Hindi Ito Isang Blog Entry

I write like
J. D. Salinger

I Write Like by Mémoires, Mac journal software. Analyze your writing!

Nawawalan na naman ako ng gana sa pagsusulat ng kung anu-anong shit sa datkom na 'to.

Hindi dahil sa ayokong magsulat. Sa katunayan, ang pagsusulat ang isa sa mga gawaing hindi ko ipagpapalit kahit pa sa mamula-mulang utong ng gelpren mo dahil binibigyan ako ng libangang ito ng kakaibang ligayang di kayang ibigay ng kalaguyo ng iba. Kapag nagsusulat ako, para akong durugistang naka-high sa pinagbabawal na gamot, narerelaks ako habang nangingiting mag-isa sa di malamang kadahilanan. Ang pagtipa ng mga salita eh nagbibigay sakin ng kalayaan para ibulalas ang sinasaloob ko. Walang limitasyon. Walang sinumang talipandas ang magdidikta ng lalamanin ng mga salita.

Nawawalan ako ng ganang magsulat ngayon dahil wala akong okey na shit na pwedeng isulat. Kung hindi okey ang shit, walang magbabasa. Kung walang magbabasa, bat ka pa magsusulat? Wag kang magpakaangas at pagkatapos eh sasabihin saking hindi ka nagsusulat para basahin ng iba. Dahil kung ipagpipilitan mo ang baluktot na katwirang 'yan, isa lang ang tanong ko:

Ba't hindi ka na lang nag-diary kung ganun?

Naniniwala akong walang saysay ang pagsusulat ng isang blogger kung hindi rin lang ito babasahin ng mambabasa. Bukod sa inaaksaya niya lang ang bandwidth niya, dumadagdag pa siya sa milyun-milyong basurang nakakalat lang sa Intarnetz. Hindi ko na isasama ang oras at pagod na nasayang dahil sarili naman niyang oras at pagod ang inaksaya niya; desisyon niya 'yun, hindi akin. Wala dapat akong pakialam kung pinili niyang maging masokista.

Meron akong isang panuntunang sinusunod sa pagba-blog:

Kung sa tingin ko eh walang kwentang shit ang isinulat ko, kahit na pinaghirapan ko pang isulat 'yun, hindi dapat pwedeng ilathala ang walang kwentang shit na 'yun. Mas gugustuhin ko pang matengga nang isang buwang walang blog post ang datkom kesa araw-araw na may laman pero puro walang kwentang satsat naman.

Huwag mong lilinlangin ang sarili mong pagkakahumindig na may matinong taong magbabasa ng gawa mo kung tungkol lang 'yan sa walang kwentang nangyari sa buhay mo sa araw na 'to o tungkol sa paglalaslas mo dahil tingin mo eh pasan mo ang mundo. Hindi lahat ng kwento kapupulutan ng aral, hindi lahat ng tao gustong matuto. Kung gugustuhin ko lang humikab at matulog, sapat na siguro ang maupo ako buong gabi kakapanood ng teleserye shit sa TV. Kaya maniwala ka sana kung sasabihin ko sa'yong sukang suka na ang lahat sa mga ganyang klase ng kwento.

Na hindi ko naman isinisisi sa kahit kanino dahil sa totoo lang, paulit-ulit lang naman talaga ang nilalaman ng mga blog. Paikut-ikot, walang katapusan, iyon at iyon pa rin ang nilalaman. Kaya nga nakakatamad ding mag-bloghop kung minsan. Kasi alam mo na ang kahihinatnan.

Pero naniniwala akong walang orihinal na ideya. Maaaring nasabi ko na noon pa ang gusto mong sabihin sa susunod na linggo o pwede ring ang nailahad ko rito eh nabanggit mo na noon pa. Pero wala pa rin akong karapatan na angkinin ang puntong iyon sa parehong dahilan na hindi mo rin pwedeng sabihing plinagiarize lang kita. Dahil naniniwala akong maaaring nauna lang ako o ikaw lang ang nahuli sa paglalahad ng punto.

