Hindi muna ko magpapakaputa sa kaka-Ingles dahil masyadong sensitibo ang nais kong ipahayag ngayon. Sa tingin ko’y mas magiging natural ang labas ng himutok ko kapagka sinalita sa dayalektong nakagisnan, mas lumalabas ang tunay na nasasaloob, mas madrama ang bawat kataga.
Hayaan niyo muna kong magsenti-sentihan at isantabi muna ang mga malulutong na murang Kano at ang mga narsisistikong mga panulat ko. Ni hindi ko nga alam kung makakabalik pa ko sa identidad kong punumpuno ng pamimintas at pagpuna sa lipunang walang ginawa kundi palubhain pa lalo ang nakamamatay nang sakit ng kamangmangan at pagiging istupido. Wala ako sa mood ngayon para makipag-patintero sa mga hinayupak na lamang-loob ng lansangan sa parehong dahilan na wala rin akong kongkretong ideya kung papaano ko tatapusin ang blog post na ‘to. Ang bawat letra ay bunga lamang ng tuluy-tuloy na pagtipa ng mga daliring inuutusan ng nakaaangat kong utak na sa sobrang dami ng inilalabas na emosyon ay malimit na napapatid pa ang mga daliri sa hindi magkamayaw na pagsasatitik ng damdamin.
Malungkot ako. Mababaw lang siguro para sa iba pero mabigat pa rin para sakin. Malungkot ako dahil inlab ako ngayon. Malungkot ako dahil namemeligro na namang maging boplaks ang lahat-lahat para sa KANIYA, tulad ng kinahantungan ng unang date namin matapos ang mahabang panahon ng pag-iintay.
Walang kwentang date na puro palya ultimo pelikula. Unang una, banas na siya bago pa man kami pumasok ng sinehan sa kadahilang ang kasama naming chaperon (oo, may chaperon; ayaw NIYAng kami lang munang dalawa; malamang masyadong maaga para sa KANIYA) eh umeskapo na bago pa magsimula ang pelikula. Nadagdagan pa lalo ang asim sa muka NIYA dahil sa puke ng inang pelikulang walang ginawa kundi magpapansin sa run-on blurs at mga paulit-ulit na dialogue na mararanasan mo lang kapagka may sira at gasgas ang tape. Ano ang magagawa ko sa mga panahong ‘yon? Pinilit kong magpatawa, sinadya kong magpaka-Vhong Navarro dahil gusto kong maski papano eh mag-enjoy SIYA. Heck, ako ang nang-imbita. Natural lang na dapat may kahinatnang maganda para sa KANIYA ang pagpayag NIYAng sumamang lumabas sakin. Pero talaga sigurong wa epek ang pagiging funny man ko dahil puro pilit na ngiti lang ang pinakita NIYA. Kung meron mang hari ng sablay sa mga panahong yon, gusto kong isipin na ako lang ang prinsipe.
Ngayon hindi ko alam kung may pag-asa pa ko sa KANIYA maski na katiting, maski na kasingliit lang ng kakapiranggot na pototoy ng mga malilibog na Hapon. Papatusin ko na yon. Wag lang NIYAng sabihin ang mga katagang ayaw ko sanang marinig. Hindi ko na alam papano pa ko makakabawi, papano pa ko makakataktiks kung lahat na lang eh sumasalungat sakin, pati ata ang hinayupak na kapalaran. Hindi na epektibo ang pagtext at pagtawag sa Sun Cellular dahil hindi naman SIYA sumasagot. Ni ha ni ho, wala. Gusto kong isipin na dala lang yun ng sobrang pagod at pagka-busy sa work tulad ng sinabi NIYA sakin noon. Hindi rin ako makadalaw sa tinutuluyan NIYAng apartment dahil panay ang overtime NIYA, madalas umuuwi na SIYA ng mga bandang alas-diyes o alas-onse ng gabi. Sa mga ganung oras, pupwede sana kong tumawag. Pero nasabi na NIYA sakin minsan na sa mga ganung oras, dapla na SIYA sa kama, pagod na pagod sa maghapong trabaho.
