naman.
Speaking of which, bukas na rin pala ‘yung final interview namin nina Rai para sa Comms Coach ekek. From 14 shortlisted, ikinagagalak kong sabihin sa inyong pasok si Rai at ang narsisistikong, nyetang perpeksiyonistang ‘to sa Final 6 showdown. Oha oha! Parang American Idol lang eh no? Lolz! Sa mga kabagang kong madalas pumapasada sa walang kuwentang kutang ‘to, isang matinding powerhugz ang kelangan ko dahil bukas, magkakaalaman na. Anu’t ano pa man ang kahinatnan nito, masaya akong andiyan kayo para suportahan ako sa pagkakagawi ko sa direksiyong ito na ni minsan eh hindi sumagi sa hinagap ko.
Pray for us! Wish us luck! Give us some love! :D