At kung gusto mo talaga ng mambabasa, matuto kang magsulat. Iba ang pagsusulat sa pagdudugtung-dugtong lang ng mga walang kwentang salita. Nasa pagdadala lang kasi ng kwento 'yan. Kumbaga sa karinderya eh pare-parehong putahe ang inihahain pero magkakaiba ang lasa dahil sa ginamit na sangkap at pampalasa.

Kaya nga bilib na bilib ako sa mga blogger na kayang gawing kaabang-abang ang isang simple at walang kwentang kwento tungkol sa shit ng buhay nila. 'Yung tipong mapapabulalas ako ng "Nabasa ko na 'to!" pero babasahin ko pa rin hanggang sa pinakahuling talata dahil iba ang atake ng pagkakasulat at hindi nakakaumay ang daloy ng salita. Sa kasamaang palad, sa libu-libong blog na naglipana ngayon sa Intarnetz eh ito ang mga blog na lihis imbes na panuntunan.

Tatlong text ang natanggap ko kaninang nag-aayang makipag-inuman sakin. Wala sa kanila ang nireplyan ko dahil bawal pala sakin ang uminom ng alak ngayon. Sa kung ano ang dahilan, hindi mo na kelangang malaman. Sa labas ng apartment, puro putok ng tansan at putak ng mga lasing na kapitbahay ang naririnig ko. Naglalaway ang lalamunan ko.

Apat na handbook na pag pinagpatung-patong eh kasingkapal ng hollow blocks ang kelangan kong basahin bago matapos ang linggong 'to. Tapos na ang petiks mode training namin at sa tingin ko eh hindi ko pa kayang sumabak sa totoong pagkwenta. Heksayted ang mga kasama kong mag-audit sa ABS-CBN, Meralco, at PLDT; gusto ko na atang mag-resign. Paubos na ang allowance ko, isang linggo pa ang hihintayin bago ang sweldo. Tae lang talaga.

Marami akong gustong isulat pero hindi ko isusulat dahil puro sila walang kwentang shit.

Hindi ito isang blog entry. O isang pagtatangka sa pagsusulat ng blog entry. Ang lahat ng mga pinagdugtung-dugtong na salita eh isa lamang pagpipilit na tanggalin ang kung anumang latak na namumuo sa utak ng isang walang kwentang tagakwenta.

Hindi ito isang blog entry. Wag mong pilitin ang sarili mong magbasa.

*Tae lang. Matapos kong gamitin ang ilang talata sa maikling kwento kong "Whore," lumabas sa pagsusuring hawig ko ang istilo ng isang tanyag na manunulat. Ako, hawig ang panulat-kamay ng idolong si J.D. Salinger? Weh! Ang "I Write  Like"widget eh nakuha ko sa isang blog na madalas kong tinatambayan. At nakuha mo, hindi dapat siniseryoso ang resulta ng "I Write Like" widget.

Salbakuta

Pagdating sa pukenginang pag-ibig, madalas naglolokohan lang tayo.

Susuyuin mo ang taong sa tingin mo eh magiging maligaya ka habang meron namang isang tao pang nagpaparamdam ng pagmamahal sa'yo. 'Yung taong tingin mo eh magiging maligaya ka sa piling niya meron na palang nagmamay-aring iba. At 'yung taong nagpaparamdam ng pagmamahal sa'yo, hindi mo papansinin dahil patuloy ka sa pagsuyo sa taong tingin mo eh magiging maligaya ka sa piling niya kahit meron na palang nagmamay-aring iba.

Mahal mo siya. May mahal siyang iba. May nagmamahal sa'yo. Hindi mo siya kayang mahalin. Tae lang talaga.

Nakita ko sa Facebook ang status ng taong matagal-tagal ko ring sinuyo noon. Ayon sa pambansang pastime ng Pilipinas, "in a relationship" na siya. Alam ng mga kaibigan naming nakahanap na siya ng taong makakapagpaligaya sa kanya. Hindi nila sinabi sakin dahil alam nilang hindi pa 'ko nakapag-move on kahit paulit-ulit kong sinasabi sa kanila at sa sarili kong wala na talaga.

Mga hinayupak na katropa, tama sila!