Eh papano ang weekend? Ang weekend ay araw pa rin ng trabaho. Hindi ko alam kung gusto NIYAng yumaman agad (na kayang kaya ko namang gawin pag naging kami na…sana) pero oo, OT pa rin SIYA sa Sabado at Linggo. Ngayon, ang natitirang paraan na lang eh ang ihatid-sundo SIYA sa kaniyang pinagtatrabahuhan. Sunduin lang pala. Alas-sais ng umaga ang pasok ko at di ko kayang mag-aparisyon sa isa pang lugar nang sabay. Pero iniisip ko. Kapag ginawa ko to, iisipin naman NIYAng napakapresko ng pagmumuka ko para sunduin SIYA gayong hindi naman NIYA ko boypren. Mabuti sana kung regular na babae SIYA, ang kaso ibang klase kase SIYAng dilag – palaban sa buhay ngunit hindi maikakatwang kulob pa rin sa hulma ng mga babaeng pino kung kumilos at naisasabuhay ang tunay na kahulugan ng salitang Pilipina.
Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung ba’t sa dinami-dami ng babaeng kahuhumalingan, sa KANIYA pa nalaglag ang boxer brip ko. Hindi naman sa pagmamayabang pero marami-rami rin ang nag-aabang sa akin. Oo, sa payat kong ito, nakatutuwang isipin na marami rin pala ang nagkakagusto sa katas ko akin. Siguro kasi cute ako. Hakhak! Wag ka nang kumontra. Post ko ‘to. Kaya nga mas lumalakas ang panata kong magpalaki ng katawan para mas makaakit pa ng mga tulad ni Eva Fonda. (Sa puntong ito, nais ko kayong i-update sa nakaraang post ko – napagdesisyunan ko nang bumili na lang ng sariling gamit at wag nang mag-gym. Mas may freedom ka sa pagwowork-out at maski na hubo’t hubad ka pang magbuhat ng dumbbell o di kaya’y mag-weights nang bumabalandra nang bonggang bongga ang tumbong mo eh walang mamamansin sa’yo.) Sila ang nag-aantay ng matamis kong “oo” pero heto ako, katulad nilang nag-aantay rin sa matamis na “oo” ng iba.
Tulad ng pamosong linya mula sa pelikula ng maangas na kapatid ni Bebe Gandanghari, na inilibing si Rustom Padilla nang sapilitan, “ayoko ‘tong nararamdaman ko.” Ayokong mainlab dahil madali akong maging gago kapag nainlab na ko. Kung ano ang kasalukuyang lebel ng pagkasinto-sinto ko, gawin mong to the nth power yun, ganun ako kapraning kapag naiinlab ako. Nakakaya kong gawin ang lahat at ang masaklap, ayaw ko man eh nagiging tulad ako ng mga tipikal na taong kinamumuhian ko, mga nilalang na iginuguhit ang buhay at kapalaran sa dikta ng lipunan at sa mga panuntunang ginawa rin lang ng kapwa nila tao para malimitihan ang kanilang pagkilos at pag-iisip. Ayokong mainlab dahil ayokong maging tulad nila, dahil alam kong sa bandang huli, ako rin lang ang masasaktan.
Pero ganun naman talaga. Nasabi ko na noon na kapag nagmahal ka ng isang tao, laging kalakip nun ang walang katiyakang sa bandang huli eh maaari kang masaktan. Gasgas na ang kasabihang kapag mahal mo ang isang tao, hayaan mo kung san siya mas magiging maligaya, malayo man siya sa’yo. Kung sakaling bumalik siya, iyo na siya. At kung sakali mang hindi, simula’t sapol eh hindi siya naging iyo. Ewan ko sa inyo pero para sakin, hindi mabenta ang kasabihang ‘to, para sakin katarantaduhan lamang at walang laman ang mga katagang tinuran.
Unang una, ipinapahiwatig na ang taong mahal mo ay isang bagay na dapat angkinin, isang panindang maaari mong bilhin ng kahit singkong duling. Kailanman, hindi naging ganun ang turing ko sa KANIYA. Masaya ako na naipapakita kong mahal ko SIYA at hindi ako humihingi ng kapalit, o sa mas masahol na pananalita, hindi ko pinagnasahan sa hinagap kong aangkinin ko siya. Kung meron akong ikinatutuwa sa mga pangyayaring eto sa buhay ko ngayon, yun yung bagay na nagkaroon ako ng pagkakataong magmahal at mahalin SIYA.