'Yung mga wala sa katinuang nabulag naman sa kapogian ko, patuloy sa pagpaparamdam na gusto nila 'ko. Patuloy ang pakikipaglandian sakin sa pagbabakasakaling magbabago ang isip ko at aanakan ko sila. Pwedeng magnyari 'yung huli pero ang hindi pwedeng mangyari eh 'yung susuklian ko ang pagmamahal na ibinibigay nila. Kalokohan ang konseptong matututunan mong mahalin ang isang taong simula't sapul eh hindi mo na mahal pero itinali mo pa rin ang sarili mong pagkakahumindig sa kanya. Naglolokohan lang kayong dalawa. Umaasa siyang mamahalin mo siya tulad ng pagmamahal niya sa'yo habang ikaw, binibigyan mo siya ng dahilan para umasa.

Meron akong theory shit kung ba't ganito tayo umasta pagdating sa pukenginang pag-ibig na 'yan.

Mayabang tayo at ang tingin natin sa mga sarili natin eh de-kalidad na klase ng mga nilalang. Kaya ang gusto lang nating magpatuloy ng lahi natin eh 'yung mga magagandang klase rin. Ayaw natin sa panget. Ayaw natin sa pwede na. Kaplastikan ang magsasabing mahal niya ang isang tao dahil maganda at busilak ang loob nito. Hindi ko ibinubukod ang ideyang isinasaalang-alang din sa isang relasyon ang ugali ng bawat isa. Pero ang punto ko, madalas sa madalas eh mauuna muna ang panlabas bago mo makita ang panloob.

Aminin mo man o hindi, pisikal at pisikal na kaanyuan ang labanan. Mas may pag-asa ang maganda na panget ang ugali kesa sa panget na maganda ang ugali. Kaya nga bibihira sa mag-asawang nagkakatuluyan ang panget at maganda. Kelangan parehong may itsura. O parehong panget. O parehong sakto lang. Kelangan lageng magka-level. Kaya siguro may kasabihan ang mga matatandang kung sino ang kamukha mo, 'yun ang makakatuluyan mo. Kung meron mang deviation, alam mong pera lang ang habol ng isa o masarap siyang kasiping sa kama. O di kaya naman eh nahuhuli na sa biyahe kaya papatol na lang sa kung sinumang anakngtitengmaugat wag lang mapag-iwanan ng panahon at tumandang virgin-slash-dalaga.

Kaya nga madalas sa madalas eh mahal mo ang isang taong hindi ka mahal at mahal ka ng ibang taong hindi mo naman mahal. Kasi tingin ng taong hindi ka mahal eh hindi ka niya ka-level at makakahanap pa siya ng mas mataas na uri ng punlang bubuntis sa kanya. Sa parehong paraang hindi mo rin gugustuhing mahalin ang taong mahal ka dahil tingin mo eh karapat-dapat ka sa mas maganda. Tae lang ule, naglolokohan lang kayo.

Sa kumpanyang kelan lang eh naging uring-manggagawa ako, nag-uumapaw ang lugar sa mga taong pwede mong mahalin at pwede kang mahalin. Kelangan mo lang talagang mag-ingat dahil pwedeng ang taong pwede mong mahalin eh hindi ka pala mahal at ang taong pwede kang mahalin eh hindi mo pala mahal. Maglolokohan lang ule kayo.

Nitong nakalipas na dalawang linggo lang, nakahanap ako ng taong pwede kong mahalin.

Madalas kaming magkasama, limang beses sa isang araw kaming sabay kumakain, araw-araw kong kakwentuhan sa opis at pagdating sa bahay, kaulayaw pa rin sa selepono. Tinamaan ako dahil bukod sa maganda siya, masarap siyang kausap hindi tulad ng ibang co-trainee kong pa-tweetums shit. Hindi makabasag-pinggan pero open-minded. Umiinom pero hindi naglalasing. Mahilig sa New wave at UK bands. Fan ng Beatles, The Cure, at The Smiths. Nagbabasa ng libro. At ang tingin sa Twilight eh isang napakalaking bullshit.

Masarap siyang kakwentuhan dahil masarap siyang kalandian. Pwede naming pag-usapan ang kahit ano nang hindi nabuburyong sa presensiya ng isa't isa. Perfect match custom-made in heaven? You bet my pwet! Liban lang sa isang hitch: may nagmamay-ari na ng puso niya at hindi ako 'yun kundi isang seamanlolokong papalayag na. Nitong nakalipas na dalawang linggo lang, nakahanap ako ng taong pwede kong mahalin pero hindi ko pala pwedeng mahalin. Paradox!

Back to zero. Start from scratch yet again.

T-H-E-S-A-U-R-U-S ang Tamang Ispeling ng Thesaurus

From: "lio loco"
Sent: Thursday, July 01, 2010 11:08 PM
To: salbehe
Subject: email insomnia
  
pakisabi kay mami kaye ang puso niya. wag papaapekto sa blog entry ni ____ na feeling gwapo (?) at matalino (?). teka lang, hindi kaya ako 'to? lols!

at kay ginoong jakuli, na baka nagtatampo sakin dahil hindi ako nakasama sa kamalayang malaya, pakisabi pibertdei ule. pakantot...este, pakanton siya. 'yung may kasamang serbesa.

ayun lang naman. back to my porn download. hmmmkeibye.

From: salbehe

To: lio loco

Date:  Fri, Jul 2, 2010 at 11:18 AM

Subject: Re: email insomnia

Lio,

Napapunta sa Spam ang email mo, bakit kaya? Makakarating ang mga sinabi mo kina Kaye at J.Kulisap. Hindi ikaw yung feelingero at gwapo at matalino na pinag-uusapan namin ni Kaye (hindi ka pa yata nabubuhay uli nito) pero ang kapal ng peys mo. =)

PERO pinag-uusapan ka namin ni Jakul, minsan may tanong-sagot portion kami.

salbehe:        Sino naman sa blogger ang pinakamatalino sa iyo? (maliban sa akin)
Jakul:  ahahah
Jakul:  si lio
salbehe:        oo si Lio din sagot ko.
Jakul:  maanghang
Jakul:  kahit bata pa
Jakul:  much more kapag tumanda sia
salbehe:        Pero hindi ko yata sya gugustuhin na bf. Nakakatakot. Hahaha
Jakul:  oo
Jakul:  parang lahat may rason/dahilan
Jakul:  wala kang ikakatwiran bobo ka pa man din
salbehe:        Honga, eh hidni naman lahat ay rason o dahilan. Magaling sya pero hindi ko sya ikakama
Jakul:  lalo na kao
Jakul:  ako
Jakul:  pang divisoria lang utak ko
Jakul:  pero am not insecured naman
Jakul:  nakaka-inspire nga eh
salbehe:        minsan nagbackread kami sabay ni Eloiski ng blogpost ni lio sa i.ph nya. Tae lang! Nahiya kami bigla sa balat namin.
Jakul:  talaga
Jakul:  di ko napuntahan yon
salbehe:        as in nakaka insecure
Jakul:  ang tindi niang mag-english
Jakul:  lagi akong naka thesaurus
Jakul:  mali pa ata spelling ko ng tesurus
salbehe:        mali nga yan, alam ko lang na mali ispeling mo pero di ko din alam ang ispeling nyan
Jakul:  basta ganyan na yan
Jakul:  alam mo na ibig kong sabihin

BWAHAHAHHA! Aminin mo naaliw ka din. Huwag mo na din sabihin kay Jakul na tinago ko ang conversation namin, mahaba pa yan para pang-blackmail ko sa kanya kung sakali. Oo! Salbahe ako! =)

Salbehe

From: Lio Loco

To: salbehe

Date: Mon, Jul 5, 2010 at 1:33 AM

Subject:  Re: email insomnia

dear salbehe,

inasmuch as i feel it is only appropriate to feel exultantly proud and in high spirits with your spontaneous correspondence with dear sir jakuli labeling me as intellectually-gifted without caution or prudence, i am inclined to behave rather apprehensively as i deem all online scribes who maintain blogs over the internet are put into such unwitting banter of yours.

nonetheless, i take it you only mean how impressively diverse my vocabulary is and how nauseatingly high-faluting my command of the english language is. as it is today, there may well be various methods devised to measure one's intelligence and this is not only confined in one's ease with language usage. be that as it may, i am considering this repartee a form of flattery.