Hindi ko alam kung hanggang saan ‘to aabot. Tulad ng blog post na ‘to, wala akong palagay kung saan ‘to patungo. Sana nga parang mga canned good fairy tales na lang na ginagamit para bolahin ang mga bata. Sana nga maging kami at sa hinaharap ay maging kami nang panghabambuhay. Sana we will live happily ever after. Kapag nangyari yun, ako na yata ang pinakamagandang lalake sa mundo Kapag nangyari yun, magpapainom ako at iimbitahin ko kayong lahat – magsuka na ang gustong magsuka, magyakapan na ang gustong magyakapan, makipag-tutut na ang gustong makipag-tutut. Pero kung hindi man, matutuwa pa rin ako’t maski papano eh sinubukan kong mahalin NIYA ko.
Sa ngayon, hayaan niyo munang magpakasiraulo ako sa pagkainlab sa KANIYA. Sobrang inlab na nakakaya kong mag-taguan pung sa Dangwa (salamat kay Rai para sa mental sketch) na hindi ko pa napupuntahan sa tanang buhay ko kundi ko pinagtiyagaang ikutin ang kahabaan ng UST at magkandawala-wala sa mga hinayupak na kalye para maghanap ng yellow roses dahil kanina, nakita ko sa Internet na ang ibig sabihin pala ng yellow roses ay “Please love me too.” Todong pagkainlab na nakakaya kong magmukang tanga at magbitbit ng isang dosenang bulaklak na dinaig pa ang putang namumutiktik sa kolorete ang muka at pumuputok ang labi sa sobrang kapal ng lipstick.
Di bale na kung pagpawisan man ako ng gabalde at magmukang kagagaling lang sa pagtitikol pagligo habang inihahatid ang mga pulang rosas sa apartment nila. (Naging pula dahil ubos na raw ang dilaw na mga rosas; gusto kong magwala at sabihing gawan nila ng paraan, kung pwedeng kulayan ng yellow gawin nila, pero napag-isip-isip kong pwede nila kong isalvage anumang oras dahil hindi ako tagarun kaya’t nanahimik na lang ako.) Di bale na kung di miminsang biruin man akong sayang ang mga bulaklak dahil basted din lang ang kahihinatnan ko ayon sa mga tambay sa lugar nilang walang pangarap sa buhay kundi magpalaki ng titi at magpabigat ng mga betlogs, na wala namang maipapakain sa mga magiging asawa kundi mga titi nilang inutil. Di bale na ang lahat-lahat dahil ito ang tinatawag nilang pag-ibig at inaamin kong isa ako sa mga milyun-milyong taong naulol ng puke ng inang pag-ibig na ‘to.
Mahal ko SIYA eh; kebs kung magmuka ‘kong tanga!
Hayaan niyo muna kong magsenti-sentihan at isantabi muna ang mga malulutong na murang Kano at ang mga narsisistikong mga panulat ko. Ni hindi ko nga alam kung makakabalik pa ko sa identidad kong punumpuno ng pamimintas at pagpuna sa lipunang walang ginawa kundi palubhain pa lalo ang nakamamatay nang sakit ng kamangmangan at pagiging istupido. Wala ako sa mood ngayon para makipag-patintero sa mga hinayupak na lamang-loob ng lansangan sa parehong dahilan na wala rin akong kongkretong ideya kung papaano ko tatapusin ang blog post na ‘to. Ang bawat letra ay bunga lamang ng tuluy-tuloy na pagtipa ng mga daliring inuutusan ng nakaaangat kong utak na sa sobrang dami ng inilalabas na emosyon ay malimit na napapatid pa ang mga daliri sa hindi magkamayaw na pagsasatitik ng damdamin.
Malungkot ako. Mababaw lang siguro para sa iba pero mabigat pa rin para sakin. Malungkot ako dahil inlab ako ngayon. Malungkot ako dahil namemeligro na namang maging boplaks ang lahat-lahat para sa KANIYA, tulad ng kinahantungan ng unang date namin matapos ang mahabang panahon ng pag-iintay.
Walang kwentang date na puro palya ultimo pelikula. Unang una, banas na siya bago pa man kami pumasok ng sinehan sa kadahilang ang kasama naming chaperon (oo, may chaperon; ayaw NIYAng kami lang munang dalawa; malamang masyadong maaga para sa KANIYA) eh umeskapo na bago pa magsimula ang pelikula. Nadagdagan pa lalo ang asim sa muka NIYA dahil sa puke ng inang pelikulang walang ginawa kundi magpapansin sa run-on blurs at mga paulit-ulit na dialogue na mararanasan mo lang kapagka may sira at gasgas ang tape. Ano ang magagawa ko sa mga panahong ‘yon? Pinilit kong magpatawa, sinadya kong magpaka-Vhong Navarro dahil gusto kong maski papano eh mag-enjoy SIYA. Heck, ako ang nang-imbita. Natural lang na dapat may kahinatnang maganda para sa KANIYA ang pagpayag NIYAng sumamang lumabas sakin. Pero talaga sigurong wa epek ang pagiging funny man ko dahil puro pilit na ngiti lang ang pinakita NIYA. Kung meron mang hari ng sablay sa mga panahong yon, gusto kong isipin na ako lang ang prinsipe.