having previously browsed through my i.ph blog, whose contents, i have to tell you,have been conveniently transferred to my current blog thus sparing you opening another browser tab perchance, you may be very well aware that english was and will always be the tongue that i sincerely adore. i just had to shift to the use of vernacular as a medium for ease of thought dissemination as i am cognizant of the fact that a large population of blogs today are written in the vernacular.

i have said this before in my blog and i am telling you once again that i do not deem myself worthy to be called intelligent, or smart, or well-reasoned, or whatever adjective there may be to describe one's astute mind. and no, i do not even consider myself gifted with adonis looks who can be stalked by any willing aphrodite and persephone. i would like to think i am the guy whose interest and admiration solicited from the opposite sex is directly proportional to how long she has perused my aesthetical appearance. time and again, i tell people that i belong to the "above-average" file - both physically and more so intellectually.

i gather you get the point but just for the purpose of reiteration, i have to stress the words in quotes.

hoping you are well,
lio loco

postscript: yes, written such verbose prose just to screw with you. lols! and yes, i do think you're smart and funny. it's a formidable combination that even makes one a very qualified candidate to propagate another's genes. oh yes, smart is sexy to me!

From:  salbehe

To:  Lio Loco

Date:  Mon, Jul 5, 2010 at 8:25 AM

Subject:  Re: email insomnia

Potangena hindi ko binasa.

Sports Car ('Yung Red!)

Sa dinami-dami ng mga patalastas na napapanood mo araw-araw habang nag-aantay ng paborito mong palabas sa telebisyon, pupusta 'kong iilan lang talaga sa mga 'to ang tumatatak sa utak mo't nagbibigay sa'yo ng impresyon. Karamihan sa kanila hindi mo na maaaalala kinabukasan o bukas makalawa dahil bukod sa wala namang kakwenta-kwenta ang nilalaman ng patalastas, walang kwenta rin ang kinuhang endorser na artista at higit lalong walang kwenta rin ang produktong ibinebenta.

Siguro nga kaya tinawag na idiot box ang pambihirang kahon na 'to dahil sa sobrang dami ng panooring pwede mong isalaksak sa utak mo eh salang-sala lang talaga ang hindi nakakapagpabobo sa'yo. Iilan lang ang mga tipo ng patalastas na sa sobrang ganda at mahusay ang pagkakagawa eh matitiis mong wag galawin ang remote ng tatlo hanggang limang minuto depende sa haba ng patalastas para maghanap ng mas makabuluhang panonoorin na hindi makakapagpapurol ng kukote mo.

Naaalala mo ba 'yung tungkol sa isang binatang nagbait-baitan sa isang engkantadang malakas ang sex appeal nagbabalatkayo bilang matandang pulubi?

'Yung ngumangata ng paborito niyang biskwit sa isang tabi at pagkatapos eh may katabi siyang gusgusing lolang hindi masyadong obyus na naglalaway na sa biskwit na kinakain ni kuya? Alam mo na siguro kung ano ang ending ng astig na patalastas na 'yun: Kalahating biskwit lang ang binigay ng lalake, binigyan ng isang kahilingan ni fairy godmother ang supot na binata, at kalahati ring sports car na red ang nakuha ni Biskwit Boy bilang ganti.

Moral of the story: (1) Wag husgahan ang kapwa sa panlabas lang na kaanyuan, (2) Bawal ang nagbibigay ng limos sa mga pulubi ayon sa Anti-Mendicancy Law, at (3) Isang buong pakete sana ang binigay ni Biskwit Boy nang sa ganun eh hindi lang sports car ang naiuwi niya kundi pati house and lot at ang engkantanda mismong pasok na pasok sa kategoryang "porn star" pag nagkataon.

At alam mo kung bakit ko kinikwento sa'yo ang tungkol sa patalastas na 'to? Dahil tuwing umaga, mula Lunes hanggang Biyernes, eto't eto ang naaalala ko sa tuwing bumibiyahe ako patungong Ayala lulan ng bus na literal na umaapaw sa mga uring manggagawang tulad ko.

Na sana eh makatagpo rin ako ng engkantandang bibigyan ako ng isang kahilingan at ako ang Biskwit Boy na hihiling ng sports car na red para hindi na 'ko makipagsiksikan sa pukenginang sasakyang pampublikong dinaig pa ang kalawanging lata ng sardinas. Ang totoo niyan eh nakikipagkumpetensiya pa nga ang mga bus na 'to sa MRT at LRT sa Guinness Book of World Records for Most Number of Passengers Carried in One Trip to Jerusalem.

Mantakin mo, sa dami ng bilang ng mga uring manggagawang nakikipaghabulan sa lintek na oras para wag maabutan ng pamatay na traffic, magkakaamuyan na kayo ng kanya-kanyang kilikiller at magkakakantutan at sundutan nang di sinasadya sa mga parte ng katawang hindi dapat kinakantot at sinusundot sa mga panahong magsisimula ka pa lang magtrabaho. Ayos lang sana kung si Sarah Geronimo ang nasa harapan mo, kahit maghapon ka pang lumambitin sa bus at lamunin na ng taragis na trapik. Pero papano na lang kung napagitnaan ka pa ng dalawang barakong puputok na ang ugat ng mga maskels na mas brusko pa kay Terminator at Bruno? Ang mas masaklap pa rito, 'yung anakngtitengmaugat na kunduktor na nagpipilit at paulit-ulit na nagpapausog sa'yo sa bandang likod kahit obyus namang di ka na makakilos ["Boss, konting usog lang sa likod. Maluwag pa 'yan."] eh mukang immune pa ata sa masangsang na amoy ng sariling likiliki.

Pamatay di ba?

De-aircon na bus ang sinasakyan ko kahit na alam kong mas mahal pa ng tres pesos ang pamasahe kumpara sa ordinaryong pampublikong sasakyan. [Para sa mga tulad kong walang kwentang tagakwenta, materyal na bagay na ang tatlong pisong dagdag sa pang-araw-araw na pamasahe.] Wala sakin ang tres pesos kung ang kapalit naman nito eh malamig na buga ng hanging magpapanatili sa pustura mong mukang bagong ligo lang. Pero ang siste, dahil sa sobrang dami nga ng mga kakumpetensiya mo sa larong Bring Me sa loob ng bus, naligo ka na sa sarili mong pawis at muka ka nang nangunguluntoy na tite pagdating sa Makati. Imbes na preskong hangin eh amoy kalawanging metal na carbon dioxide ang pumapasok sa mga baga mo. Dobleng pahirap pa nga kamo sakin dahil sa pormal-pormalang long sleeves at neck tie na kelangan kong isuot sa trabaho.

Breathe in, breathe out.

Pero heto ang malupet na trivia: Ayon sa pananaliksik at masusing pag-aaral na isinagawa ng mga dalubhasang pinangungunahan ng ekspertong itago na lang natin sa pangalang Lio, adik sa mga pelikulang may kinalaman sa martial arts, kung fu, karate, at kung anu-ano pang disiplinang gumagamit ng kamay at paa bilang self-defense ang mga drayber at kunduktor ng bus. Alam ko dahil sa araw-araw na lang na ginawa ng mga bathalumang walang ginawa kundi mag-poker nang mag-poker sa kabilang dimensyon, puro pelikula nina Jet Li, Jackie Chan, Bruce Lee, at kung sino pang sikat na talipandas mula sa Silangang hindi gumagamit ng baril o kanyon para pumatay ng kalaban ang isinasalpak sa DVD player ng bus. Kaya wag ka nang magtaka kung kabisado ko na ang ilan sa mga linyang ginamit sa IP Man, Shaolin Soccer, Crouching Tiger, Hidden Dragon, atbp.

Nakakatuwa lang dahil kahit nasa lenggwaheng di naman talaga naiintindihan ng mga manonood eh mabentang-mabenta pa rin ang pelikula sa drayber at kunduktor. Tamang adik lang talaga.

Hay, buhay pasahero nga naman. Mahirap ang walang sariling sasakyan dahil kung isa kang uring manggagawang tulad ko na nagkakasiya na lang sa everyday commute syndrome kasi wala pang pambili ng sariling tsekot, matutuliro ka talaga sa mga suicidal episodes straight from Third World driving hell tulad ng mga nabanggit.