Ngayon hindi ko alam kung may pag-asa pa ko sa KANIYA maski na katiting, maski na kasingliit lang ng kakapiranggot na pototoy ng mga malilibog na Hapon. Papatusin ko na yon. Wag lang NIYAng sabihin ang mga katagang ayaw ko sanang marinig. Hindi ko na alam papano pa ko makakabawi, papano pa ko makakataktiks kung lahat na lang eh sumasalungat sakin, pati ata ang hinayupak na kapalaran. Hindi na epektibo ang pagtext at pagtawag sa Sun Cellular dahil hindi naman SIYA sumasagot. Ni ha ni ho, wala. Gusto kong isipin na dala lang yun ng sobrang pagod at pagka-busy sa work tulad ng sinabi NIYA sakin noon. Hindi rin ako makadalaw sa tinutuluyan NIYAng apartment dahil panay ang overtime NIYA, madalas umuuwi na SIYA ng mga bandang alas-diyes o alas-onse ng gabi. Sa mga ganung oras, pupwede sana kong tumawag. Pero nasabi na NIYA sakin minsan na sa mga ganung oras, dapla na SIYA sa kama, pagod na pagod sa maghapong trabaho.
Eh papano ang weekend? Ang weekend ay araw pa rin ng trabaho. Hindi ko alam kung gusto NIYAng yumaman agad (na kayang kaya ko namang gawin pag naging kami na…sana) pero oo, OT pa rin SIYA sa Sabado at Linggo. Ngayon, ang natitirang paraan na lang eh ang ihatid-sundo SIYA sa kaniyang pinagtatrabahuhan. Sunduin lang pala. Alas-sais ng umaga ang pasok ko at di ko kayang mag-aparisyon sa isa pang lugar nang sabay. Pero iniisip ko. Kapag ginawa ko to, iisipin naman NIYAng napakapresko ng pagmumuka ko para sunduin SIYA gayong hindi naman NIYA ko boypren. Mabuti sana kung regular na babae SIYA, ang kaso ibang klase kase SIYAng dilag – palaban sa buhay ngunit hindi maikakatwang kulob pa rin sa hulma ng mga babaeng pino kung kumilos at naisasabuhay ang tunay na kahulugan ng salitang Pilipina.
Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung ba’t sa dinami-dami ng babaeng kahuhumalingan, sa KANIYA pa nalaglag ang boxer brip ko. Hindi naman sa pagmamayabang pero marami-rami rin ang nag-aabang sa akin. Oo, sa payat kong ito, nakatutuwang isipin na marami rin pala ang nagkakagusto sa katas ko akin. Siguro kasi cute ako. Hakhak! Wag ka nang kumontra. Post ko ‘to. Kaya nga mas lumalakas ang panata kong magpalaki ng katawan para mas makaakit pa ng mga tulad ni Eva Fonda. (Sa puntong ito, nais ko kayong i-update sa nakaraang post ko – napagdesisyunan ko nang bumili na lang ng sariling gamit at wag nang mag-gym. Mas may freedom ka sa pagwowork-out at maski na hubo’t hubad ka pang magbuhat ng dumbbell o di kaya’y mag-weights nang bumabalandra nang bonggang bongga ang tumbong mo eh walang mamamansin sa’yo.) Sila ang nag-aantay ng matamis kong “oo” pero heto ako, katulad nilang nag-aantay rin sa matamis na “oo” ng iba.
Tulad ng pamosong linya mula sa pelikula ng maangas na kapatid ni Bebe Gandanghari, na inilibing si Rustom Padilla nang sapilitan, “ayoko ‘tong nararamdaman ko.” Ayokong mainlab dahil madali akong maging gago kapag nainlab na ko. Kung ano ang kasalukuyang lebel ng pagkasinto-sinto ko, gawin mong to the nth power yun, ganun ako kapraning kapag naiinlab ako. Nakakaya kong gawin ang lahat at ang masaklap, ayaw ko man eh nagiging tulad ako ng mga tipikal na taong kinamumuhian ko, mga nilalang na iginuguhit ang buhay at kapalaran sa dikta ng lipunan at sa mga panuntunang ginawa rin lang ng kapwa nila tao para malimitihan ang kanilang pagkilos at pag-iisip. Ayokong mainlab dahil ayokong maging tulad nila, dahil alam kong sa bandang huli, ako rin lang ang masasaktan.