Sana lang talaga makatabi ko minsan 'yung matandang pulubi-slash-porn star fairy godmother na nagbibigay ng isang kahilingan. Pag nagkataon, pupurgahin ko ang bituka niya ng tone-toneladang biskwit.

Mejakol Exam

Tatlo sa pinakaayokong parte ng pagkakaron ng trabaho eh [1] ang gumising nang napakaaga para makipag-patintero sa mga naglipanang uring-manggagawa ng Makati, [2] makipag-Rigodon sa bus na daig pa ang lata ng corned tuna dahil sa sangkatutak na young, urban professionals na tulad kong nagpaplano pa lang bumili ng pulang SUV, at [3] magpa-medical exam.

'Yung una at ikalawa, tolerable. 'Yung ikatlo, pain in the ass. Oo, literal na pain in the ass.

Mag-iisang linggo na 'kong pagala-gala sa kahabaan ng Ayala at nagpapaputi maghapon sa malamig at nakakaantok na buga ng aircon pero hanggang ngayon, hindi pa rin maalis-alis sa isip ko ang kalunus-lunos na kalagayang sinapit ko sa kamay ng malupet na doktor na lumapastangan sa puri ko.

Maniwala ka, hindi lang babae ang pwedeng sumigaw ng rape.

Tandang tanda ko pa ang mga pangyayari Ate Charo, Huwebes ng umaga 'yun. Maaga akong gumising dahil heksayted akong matapos na ang sandamakmak na pre-employment requirements na kelangan ko ring ipasa sa mismong araw na 'yun. Nag-inat-inat ng mga butu-buto, nag-pushup nang konti, nag-weights para may makapa namang maskels ang doktor pagdating ng physical exam.Tinungga ko ang isang galon ng mineral water. Lumaklak ng isang kartong Milk Magic. Inubos ko lahat kahit masuka-suka na 'ko alang-alang sa ikakaraos ng pukenginang medical exam ko. Naligo at pagkatapos eh dumiretso na sa Makati.

Masungit na matabang babaeng maitim ang batok ang sumalubong sakin sa medical clinic. Hindi ako nanlalait, nagsasabi lang ako ng totoo. Sadya lang talagang masungit na matabang babaeng maitim ang batok ang receptionist. Malaki po ang mata niya, malaki ang busaling bibig, malaki ang boobs, at... malaki pala lahat ng parte ng katawan niya. Hinala ko malaki rin ang puke niya. Ganun siya kataba talaga.

Lio Loco: Good Morning, ma'am!
Masungit na Matabang Babaeng Maitim ang Batok: ......
LL: Ma'am for medical exam po.
MMM: ......
LL: [Nilakasan ang boses] Ma'am, medical exam po.
MMM: Anong company?
LL: [Binanggit ang pangalan ng kumpanyang naniwalang magiging asset ako sa kanila]
MMM: May ID ka?
LL: School ID ma'am.
MMM: Hindi pwede 'yan.
LL: Ma'am kasi po...
MMM: Bumalik ka na lang pag may valid ID ka na.

Gusto kong isubo sa kanya ang tite ko para mabilaukan siya at mamatay na lang sa mga oras na 'yun. Hindi biro ang makipagsiksikan at tumayo nang lampas-isang oras sa bus at hindi ako makakapayag na basta-basta na lang palayasin nang walang nakukuhang medical certificate. Mahinahon ko siyang kinausap ule at ginamit ang pamatay na karisma ko para i-admit ako sa clinic na 'yun.

LL: Ma'am, pwede po ba ang photocopy ng NBI?
MMM: Wala kang original copy?
LL: Ma'am sinubmit ko na po sa [pangalan ng kumpanyang naniwalang magiging asset ako sa kanila].
MMM: [Nag-iisip kung maniniwala sa kasinungalingang sinabi ko. Nawawala talaga ang original ng NBI ko at hindi ko na 'yun mahagilap sa bahay.]
LL: [Ginamit ang pamatay na karisma at pakyut na nagkunwaring nagmamakaawang totoo ang kasinungalingang nabanggit.]
MMM: May stool specimen ka na ba?
LL: Wala pa po.
MMM: Urine sample?
LL: Ma'am, wala pa rin po eh.