Pero ganun naman talaga. Nasabi ko na noon na kapag nagmahal ka ng isang tao, laging kalakip nun ang walang katiyakang sa bandang huli eh maaari kang masaktan. Gasgas na ang kasabihang kapag mahal mo ang isang tao, hayaan mo kung san siya mas magiging maligaya, malayo man siya sa’yo. Kung sakaling bumalik siya, iyo na siya. At kung sakali mang hindi, simula’t sapol eh hindi siya naging iyo. Ewan ko sa inyo pero para sakin, hindi mabenta ang kasabihang ‘to, para sakin katarantaduhan lamang at walang laman ang mga katagang tinuran.
Unang una, ipinapahiwatig na ang taong mahal mo ay isang bagay na dapat angkinin, isang panindang maaari mong bilhin ng kahit singkong duling. Kailanman, hindi naging ganun ang turing ko sa KANIYA. Masaya ako na naipapakita kong mahal ko SIYA at hindi ako humihingi ng kapalit, o sa mas masahol na pananalita, hindi ko pinagnasahan sa hinagap kong aangkinin ko siya. Kung meron akong ikinatutuwa sa mga pangyayaring eto sa buhay ko ngayon, yun yung bagay na nagkaroon ako ng pagkakataong magmahal at mahalin SIYA.
Hindi ko alam kung hanggang saan ‘to aabot. Tulad ng blog post na ‘to, wala akong palagay kung saan ‘to patungo. Sana nga parang mga canned good fairy tales na lang na ginagamit para bolahin ang mga bata. Sana nga maging kami at sa hinaharap ay maging kami nang panghabambuhay. Sana we will live happily ever after. Kapag nangyari yun, ako na yata ang pinakamagandang lalake sa mundo Kapag nangyari yun, magpapainom ako at iimbitahin ko kayong lahat – magsuka na ang gustong magsuka, magyakapan na ang gustong magyakapan, makipag-tutut na ang gustong makipag-tutut. Pero kung hindi man, matutuwa pa rin ako’t maski papano eh sinubukan kong mahalin NIYA ko.
Sa ngayon, hayaan niyo munang magpakasiraulo ako sa pagkainlab sa KANIYA. Sobrang inlab na nakakaya kong mag-taguan pung sa Dangwa (salamat kay Rai para sa mental sketch) na hindi ko pa napupuntahan sa tanang buhay ko kundi ko pinagtiyagaang ikutin ang kahabaan ng UST at magkandawala-wala sa mga hinayupak na kalye para maghanap ng yellow roses dahil kanina, nakita ko sa Internet na ang ibig sabihin pala ng yellow roses ay “Please love me too.” Todong pagkainlab na nakakaya kong magmukang tanga at magbitbit ng isang dosenang bulaklak na dinaig pa ang putang namumutiktik sa kolorete ang muka at pumuputok ang labi sa sobrang kapal ng lipstick.
Di bale na kung pagpawisan man ako ng gabalde at magmukang kagagaling lang sa pagtitikol pagligo habang inihahatid ang mga pulang rosas sa apartment nila. (Naging pula dahil ubos na raw ang dilaw na mga rosas; gusto kong magwala at sabihing gawan nila ng paraan, kung pwedeng kulayan ng yellow gawin nila, pero napag-isip-isip kong pwede nila kong isalvage anumang oras dahil hindi ako tagarun kaya’t nanahimik na lang ako.) Di bale na kung di miminsang biruin man akong sayang ang mga bulaklak dahil basted din lang ang kahihinatnan ko ayon sa mga tambay sa lugar nilang walang pangarap sa buhay kundi magpalaki ng titi at magpabigat ng mga betlogs, na wala namang maipapakain sa mga magiging asawa kundi mga titi nilang inutil. Di bale na ang lahat-lahat dahil ito ang tinatawag nilang pag-ibig at inaamin kong isa ako sa mga milyun-milyong taong naulol ng puke ng inang pag-ibig na ‘to.
Mahal ko SIYA eh; kebs kung magmuka ‘kong tanga!