Kumuha ang masungit na matabang babaeng maitim ang batok ng dalawang lalagyan. Parang lalagyan lang ng agua oxinada 'yung isa. 'Yung ikalawa, parang pang-mashed potato ng KFC. At pagkatapos eh binigyan niya ko ng pantuhog ng fishball.

Hindi pa talaga ko natatae ng mga oras na 'yun. Pero para sa kapakanan ng ina kong malamang sa malamang eh araw-araw nang lumuluhod sa munggo kakapanalangin na magkatrabaho ako agad, pinakiusapan ko ang tumbong kong makisama at maglabas ng dumi kahit kapiranggot lang.

Na hindi naman ako binigo.

Sinungkit ko ang kapiranggot na jebs na pahirapang inilabas gamit ang fishball stick na binigay ng masungit na matabang babaeng maitim ang batok kanina. Pinuno ko na rin ng jingle ang agua oxinada. Pagkabigay sa dalawang lalagyan, sinabihan ako ng masungit na matabang babaeng maitim ang batok na pumasok sa isang kwarto para naman sa physical exam kay Doc.

Maganda si Doc.

Nasa lampas-kuwarenta na siguro pero mukang may asim pa. Alam mo 'yung mga MILF sa mga pinapanood mong mga porn tuwing mag-isa mo lang sa bahay niyo at wala ang mga magulang mo? Tipong ganun si Doc pero medyo maliit lang siya ng konti. Tsaka hindi tipong puputok na ang suso niya sa sobrang laki.

Tinanong ako ni Doctor MILF tungkol sa medical history ng pamilya ko. Na sa totoo lang eh wala akong alam dahil hindi ko naman talaga alam kung anong mga sakit meron ang mommy, tito, tita, lolo, lola, lolo sa tuhod, at lola sa talampakan ko. Inesthetoscope ang baga. Kinalikot ang tenga. Nilentehan ang mata. At mukang okey naman ang pangangalikot sakin ni Doctor MILF dahil para lang siyang nagsasangkutsa sa bilis ng physical exam.

Saktong magti-tenkyudok na sana 'ko nang bigla niyang sinabing SOP raw sa physical exam ang paghuhubad. Napalunok ako nang malalim. Nahalata siguro ni Doctor MILF ang pagtaas-baba ng adam's apol ko. Inulit niya ang sinabi niya. SOP ang paghuhubad ng mga ineeksamin para makita kung may kakaibang kelangang i-check sa pinakatatagong parte ng katawan.

Dahan-dahan kong hinubad ang polo ko Ate Charo.

At pagkatapos nun eh ang pantalon ko. Naka-boxers na lang ako sa mga sandaling 'yun. Humirit si Doctor MILF. Hubo't hubad, walang dapat matira. Wala na kong nagawa. Labag man sa kalooban ko eh hinubad ko ang salawal ko habang nakatalikod sa kanya. At habang nangangatal ako sa sobrang lamig ng aircon, biglang may humawak sa mga balikat ko. Hinimas-himas ang braso ko. Napunta sa diaphragm ang nangunguryenteng mga kamay, sa tadyang, sa puson, hanggang sa tite ko na ang hinihimas ni Doctor MILF.

Nakuha mo - parang reenactment lang ng pelikulang The Reader. Ang pakikipagniig ni Kate Winslett at ng binatilyong bida sa The Lion, The Witch, and The Wardrobe.

Ihinarap ako ni Doctor MILF sa hubo't hubad na rin niyang katawan. Hinalikan niya ko. Siniil ko rin siya ng halik. Naglampungan ang mga malilikot na dila namin. Nagmamasa ang mga kamay ko. Nagmimikropono naman ang kanya. Nilalagnat na ko. Pinagpapawisan na siya. Ipinasok ko na. Napaungol siya...

At imagination ko lang lahat 'yan.

Ang totoong talagang nangyari, pinaghubad niya ko at may kung anong bagay siyang ipinasok sa puwet kong sobrang sakit. Putangina, masakit talaga. At oo, hindi ko alam kung anong purpose nun pero pinaubo niya ko nang ilang beses habang nilalamas-lamas niya ang betlogs ko.

At dyan nagtatapos ang kahindik-hindik na medical exam ni Lio Loco.